รอยยิ้มที่ไร้ความหมาย

กลิ่นอายของกำยานหมื่นลี้ลอยอบอวลผสมผสานกับกลิ่นชาอู่หลงชั้นเลิศในตำหนักรับรอง แต่ทว่า บรรยากาศรอบกายของหลินฟางเซียนกลับหนาแน่นไปด้วยความเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก นางนั่งหลังตรงสง่างาม อาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายหงส์เหินขับเน้นผิวขาวผ่องราวกระเบื้องเคลือบ ปลายนิ้วเรียวยาวจรวดบรรจงจิบชาโดยไม่แม้แต่จะชายตามองบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินที่ประทับอยู่เบื้องหน้า จ้าวหย่ง ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นจ้าว ทอดพระเนตรหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก พระองค์เสด็จมาเพื่อเจรจาทางการทูต แต่หัวใจกลับสะดุดหยุดกุนลงทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้น—ดวงตาที่ว่างเปล่า เย็นชา และไม่สะท้อนเงาของสิ่งใดเลย ราวกับวิญญาณนางฟ้าที่ถูกพรากหัวใจไปจนหมดสิ้น "เจ้า... มีนามว่าอะไรแม่นางน้อย" สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยถาม ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดลง พระองค์ทรงรู้สึกคุ้นเคยกับแผ่นหลังนั้นเหลือเกิน คล้ายภาพซ้อนทับของสตรีโง่งอมผู้เคยถูกทอดทิ้งไว้ในตำหนักเย็นเมื่อหลายปีก่อน สตรีที่พระองค์เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแหลقสลายด้วยมือตนเอง ฟางเซียนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่นุ่มนวล ทว่าเสียงกระทบเบาๆ นั้นกลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของจักรพรรดิ นางยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ว่างเปล่า ไร้ความหมาย และเย้ยหยันจนน่าใจหาย "หม่อมฉันเป็นเพียงแขกผู้ไร้นามเพค่ะ ฝ่าบาท... ช่างน่าขันนักที่พระองค์ทรงจดจำชื่อของ 'สุนัขข้างถนน' สักตัวไม่ได้ แต่ก็ไม่แปลกหรอกเพค่ะ เพราะบัลลังก์มังกรสูงส่งเกินกว่าจะก้มมองธุลีดินที่เคยถูกเหยียบย่ำจนจมฝุ่น" สุรเสียงหวานกังวานทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดน้ำแข็งกรีดแทงเข้าที่พระ hฤทัยของจ้าวหย่งอย่างจัง พระองค์ทรงผุดลุกขึ้นจากพระatแท่นด้วยความตกพระทัย ความคุ้นเคยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความระทึกใจอย่างรุนแรง พระเนตรคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อพิจารณาใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความเจ็บปวดในอดีต "ฟาง... เซียน?" พระนามนั้นหลุดจากพระ oษฐ์ด้วยความสั่นเทา พระองค์ก้าวพรวดเข้าไปหาหมายจะควاطพระหัตถ์เรียวนั้นมาสัมผัส แต่ฟางเซียนกลับชักมือกลับอย่างไร้เยื่อใย ร่างบางลุกขึ้นยืนถอยหลังห่างออกไปสามก้าว แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ถูกเก็บงำไว้อย่างดี "อย่าได้บังอาจแตะต้องหม่อมฉันด้วยพระหัตถ์คู่นั้นเพค่ะ พระองค์ทรงลืมไปแล้วหรือว่า ทรงเป็นผู้ผลักไสหม่อมฉันลงสู่ขุมนรกด้วยพระองค์เอง บัดนี้ หลินฟางเซียนผู้อ่อนแอคนเดิมได้ตายไปในกองเพลิงแห่งความแค้นแล้ว เหลือเพียงปีศาจร้ายที่รอวันทวงคืนทุกลมหายใจของพวกท่าน!" เฉินเหวินหลาง องครักษ์เงาผู้ยืนสงบนิ่งอยู่มุมมืดของตำหนัก ขยับกายเข้ามาใกล้ผู้เป็นนายโดยสัญชาตญาณ สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองฮ่องเต้เขม็ง พร้อมที่จะแปรสภาพเป็นกระบี่โลหิตเพื่อปกป้องสตรีในดวงใจได้ทุกเมื่อ เคมีระหว่างองครักษ์ผู้เงียบขรึมกับอดีตพระชายาผู้เย่อหยิ่งแผ่ซ่านความเร่าร้อนและภักดีออกมาอย่างชัดเจน จนจ้าวหย่งสัมผัสได้ถึงความพ่ายแพ้ราบคาบ "เจ้าเลือกมัน... เลือกองครักษ์ชั้นต่ำผู้นี้ แทนที่จะเป็นบัลลังก์ของข้าอย่างนั้นหรือฟางเซียน!" จ้าวหย่งแผดเสียงด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก ความหึงหวงและสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนพระองค์แทบกระอักโลหิต พระองค์เพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า ทรงสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล เพียงเพราะความโง่เขลาและความเย่อหยิ่งของตนเอง ฟางเซียนหัวسเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวسเราะที่ไร้ซึ่งความสุขสำราญ มีเพียงความสะใจและหยาดน้ำตาแห่งความระihมระทมที่คลอหน่วยแต่นางไม่ยอมให้มันร่วงหล่น "ต่ำหรือสูง เพศสภาพและฐานะในสายตาของฝ่าบาทมันมีความหมายอันใดอีกเล่า ในเมื่อความรักของพระองค์มันไร้ค่าเสียยิ่งกว่าเศษทานตะวัน! กลับไปเสียเถอะเพค่ะ ไปปกครองแผ่นดินของพระองค์ด้วยความโดดเดี่ยวและสำนึกผิดไปชั่วชีวิต... เพราะที่นี่ ไม่มีที่ยืนให้อดีตสวามีผู้ไร้หัวใจอย่างพระองค์อีกแล้ว!" นางสะบัดหน้าหนีอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปสบตากับเฉินเหวินหลาง—สายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งและร้อนแรง เร้าอารมณ์จนองครักษ์หนุ่มแทบควบคุมลมหายใจของตนเองไม่ได้ มือหนาเอื้อมมาโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะท่ามกลางพระพักตร์ของฮ่องเต้ที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและเจ็บปวดเจียนตาย ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูตำหนัก พร้อมกับเสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบที่หน้าตาถอดแบบมาจากจ้าวหย่งราוניพิมพ์เดียวกันเอ่ยขึ้นเสียงดัง "ท่านแม่... เด็กหน้าโง่คนนั้นคือใครหรือขอรับ ทำไมถึงทำหน้าเหมือนสุนัขถูกทิ้งแบบนั้นล่ะขอรับ?" มิคายามวิกาลนะคะ