ค่ำคืนแห่งการสมสู่

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมแสงคบเพลิงสาดส่องวาบเข้ามาทางหน้าต่างกระดาษสา เป็นสัญญาณเตือนภัยที่เด่นชัดเสียยิ่งกว่าเสียงระฆังใดๆ "ฝ่าบาททรงมีรับสั่งด่วน! ให้ตรวจสอบห้องบรรทมส่วนตัวของหลินฟางเซียนทันที เพราะพบเบาะแสว่ามี 'บุคคลปริศนา' ซ่อนตัวอยู่!" ทว่าภายในห้องบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความอัปยศและความหวานล้ำอันน่ามึนเมาเวลานี้ กลับไม่มีเงาของบุคคลอื่นใดนอกจากร่างระหงของหลินฟางเซียนที่กำลังถูกตรึงไว้ด้วยอ้อมแขนกำยำของเฉินเหวินหลาง องครักษ์ผู้เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็ง แต่บัดนี้กลับร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกกฎเกณฑ์ของราชสำนักให้มอดไหม้เป็นจุล ฟางเซียนมิได้แสดงอาการตื่นตระหนกต่อราชโองการฉุกเฉินนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่คมกริบที่เคยอาบไล้ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความชอกช้ำในอดีต บัดนี้กลับพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะและความเย้ยหยัน นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้กำลังใช้เรือนร่างกำยำปกป้องนางไว้ภายใต้เงาของม่านเตียงสีแดงชาด นี่ไม่ใช่เพียงการซ่อนตัวเพื่อเอาชีวิตรอด... แต่นี่คือการแก้แค้นผ่านเรือนร่างและการใช้ร่างกายเป็นอาวุธเพื่อตบหน้าจักรพรรดิผู้โง่เขลาอย่างสาสมที่สุด "พวกเขามาแล้ว..." เสียงกระซิบของฟางเซียนแหบพร่าเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับลำคอแกร่งขององครักษ์หนุ่ม นางจงใจขยับสะโพกเบาๆ บนตักแกร่งที่ยังคงเชื่อมประสานแนบแน่น บังคับให้เฉินเหวินหลางต้องสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างยากจะควบคุม "ให้พวกเขามาสิพะย่ะค่ะ..." เฉินเหวินหลางคำรามต่ำในลำคอ เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด ดวงตาคมกริบขององครักษ์หนุ่มทอประกายดุดันและคลุ้มคลั่ง เขาก้มลงฝังริมฝีปากลงบนซอกคอขาวเนียนของนางอย่างไร้ความปรานี ขบเม้มดูดดึงจนเกิดรอยกุหลาบสีแดงเข้มเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ ทับรอยอดีตอันสกปรกที่ฮ่องเต้จ้าวหย่งเคยฝากฝังไว้บนร่างกายนางอย่างไร้เยื่อใย ความเจ็บปวดแปลบปลาบจากการถูกรุกล้ำและบดขยี้ในคราแรก แปรเปลี่ยนเป็นคลื่นความเสียวซ่านที่โถมซัดเข้าใส่ประสาทสัมผัสของฟางเซียนจนนางต้องแอ่นอกรับสัมผัสเร่าร้อนนั้นด้วยความเต็มใจ นางไม่ได้เป็นพระชายาผู้ยอมจำนนต่อโชคชะตาอีกต่อไปแล้ว นางคือผู้ควบคุมเกมสวาทครั้งนี้ นางใช้เล็บคมจิกทึ้งลงบนแผ่นหลังกว้างของเฉินเหวินหลาง ฝากร่องรอยความเจ็บปวดที่สมน้ำสมเนื้อกับความร้าวราญที่นางเคยได้รับจากบุรุษแซ่จ้าว เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมเสียงตะโกนลั่นของขันทีหลวง "พระชายา! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฝ่าบาททรงสงสัยว่ามีกบฏซ่อนตัวอยู่ภายใน!" ทว่าภายในห้องกลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิด เสียงเนื้อกระทบเนื้อ และเสียงครางต่ำอย่างสุขสมที่ดังแข่งกับเสียงทุบประตูด้านนอก เฉินเหวินหลางกระชากเอวบางเข้ามาประชิดแนบแน่นยิ่งขึ้น จังหวะการเคลื่อนไหวดุดันและลึกซึ้งราวกับต้องการหลอมรวมร่างของพวกเขากลายเป็นหนึ่งเดียว ทุกลมหายใจเข้าออกคือการหยามเกียรติบัลลังก์มังกรอย่างอุกอาจ ฟางเซียนแหงนเงยลำคอระหง ปล่อยให้เสียงครางหวานล้ำเล็ดลอดผ่านริมฝีปากที่บวมเจ่อออกไป นางไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้าม หัวใจของนางกลับเต้นระรัวด้วยความสะใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน นี่คือการชำระแค้น... การเอาคืนที่เจ็บแสบที่สุดสำหรับฮ่องเต้ผู้เย่อหยิ่ง เมื่อพระองค์ทรงส่งคนมาค้นหา "ชายชู้" ในห้องของอดีตพระชายา แต่กลับไม่รู้เลยว่าชายชู้คนนั้นกำลังร่วมรักกับนางอย่างดุเดือดอยู่เบื้องหลังฉากกั้นเพียงไม่กี่คืบ! "อ๊ะ... แรงอีก... เฉินเหวินหลาง..." ฟางเซียนจิกทึ้งเส้นผมสีดำสนิทขององครักษ์หนุ่ม นางแอ่นสะโพกรับทุกแรงกระแทกกระทั้นที่หนักหน่วงและเร่าร้อนจนแทบขาดใจ ร่างกายของทั้งคู่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคล กลิ่นอายความเป็นชายและหญิงคละคลุ้งไปทั่วห้องบรรทม เฉินเหวินหลางคำรามต่ำอย่างบ้าคลั่ง เขาสอดประสานมือหนาเข้ากับเรียวหนาของนาง ยกสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับจะสลักชื่อของตนลงไปในจิตวิญญาณของนางชั่วนิรันดร์ ปัง! เสียงพังประตูห้องนอนดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับร่างสูงสง่าของฮ่องเต้จ้าวหย่งที่ก้าวพรวดเข้ามาพร้อมทหารนับสิบชีวิต พระองค์ทรงตวัดสายตาดุดันกราดมองไปทั่วห้องด้วยความระแวง ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องพระพักตร์กลับทำให้พระองค์ต้องหยุดชะงัก ลมหายใจติดขัดราวกับถูกบีบด้วยคีมเหล็ก บนเตียงนอนอันยับยู่ยี่... หลินฟางเซียนกำลังนอนหอบหายใจสะท้านอยู่ใต้ร่างของเฉินเหวินหลาง องครักษ์คนสนิทผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของพระองค์! เสื้อผ้าของทั้งคู่หลุดลุ่ยเผยให้เห็นผิวเนียนกายที่เต็มไปด้วยรอยรักสีแดงฉาน และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือสายตาที่ฟางเซียนใช้มองตรงมายังพระองค์... มันไม่ใช่สายตาหวาดกลัวของอดีตชายาผู้ถูกทอดทิ้งอีกต่อไป แต่เป็นสายตาเย้ยหยัน เย็นชา และเปี่ยมด้วยชัยชนะอย่างเปิดเผย จ้าวหย่งรู้สึกเหมือนมีกระบี่นับพันเล่มพุ่งเข้าเสียบแทงกลางอกจนกระอักเลือด ความหึงหวง ความโกรธเกรี้ยว และความสำนึกผิดถาโถมเข้าใส่จนสติแทบแตกกระเจิง พระองค์อ้าปากจะตรัสสั่งประหารชีวิตคนทั้งคู่ทันที แต่ทว่า... สายตาของพระองค์กลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งเข้าเสียก่อน ที่มุมเตียงนอน มีกระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ บนกระดาษแผ่นนั้นปรากฏ "ตราประทับลับ" ประจำองค์ฮ่องเต้ และข้อความลับที่เขียนด้วยลายมือของพระองค์เองเมื่อสามปีก่อน... ข้อความสั่งการให้ "กำจัดทารกในครรภ์ของสนมหลิน" เพื่อรักษาบัลลังก์ ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่พระองค์ทรงทำลายทิ้งไปนานแล้ว แต่มันกลับมาอยู่ในมือขององครักษ์เฉินเหวินหลางได้อย่างไร! ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดและการแก้แค้นอันเร่าร้อนนี้ไปด้วยกันนะคะ