เพลิงที่ไม่มีวันมอด

"เจ้ากล้าดีอย่างไร... ถึงได้คิดจะทำเรื่องบัดสีเช่นนี้ในหอสมุดหลวง!" เสียงกระซิบที่สั่นพร่าของหลินฟางเซียนถูกกลืนหายไปกับความเงียบงันของชั้นหนังสือโบราณที่สูงตระหง่านราวกับป้อมปราการแห่งความลับ กลิ่นกระดาษเก่าและหมึกจีนจางๆ อบอวลอยู่ในอากาศ ทว่ามันกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกายบุรุษที่คุ้นเคยและร้อนแรงดั่งเปลวเพลิง เฉินเหวินหลางไม่ตอบคำถามนั้น เขากลับรวบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับชั้นไม้เนื้อแข็ง ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับกระบี่กดลงบนลาดไหล่เนียนละเอียดที่โผล่พ้นสาบเสื้ออย่างถือสิทธิ์ ฟางเซียนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวราวกับกลองศึก แสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างบานสูงฉาบไล้ใบหน้าคมสันขององครักษ์หนุ่ม ดวงตาของเขาในยามนี้ไม่ได้มีความเย็นชาดั่งเช่นยามปฏิบัติหน้าที่ แต่มันกลับลุกโชนไปด้วยความปรารถนาที่เขาพยายามกดทับมานานนับปี "ที่นี่... คือที่ที่เจ้าเคยบอกว่า 'ไร้ค่า' มิใช่หรือ?" เสียงของเหวินหลางแหบพร่า เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดผ่านพวงแก้มใส "แล้วเหตุใดหัวใจของเจ้าถึงได้สั่นไหวรุนแรงยามที่ข้าเข้าใกล้... เหมือนกับตัวข้าเองในตอนนี้" ไม่รอให้คนในอ้อมกอดได้โต้ตอบ ริมฝีปากหนาก็ประทับลงมาอย่างหิวกระหาย มันไม่ใช่จุมพิตที่อ่อนโยน แต่เป็นจุมพิตแห่งการเรียกร้องและการยอมจำนน ฟางเซียนพยายามจะผลักไส ทว่าความหวามไหวที่แล่นปราดไปทั่วร่างกลับทำให้เรียวขาของนางอ่อนแรงจนต้องจิกมือลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาแทน ความเงียบในหอสมุดดูจะยิ่งทำให้เสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังชัดขึ้น เหวินหลางแทรกตัวเข้ามาแนบชิด มือหนึ่งเชยคางนางขึ้น อีกมือหนึ่งเลิกกระโปรงผ้าไหมชั้นดีขึ้นอย่างถือวิสาสะ สัมผัสจากนิ้วมือที่ลากไล้ไปตามเรียวขาอ่อนทำให้ฟางเซียนสะดุ้งสุดตัว นางกดหน้าลงกับไหล่ของเขา กลั้นเสียงครางที่เล็ดลอดออกมาอย่างลืมตัว "เฉินเหวินหลาง... หากใครมาเห็น ข้าจะไม่มีวันอภัยให้ท่าน..." "งั้นก็เงียบเสียงไว้เสีย หากเจ้าไม่อยากให้ใครได้ยิน" เขาตอบชิดใบหู ก่อนจะเคลื่อนใบหน้าลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ความร้อนจากริมฝีปากที่ขบเม้มผิวอ่อนบางสร้างความสั่นสะท้านไปถึงทรวงอก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาด้วยไฟราคะที่ไม่มีวันมอดดับ ฟางเซียนปล่อยใจให้จมดิ่งลงสู่ห้วงอารมณ์ที่เขามอบให้ ทุกการสัมผัสของเขาคือการตอกย้ำว่านางไม่ได้ถูกทอดทิ้งให้แห้งเหี่ยวเพียงลำพังในกรงทองแห่งนี้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเวรยามที่เดินตรวจตราผ่านหน้าประตูหอสมุดก็ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทั้งคู่หยุดชะงัก ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกัน เหวินหลางรีบตวัดร่างของนางเข้าหลบหลังตู้หนังสือขนาดใหญ่ แผ่นอกกว้างของเขากดทับร่างนางไว้แน่นเพื่อมิให้หลุดเสียงใดๆ ออกไป ดวงตาของเขาจ้องมองนางด้วยประกายที่คาดเดาไม่ได้ ในขณะที่ฟางเซียนพยายามกดความตื่นเต้นและกามารมณ์ที่ยังค้างคาใจลงไปให้ลึกที่สุด สองร่างแนบชิดจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันในความมืดมิด เมื่อเสียงฝีเท้าค่อยๆ จางหายไป ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับยิ่งทวีความตึงเครียด เหวินหลางไม่ยอมผละออก เขากลับก้มลงกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางขนลุกไปทั่วร่าง "เจ้าดูเหมือนดอกกุหลาบที่เพิ่งเบ่งบานในเงามืด... ฟางเซียน ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ข้าก็จะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าเป็นของใครอื่นอีก" ฟางเซียนหอบหายใจแรง สายตามองสบตาเขาด้วยความสับสนและความแค้นที่เริ่มหลอมละลาย ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะโน้มตัวลงมาอีกครั้ง เสียงบานประตูหอสมุดที่เปิดออกพร้อมกับแสงตะเกียงที่สาดส่องเข้ามาก็ทำลายทุกอย่าง "ใครอยู่ตรงนั้น!" เสียงดุดันของจ้าวหย่ง ฮ่องเต้ผู้มีแววตาสั่นไหวและโกรธเกรี้ยวตะโกนก้อง เขาเดินเข้ามาพร้อมกับขุนนางคนสนิท แสงตะเกียงสะท้อนให้เห็นเงาร่างขององครักษ์และสตรีที่รีบผละออกจากกันด้วยความตื่นตระหนก จ้าวหย่งชะงักงันเมื่อเห็นชัดว่าองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของเขากำลังยืนบังร่างของอดีตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้งไว้ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของจ้าวหย่งแทบหยุดเต้น ไม่ใช่ความสัมพันธ์ลับๆ ของทั้งคู่ แต่เป็นรอยจ้ำแดงบนลำคอระหงของนางที่บ่งบอกถึงสัมผัสเมื่อครู่... และในมือของฮ่องเต้ที่ถือมานั้น คือจดหมายลับที่ถูกขโมยออกไปจากตำหนักของนาง ซึ่งหน้าซองมีรอยเปื้อนหมึกที่ดูเหมือนอักษรย่อของใครบางคน "ฟางเซียน... เจ้ายังกล้าทรยศข้าถึงเพียงนี้!" จ้าวหย่งคำราม ก่อนจะหันไปทางองครักษ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แฝงด้วยความริษยา "และเจ้า... เฉินเหวินหลาง เจ้ามันก็แค่หมาที่รอวันแว้งกัด!" มิคายามวิกาลหวังว่าทุกท่านจะดื่มด่ำไปกับความรุ่มร้อนและความบีบคั้นของตอนนี้จนไม่อยากวางสายตาเลยนะคะ