กรงที่ขังตัวเองไว้

“ปล่อยข้า...” เสียงของหลินฟางเซียนแผ่วเบา ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับอยู่ภายใน ร่างบางถูกฮ่องเต้จ้าวหย่งต้อนจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบของตำหนักลับที่เขาตั้งใจสร้างไว้กักขังนางโดยเฉพาะ มือแกร่งของบุรุษผู้ถือครองแผ่นดินกดลงบนผนังข้างใบหูของนาง กักขังนางไว้ในกรงล้อมที่สร้างจากไอความร้อนและกลิ่นกำยานอันน่าสะอิดสะเอียน “กรงที่เจ้าสร้างเองหรือจะสู้กรงที่ข้าสร้างให้ฟางเซียน” จ้าวหย่งกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความปรารถนาที่บิดเบี้ยว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เคยไร้แววของนาง “ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเป็นหญิงที่ไร้หัวใจ ข้าก็จะทำให้หัวใจที่ตายด้านของเจ้ากลับมาเต้นแรงอีกครั้ง... ด้วยร่างกายของข้า” “เพคะ... ร่างกายของท่านที่เคยแบ่งปันให้สนมผู้อื่นนับร้อย” ฟางเซียนแค่นยิ้ม มุมปากเหยียดหยามอย่างไม่เกรงกลัว “ท่านคิดว่าข้าจะโง่งมจนสำลักความเสน่หาจากเศษเดนที่ท่านหยิบยื่นให้หรือจ้าวหย่ง? ความรักของท่านมันเน่าเฟะพอๆ กับความเมตตาที่ท่านเคยมีให้ข้าเมื่อหลายปีก่อนนั่นแหละ” คำพูดของนางเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของจักรพรรดิหนุ่ม จ้าวหย่งคำรามในลำคอด้วยความแค้นปนหึงหวง เขาคว้าคางมนของนางเชิดขึ้น แรงบีบที่คางนั้นมากพอที่จะทำให้หญิงสาวนิ่วหน้า แต่ดวงตาของนางกลับยังคงแข็งกร้าวและว่างเปล่า ไม่มีความรักหลงเหลืออยู่อีกต่อไป—มีเพียงความเกลียดชังที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็น เขาก้มลงบดจูบอย่างไร้ความปรานี รสสัมผัสที่รุนแรงและป่าเถื่อนเป็นการลงทัณฑ์ที่เขามอบให้คนตรงหน้า มือของเขาเลื่อนลงมาฉีกกระชากอาภรณ์ชั้นนอกของนางออกอย่างไม่ใส่ใจความงดงามของเนื้อผ้า หลินฟางเซียนไม่ได้ขัดขืน นางปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจราวกับตุ๊กตาที่ไร้วิญญาณ ยิ่งนางนิ่งเฉยเท่าไหร่ จ้าวหย่งก็ยิ่งคลุ้มคลั่งมากขึ้นเท่านั้น เขากระชากสายรัดเอวของนางจนหลุดลุ่ย ผิวพรรณเนียนละเอียดดุจหยกขาวปรากฏต่อสายตาเขาในแสงสลัวของคบเพลิง จ้าวหย่งสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับจะสูดกลิ่นกายหอมละมุนของดอกเหมยฤดูหนาวที่ติดตัวนางเข้าไปให้ลึกถึงปอด เขาซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยแดงช้ำเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ “เจ้าคือของข้า... ฟางเซียน ต่อให้เจ้าจะกลายเป็นเถ้าถ่าน ข้าก็จะเก็บเศษเสี้ยววิญญาณเจ้าไว้ในห้องบรรทมของข้า” “ถ้าเช่นนั้น ก็จงขังข้าไว้ด้วยร่างกายของท่านไปตลอดกาลเถอะ” ฟางเซียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความอาฆาต มือเรียวของนางเอื้อมไปโอบรอบลำคอแกร่ง พลางกระซิบข้างหูของเขา “เพราะข้าเองก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า... กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่จะล่มสลายเพราะความลุ่มหลงในตัวผู้หญิงที่ท่านเคยเหยียบย่ำได้อย่างไร” ความร้อนแรงบนเตียงกว้างทวีคูณขึ้นราวกับพายุคลั่ง จ้าวหย่งรุกเร้าเข้าหานางด้วยจังหวะที่เร่งเร้าและดุดัน ร่างกายของทั้งคู่สอดประสานกันในท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยกามารมณ์และความทรมาน ฟางเซียนขบเม้มริมฝีปากแน่น เสียงหอบหายใจของนางเป็นดั่งยาพิษที่ทำให้จ้าวหย่งหลงมัวเมาหนักขึ้นไปอีก ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวคือการตอกย้ำถึงความผูกพันที่ไม่มีวันตัดขาด แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความชิงชัง แต่ร่างกายของทั้งคู่กลับโหยหาและตอบสนองกันอย่างเร่าร้อนราวกับเพลิงที่โหมกระหน่ำในกองกุหลาบเลือด ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่สั่นไหวไปจนถึงวิญญาณ จ้าวหย่งซบใบหน้าลงกับอกอิ่มของนาง มือแกร่งกอดรัดร่างบางไว้แนบแน่นราวกับกลัวว่าหากคลายมือออก นางจะสลายหายไปจากโลกนี้จริงๆ เขาไม่เคยรู้เลยว่าภายใต้ความยอมจำนนนั้น ฟางเซียนได้ซ่อนความลับที่ร้ายแรงยิ่งกว่าพิษร้ายใดๆ ไว้ ในขณะที่ทั้งคู่ยังคงหายใจหอบถี่หลังผ่านพ้นพายุอารมณ์ จู่ๆ ประตูตำหนักลับก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของจ้าวหย่ง ทว่าผู้ที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่แค่องครักษ์ แต่เป็นเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาคมกล้าเหมือนจ้าวหย่งราวกับพิมพ์เดียวกัน โดยมี 'เฉินเหวินหลาง' องครักษ์ส่วนตัวของฟางเซียนยืนบังอยู่ข้างหลังด้วยแววตาที่เยือกเย็น “ฝ่าบาท... กระหม่อมนำตัวเด็กคนนี้มาให้ท่านดูด้วยตาตัวเอง ตามที่พระชายาทรงประสงค์” เฉินเหวินหลางเอ่ยน้ำเสียงนิ่งสนิท จ้าวหย่งชะงักกึก มือที่กอดฟางเซียนอยู่ค่อยๆ คลายออก สายตาของเขามองไปยังเด็กน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า—เด็กคนนั้นมีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาในช่วงวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน ความเงียบงันเข้าปกคลุมตำหนักราวกับมัจจุราชได้มาเยือน ฟางเซียนยันกายขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า เส้นผมยุ่งเหยิงระใบหน้าอันงดงามที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มสมเพช ก่อนจะเปล่งเสียงที่ทำลายชีวิตของจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจลงในพริบตา “นี่คือ 'กรง' ที่แท้จริงที่ข้าสร้างไว้ให้ท่านจ้าวหย่ง... ท่านคิดว่าเด็กคนนี้เกิดมาเพื่อรักท่าน หรือเกิดมาเพื่อพรากบัลลังก์ของท่านไปกันแน่?” มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะใจเต้นระรัวและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมอันพลิกผันนี้นะคะ