ข่าวลือเรื่องจอมมารไร้เงา

"ฟักทองวิญญาณอาถรรพ์ล็อตนี้ ความหนาของเปลือกนอกลดลงจากเกณฑ์มาตรฐานถึงสี่เปอร์เซ็นต์ครับอาจารย์ไอรีน... หมายความว่าธาตุความมืดที่ป้อนเข้าไปในดินเมื่อคืนวาน น่าจะมีความเข้มข้นสูงเกินไปจนไปเร่งกระบวนการย่อยสลายเซลล์พืชเร็วเกินไป" ลีโอพึมพำกับตัวเองขณะใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนเปลือกสีม่วงเข้มของฟักทองขนาดเท่าอ่างล้างหน้า ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาคมกริบ กวาดมองหน้าต่างระบบสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อมูลเชิงสถิติและกราฟแสดงอัตราการเติบโตถูกประมวลผลอย่างรวดเร็วด้วยสมองของอดีตโปรแกรมเมอร์ เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากมุมห้องครัวชั่วคราว ไอรีนในชุดคลุมนักเวทสีขาวสะอาดตา กำลังใช้ท่อลมมานาเป่าควบคุมเปลวไฟใต้หม้อต้มซุปกระดูกมังกรผสมมันฝรั่งดารา เธอปรายตามองลูกศิษย์หนุ่มผู้หมกมุ่นอยู่กับการเกษตรเชิงเนโครแมนซีด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนทึ่ง "เจ้าหมกมุ่นกับเรื่องพวกนี้เกินไปแล้วนะลีโอ... ข้าว่าฟักทองลูกนี้รสชาติหวานมันกำลังดี เนื้อสัมผัสก็นุ่มละมุนลิ้นดีออก ใครจะไปสนใจเรื่องความหนาของเปลือกกันเล่า ถ้าไม่ใช่พ่อค้าอัจฉริยะผู้บ้าคลั่งความสมบูรณ์แบบอย่างเจ้า" ไอรีนเอ่ยแซ้าพลางตักซุปใส่ถ้วยส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วน้ำลาย "รายละเอียดคือหัวใจสำคัญครับอาจารย์ ความแตกต่างระหว่างฟักทองเกรดเอทั่วไปกับฟักทองเกรดพรีเมียมที่ส่งขายให้สมาคมการค้าลึกลับนั้น อยู่ที่กำไรส่วนต่างถึงสามร้อยเหรียญทองเชียวนะครับ" ลีโอถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะวางกระดาษบันทึกสถิติลดลง แล้วเดินไปรับถ้วยซุปจากมือหญิงสาว "อีกอย่าง... ช่วงนี้ชื่อเสียงของเราเริ่มแพร่สะพัดในฐานะ 'เนโครแมนเซอร์ผู้สร้างพืชผลวิเศษ' แล้ว ขืนปล่อยให้สินค้ามีตำหนิเล็ดลอดออกไป อาจดึงดูดสายตาที่ไม่จำเป็นเข้ามาได้ง่ายๆ" คำพูดของลีโอนั้นสอดคล้องกับความเป็นจริงในโลกภายนอกอย่างยิ่ง ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา แปลงเกษตรโครงกระดูกของลีโอบริเวณชายป่าหมอกทึบไม่ได้เป็นเพียงแค่ข่าวลือลับๆ ในหมู่พ่อค้าเร่กลุ่มเล็กๆ อีกต่อไปแล้ว ผลผลิตอย่าง 'แครロットโลหิต' ที่ช่วยฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ได้อย่างรวดเร็ว และ 'กะหล่ำปลีเงาจันทร์' ที่ช่วยให้ผู้ฝึกตนมองเห็นในความมืดได้เป็นอย่างดี กลายเป็นสินค้าหายากที่เหล่าชนชั้นสูงและนักผจญภัยกระเป๋าหนักแย่งชิงกันซื้อในราคามหาศาล ท่ามกลางความเงียบสงบของเขตชายป่า ระบบโครงสร้าง World-building ของอาณาจักรฟอร์لานด์กำลังสั่นคลอนด้วยอิทธิพลทางเศรษฐกิจรูปแบบใหม่ ที่ขับเคลื่อนด้วยศาสตร์มืดผสมผสานกับเกษตรกรรมอัจฉริยะ ทว่า... ชื่อเสียงที่หอมหวานมักมาพร้อมกับแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ ณ เมืองหลวงอันไกลโพ้น ภายในห้องประชุมลับที่ปราศจากหน้าต่างและประดับด้วยคريスタルเวทมนตร์สีแดงเข้มเพื่อป้องกันการดักฟัง บุคคลในชุดคลุมสีดำสนิทสามคนกำลังยืนล้อมโต๊ะหินอ่อน แก้วไวน์ในมือสั่นไหวตามแรงกระแทกจากเอกสารรายงานสายลับที่เพิ่งถูกวางลง "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัดงั้นหรือ?" น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากประธานที่นั่งหัวโต๊ะ "พวกเราตามล่าพวกนอกรีตที่ใช้ศพมนต์ดำเพื่อสร้างกองทัพอสูรกายมานานนับสปีด... แต่ไอ้เด็กหนุ่มคนนี้กลับใช้โครงกระดูกมารดน้ำพรวนดินแปลงผักจนกลายเป็นเศรษฐีหน้าใหม่เนี่ยนะ? ช่างน่าขันสิ้นดี!" "ท่านหัวหน้าหน่วยตรวจสอบอนุรักษ์เวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์... ข้อมูลจากสายลับยืนยันแน่ชัดแล้วครับ" ชายหนุ่มผู้สวมแว่นตาขอบทองรายงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พืชผลของมันมีปฏิกิริยามานาที่บริสุทธิ์อย่างไม่น่าเชื่อ ไม่มีกลิ่นอายของคำสาปหรือความชั่วร้ายหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือการผสานเวทมนตร์ความมืดเข้ากับวงจรชีวิตของพืชได้อย่างสมบูรณ์แบบ... หากปล่อยให้มันขยายกิจการต่อไป สมาคมเกษตรหลวงและสมาคมนักเวทสายขาวจะต้องเสียหน้าและสูญเสียส่วนแบ่งการตลาดมหาศาลแน่" ประธานหน่วยตรวจสอบหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ถ้ามันเป็นอัจฉริยะที่ยอมรับได้... เราก็ควรดึงตัวมาเป็นพวก แต่ถ้ามันดื้อดึงและสร้างความปั่นป่วนให้แก่โครงสร้างอำนาจที่เราสร้างสมมานาน..." เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ ก่อนจะโบกมือเบาๆ เป็นสัญญาณ "ส่งหน่วยเงาลงไปตรวจสอบ ให้โอกาสมันสามวัน... ถ่ายทอดสูตรและส่งมอบแปลงผักทั้งหมดมาให้สมาคมซะ ถ้ามันปฏิเสธ... ก็จัดการทำให้แปลงผักนั้นกลายเป็นสุสานที่แท้จริงเสีย" ตัดกลับมาที่ฟาร์มโครงกระดูกของลีโอ บรรยากาศยามบ่ายยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของดินชื้นและกลิ่นหอมของสมุนไพรวิเศษ ลีโอกำลังยืนสั่งการโครงกระดูกพลั่วทองคำ (ฉายาที่เขาตั้งให้มันเอง) ให้ขุดหลุมปลูกมันฝรั่งวิญญาณรุ่นใหม่ โดยมีโครงกระดูกทหารราบคอยแบกกระสอบปุ๋ยปุ๋ยหมักซากมอนสเตอร์เดินตามหลังเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ ระบบการจัดการฟาร์มถูกเซ็ตอัปไว้อย่างดีเยี่ยมจนแทบไม่ต้องใช้แรงงานมนุษย์เลยแม้แต่น้อย "ลีโอ... เจ้าไม่รู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆ ป่าวันนี้มันเงียบผิดปกติหรือเปล่า?" ไอรีนที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ตรงระเบียงบ้านพัก เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตาคู่สวยกลับหรี่ลงเล็กน้อย สัญชาตญาณของนักเวทระดับสูงกำลังร้องเตือนถึงความผิดปกติบางอย่าง ลีโอหยุดมือจากการถือสมุดบันทึก เขาเงยหน้าขึ้นมองผืนป่าทึบเบื้องหน้า ทันทีที่สัญชาตญาณความระแวดระวังของอดีตโปรแกรมเมอร์ทำงาน ระบบป้องกันภัยที่เขาติดตั้งไว้รอบฟาร์มก็ส่งสัญญาณเตือนภัยสีเหลืองกะพริบถี่ๆ ในหน้าต่างวิชวล *ติ๊ง! ติ๊ง! เตือนภัยระดับ 2: ตรวจพบการบุกรุกพื้นที่เขตอาคมตรวจจับมานา จำนวนเป้าหมาย: 4 ราย ทักษะการพรางตัวระดับสูง... กำลังคำนวณเส้นทางการเคลื่อนที่...* ลีโอยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างใจเย็น เขาสวมแว่นตาที่มีฟังก์ชันส่องสว่างในที่มืดและตรวจจับรังสีความร้อนก่อนจะหันไปสบตากับอาจารย์สาวลึกลับ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจากองค์กรใหญ่คงจะมาเคาะประตูบ้านเราเร็วกว่าที่คิดสินะครับอาจารย์" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพ นิ่งสงบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "สงสัยว่าพวกเขาคงไม่ได้มาเพื่อขอซื้อฟักทองวิญญาณไปทำซุปแน่ๆ" ไอรีนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้เบาๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยคม เปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนเริ่มลุกโชนขึ้นที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเธออย่างเงียบเชียบ "ถ้าอย่างนั้น... ในฐานะอาจารย์ผู้สอนเวทมนตร์เบื้องต้น ข้าคงต้องสอนบทเรียนสำคัญให้พวกมันรู้ซึ้งเสียหน่อยว่า การมารบกวนเวลาทำสวนของเนโครแมนเซอร์อัจฉริยะ... มีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน" ในขณะที่ทั้งสองกำลังเตรียมรับมือกับแขกผู้มาเยือน ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มข้นแปลกตาก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าลีโออย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวสมองด้วยน้ำเสียงจักรกลที่เยือกเย็นและทรงพลังกว่าทุกครั้ง *[แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "องค์กรเงาแห่งสภาสูง" ภารกิจลับระดับ SSS ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ!]* *[เงื่อนไขภารกิจ: เอาตัวรอดจากการลอบสังหารและยึดครองแปลงเกษตรภายใน 24 ชั่วโมง หรือเปิดเผยเบื้องหลังความเน่าเฟะขององค์กรต่อสาธารณชน]* *[รางวัลความสำเร็จ: ปลดล็อกผังอาคารระดับสูง "หอคอยเนโครแมนเซอร์นิรันดร์" และสิทธิ์เข้าถึงคลังคาถาโบราณที่สาบสูญ]* *[คำเตือนจากระบบ: หากภารกิจล้มเหลว แปลงฟาร์มทั้งหมดจะถูกรีเซ็ต และความทรงจำเกี่ยวกับโลกนี้จะถูกลบเลือน...]* ดวงตาสภายใต้กรอบแว่นของลีโอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่ออ่านข้อความบรรทัดสุดท้าย ข้อมูลทั้งหมดถูกประมวลผลอย่างรวดเร็วในเสี้ยววินาที... ก่อนที่เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับเงาพรายจะปรากฏขึ้นที่ขอบเขตแปลงผัก พร้อมกับเงาดำทมิฬสี่ร่างที่พุ่งทะยานผ่านม่านหมอกเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ในพริบตา! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!