เหยื่อที่เดินเข้าหาพยศ

กลิ่นอายกำยานราคาแพงลอยอบอวลเคล้าคลออยู่กับความเงียบงันที่เยียบเย็นจนน่าขนลุกภายในตำหนักมังกร ปลายนิ้วสอบกร้านของโอรสสวรรค์ลากผ่านรอยหมึกบนฎีกาฉบับสุดท้ายช้าๆ ทว่าดวงเนตรคมกริบดั่งพญายมกลับมิได้จับจ้องตัวอักษรเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ภาพของสตรีในชุดนางงิ้วสีเพลิงที่ก무วรยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยคคคคคคคค... ฮ่องเต้จ้าวหย่งทรงขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นนูนเด่น พระองค์ไม่เคยเชื่อว่า "หลินฟางเซียน" อดีตพระชายาผู้เคยเจียมเนื้อเจียมตัวและยอมก้มหัวให้ความเย็นชาของพระองค์มาตลอดหลายปี จะกลายร่างเป็นนางพญาไร้หัวใจที่ยืนหยัดสบตากับพระองค์ได้อย่างท้าทายไร้ความเกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันที่นางมอบให้ในค่ำคืนงานเลี้ยงยังคงติดตรึงอยู่ในห้วงนึก ราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลเน่าเฟะในอกที่พระองค์พยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันไม่มีอยู่จริง "เจ้ามีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่... ฟางเซียน" พระองค์พึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววระแวงสงสัยที่ผสมผสานกับความกระวนกระวายใจอย่างประหลาด ภายใต้หน้ากากแห่งจักรพรรดิผู้ทรงอำนาจ บัดนี้กลับมีเงาความร้อนรนของบุรุษผู้ตระหนักว่าตนเองกำลังสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ทว่าสิ่งที่ทำให้จ้าวหย่งร้อนรุ่มยิ่งกว่าคือนัยน์ตาคู่คู่นั้น—นัยน์ตาที่ว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง คล้ายกับคนตายที่ไร้ความรู้สึกเจ็บปวดใดๆ อีกต่อไป ในขณะเดียวกัน ภายในเรือนพักส่วนตัวของหลินฟางเซียน บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่เร่าร้อนและลึกล้ำ ร่างระหงของนางถูกตรึงไว้กับบานหน้าต่างไม้แกะสลักอย่างประณีต แผ่นหลังแนบชิดกับความเย็นเยียบของเนื้อไม้ ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่กำลังโอบกอดเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น เฉินเหวินหลาง องครักษ์ผู้เงียบขรึมและเยือกเย็นเสมอในสายตาคนนอก บัดนี้ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยไฟปรารถนาที่แทบแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "ฝ่าบาททรงเริ่มส่งคนมาจับตาดำเนินการสืบเรื่องของท่านแล้ว... ฟางเซียน" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิดชิดริมใบหูขาวผ่อง ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นอาภรณ์หลุดลุ่ย ทำให้กายสาวสะท้านเยือกด้วยความวาบหวาม ฟางเซียนหลุบตาลงมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ ปลายนิ้วเรียวยาวของนางยกขึ้นแตะริมฝีปากหยักลึกของเขาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "ให้เขาหาความจริงไปสิเจ้าค่ะ... ยิ่งเขาขุดลึกลงไปเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งพบว่า สตรีที่เขาเคยเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีนางนี้ ได้ตายไปตั้งแต่วันที่เขาหันหลังให้แล้ว" คำพูดของนางเฉียบคมดั่งคมกระบี่ แต่วินาทีต่อมา เฉินเหวินหลางก็ไม่ปล่อยให้นางได้เอ่ยสิ่งใดอีก ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของนางทันที เป็นจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหิวกระหาย ความกังวล และความคลั่งไคล้ที่เก็บกดมานานนับปี รสจูบดุดันแต่ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนลึกล้ำ รุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากจนนางต้องส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคออย่างยอมจำนน มือหนาเลื่อนต่ำลงมาสัมผัสสะโพกผาย บีบเคล้นความนุ่มหยุ่นผ่านเนื้อผ้าอย่างเร่าร้อน ปลุกเร้าอารมณ์สวาทที่ซ่อนเร้นให้ตื่นขึ้นจากหลับใหล ฟางเซียนแอ่นกายเข้าหาโดยสัญชาตญาณ ความเจ็บปวดในอดีตถูกหลอมละลายหายไปในเปลวเพลิงแห่งสัมผัสที่องครักษ์หนุ่มมอบให้ ทั้งสองต่างโหยหากันและกันเพื่อยืนยันว่า อย่างน้อยในโลกที่โหดร้ายใบนี้ พวกเขายังคงมีตัวตนอยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงลมยามราตรีที่พัดผ่านหน้าต่าง ทว่าความสุขสมยังไม่ทันจางหาย ความเงียบสงบยามวิกาลก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงเคาะประตูประชิดเรือนที่ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "พระชายา... ใต้เท้าเฉิน! ฝ่าบาททรงมีรับสั่งด่วน! ให้เชิญทั้งสองพระองค์... เอ่อ... ให้เชิญท่านทั้งสองเข้าเฝ้าที่ตำหนักอักษรเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขันทีหนุ่มหน้าถอดสีตะโกนก้องมาจากนอกประตู ทำให้เฉินเหวินหลางชะงักกึก ดวงตาคมกริบฉายแววอำมหิตขึ้นวูบหนึ่ง ขณะที่หลินฟางเซียนกลับแย้มยิ้มเย็นเยียบออกมาอย่างผู้กุมชัยชนะ ฮ่องเต้จ้าวหย่งทรงอดรนทนไม่ไหวและบุกมาถึงตัวแล้ว... เกมนี้ ชัยชนะจะตกเป็นของใครกันแน่? ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนนี้ด้วยกันนะคะ --- (โปรดติดตามตอนต่อไป...)