แขกไม่ได้รับเชิญในแปลงกะหล่ำปลี

"ถ้าพวกมันเหยียบแปลงกะหล่ำปลีสีม่วงล็อตนี้เสียหายแม้แต่ต้นเดียว ผมจะถอดกระดูกซี่โครงพวกมันมาทำเป็นคคานโรงเรือนเพาะเห็ดแทนนะครับ" น้ำเสียงของลีโอราบเรียบเย็นเยียบ แววตาภายใต้กรอบแว่นใสสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าต่างสถานะโฮโลแกรมที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ เบื้องหน้าของเขาคือโครงกระดูกนักรบระดับต่ำสามตัวที่ถูกปลุกขึ้นมาด้วยมานาปริมาณจำกัด พวกมันยืนเรียงแถวอย่างเก้ๆ กังๆ มือถือจอบและเสียมแทนดาบและโล่ ท่าทางเก้กังเหล่านั้นหากมองจากมุมมองของจอมมารสายดาร์กทั่วไปคงน่าสมเพชสิ้นดี แต่สำหรับอดีตโปรแกรมเมอร์ที่มองทุกอย่างเป็น 'กระบวนการปรับแต่งประสิทธิภาพ' แล้ว นี่คือทรัพยากรแรงงานที่คุ้มค่าที่สุด ก๊อกๆ! เสียงเคาะไม้เบาๆ จากกรอบหน้าต่างห้องครัว ดังขัดจังหวะการตรวจความเรียบร้อยของแปลงเกษตร ไอรีนยืนกอดอกพิงวงกบหน้าต่าง เส้นผมสีเงินยวงยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการนอนคว่ำหน้าอ่านตำราเวทมนตร์โบราณตลอดทั้งคืน ดวงตาสีอัมพันคู่สวยหรี่มองเด็กหนุ่มผู้สวมผ้ากันเปื้อนลายลูกกวาดอย่างนึกขัน เธอปรายตามองกองกำลังโครงกระดูกที่กำลังขุดดินปลูกหัวผักกาดด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกแกมทึ่ง "เจ้าหนู ลืมไปแล้วหรือไงว่าอีกไม่ถึงสองชั่วโมง กองกำลังลาดตระเวนศักดิ์สิทธิ์จากหอคอยศักดิ์สิทธิ์ชุดที่สองกำลังจะเดินทัพผ่านแนวป่าเขตหวงห้ามนี้... แต่เจ้ากลับมานั่งกังวลเรื่องกะหล่ำปลีม่วงจะช้ำเนี่ยนะ สมองของเนโครแมนเซอร์ระดับตำนานอย่างเจ้ามันมีรอยหยักไว้คิดเรื่องทำสวนจริงๆ หรือ?" ลีโอย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสดินร่วนซุยเพื่อวัดระดับความชื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอาจารย์สาวลึกลับ มุมปากของเขายกย่องขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า "อาจารย์ครับ ความเรียบร้อยของแปลงเกษตรคือรากฐานของมานาฟीडแบ็ก... เอ่อ ระบบฟื้นฟูพลังเวทมนตร์ธรรมชาติ ถ้าดินสมบูรณ์ แปลงผักไม่ถูกทำลาย ค่าความเข้ากันได้กับเขตอาคม 'อาณาจักรเกษตรกรรมโครงกระดูก' ของผมก็จะพุ่งถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งหมายความว่า เมื่ออัศวินศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นเหยียบเข้ามาในเขตแดน พวกเขาจะไม่ได้เจอกับสนามรบ แต่ว้าว... พวกเขาจะเจอกับกับดักปุ๋ยหมักชีวภาพความเร็วสูงต่างหากล่ะครับ" ไอรีนเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นทันที รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว เธอรู้ดีว่าลูกศิษย์คนนี้ไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีแผนสำรอง แต่การเปลี่ยนแปลงผักสวนครัวให้เป็นแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์นั้น... มันเป็นแนวคิดที่หลุดโลกเสียจนน่าสนใจ "อ้อ... แล้วแขกไม่ได้รับเชิญตัวแรกที่นำหน้ากองกำลังมาถึงก่อนเวลาก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วนะ" ไอรีนพยักเพยิดหน้าไปยังทิศทางของชายป่าทึบทางตะวันออก ซวบ! ซวบ! ซวบ! เสียงพุ่มไม้หนาทึบสั่นไหวรุนแรง กลิ่นสาบสาปและกลิ่นเน่าของซากศพโชยมาตามกระแสลม เมือกเหนียวหนืดสีเขียวหยดลงบนพื้นหญ้า พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ออร์คป่ากลายพันธุ์' ระดับ 12 ร่างกายของมันกำยำล่ำสัน ผิวหนังสีเขียวเข้มเต็มไปด้วยตุ่มหนองจากผลกระทบของสนามพลังมานาปั่นป่วนในเขตชายป่า ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่แปลงกะหล่ำปลีของลีโอด้วยความหิวกระหาย มันส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ พร้อมกับเงื่อง้าวขวานหินขนาดใหญ่ในมือเตรียมพังทลายทุกสิ่งตรงหน้า *[ แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบมอนสเตอร์ระดับต่ำ 'ออร์คป่ากลายพันธุ์ (กลายพันธุ์เนื่องจากรั่วไหลของมานาศักดิ์สิทธิ์)' บุกรุกเข้าสู่เขตฟาร์มระยะประชิด! ]* *[ ระดับอันตราย: ต่ำ แต่สร้างความเสียหายต่อผลผลิตสูงมาก ]* *[ คำแนะนำจากระบบ: กำจัด หรือ จับกุมเพื่อนำไปหมักเป็นปุ๋ยอินทรีย์ชีวภาพเกรดพรีเมียม ]* โครงกระดูกนักรบทั้งสามตัวหันขวับไปตามเสียงคำราม พวกมันชักกระบี่กระดูกขึ้นมาในท่าเตรียมพร้อมตามสัญชาตญาณการต่อสู้ แต่ทว่า... "เดี๋ยวก่อนครับ อย่าเพิ่งใช้วิธีรุนแรง" ลีโอยกมือขึ้นห้ามปรามโครงกระดูกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับครูอนุบาลกำลังเตือนเด็กนักเรียน "จำบทเรียนเรื่อง 'การบริหารจัดการทรัพยากรชีวมวล' ที่ผมสอนไปเมื่อคืนไม่ได้หรือครับ? ขวานหินเล่มนั้นทำลายแนวท่อระบายน้ำรดน้ำอัตโนมัติของเราไม่ได้หรอก แต่ถ้ามันเหยียบแปลงแครอทตรงนั้น... เราจะสูญเสียคาร์โบไฮเดรตสำหรับทำอาหารกลางวันไปสามวันเต็มๆ" ออร์คป่ากลายพันธุ์คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่เหยื่อตรงหน้าไม่แสดงความหวาดกลัวมันเลยแม้แต่น้อย มันเหวี่ยงขวานหินพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง หมายจะผ่าร่างของเด็กหนุ่มออกเป็นสองซีกในดาบเดียว "ช้าไป 0.4 วินาที และทิ้งน้ำหนักตัวไปข้างขวามากเกินไป..." ลีโอพึมพำเบาๆ ประหนึ่งโปรแกรมเมอร์กำลังตรวจบั๊กในโค้ดบรรทัดสุดท้าย ร่างของลีโอขยับเพียงเล็กน้อยอย่างแนบเนียน เขาก้าวหลบวิถีขวานหินได้อย่างเฉียดฉิว พร้อมกันนั้น สั่งการผ่านกระแสจิตอย่างรวดเร็ว "โครงกระดูกตัวที่หนึ่ง: ใช้ตาข่ายใยแมงมุมเวทมนตร์ดักขาหน้า! โครงกระดูกตัวที่สอง: สไลด์ตัวเข้าไปเกี่ยวข้อพับ! ส่วนตัวที่สาม... ถือถังปูนขาวรอไว้ เตรียมล็อกเป้า!" ผรึบ! สิ้นคำสั่งของเนโครแมนเซอร์หนุ่ม โครงกระดูกทั้งสามตัวปฏิบัติการด้วยความแม่นยำระดับจักรกล ตาข่ายใยแมงมุมเหนียวหนืดถูกขว้างออกไปพันธนาการเรียวขาของออร์คป่าอย่างรวดเร็ว ในขณะที่โครงกระดูกตัวที่สองพุ่งเข้าไปตัดขาตั้งหลักของมันล้มลงครืนกับพื้นดิน เสียงโครมครามดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วแปลงผัก ออร์คป่ากลายพันธุ์ดิ้นพล่านด้วยความตกใจ มันพยายามจะลุกขึ้นสู้ แต่ทว่า... โครงกระดูกตัวที่สามได้เทถังปูนขาวผสมผงเวทมนตร์ระงับมานาลงบนศีรษะของมันทันที ปฏิกิริยาเคมีเวทมนตร์ทำให้ร่างมหึมานั้นแข็งทื่อเป็นอัมพาตชั่วคราว ดวงตาเบิกโพ้างงงวย ลีโอเดินเข้าไปใกล้ รอยยิ้มสุภาพประดับอยู่บนใบหน้า เขาใช้ด้ามเสียมเคาะเบาๆ ที่กะโหลกศีรษะของออร์คป่าตัวนั้นสองทีเชิงสั่งสอน "ยินดีต้อนรับสู่ฟาร์มของเรานะครับ... เจ้าหน้าที่ตรวจสอบปุ๋ยหมักรายแรกของวันนี้" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและเป็นกันเอง ก่อนจะหันไปมองไอรีนที่ยืนอมยิ้มพิงหน้าต่างอยู่ "อาจารย์ครับ รบกวนช่วยร่ายเวทมนตร์เร่งปฏิกิริยาย่อยสลายให้หน่อยสิครับ แปลงกะหล่ำปลีแปลงถัดไปกำลังต้องการไนโตรเจนเข้มข้นพอดีเลย" ไอรีนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอส่ายหัวอย่างระอาในความหน้าเลือดและเป็นระบบระเบียบเกินเหตุของลูกศิษย์คนนี้ "เจ้าเนี่ยนะ... เปลี่ยนศัตรูให้เป็นปุ๋ยคอกได้อย่างหน้าตาเฉย สมแล้วที่เป็นจอมมารสายเกษตรตัวจริงเสียงจริง" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างราบรื่นและมีประสิทธิภาพ รอยยิ้มบนใบหน้าของลีโอก็พลันสะดุดลงเล็กน้อย หน้าต่างสถานะโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ถูกพับเก็บไว้ กลับเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวเองอีกครั้ง พร้อมกับเสียงเตือนรัวระรัวที่ดังจนแสบแก้วหู *[ คำเตือนด่วนระดับวิกฤต: ตรวจพบการแทรกแซงสัญญาณมานาภطر - กองกำลังลาดตระเวนศักดิ์สิทธิ์ชุดที่สอง ไม่ได้เดินทางมาตามเส้นทางปกติ... ]* *[ พิกัดปัจจุบัน: อยู่ห่างจากประตูหน้าฟาร์มเพียง 50 เมตร เท่านั้น และ... พวกเขากำลังใช้ 'เวทมนตร์เปิดประตูมิติฉุกเฉิน' ทะลุกำแพงเขตอาคมเข้ามาโดยตรง! ]* ลีโอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาหลังกรอบแว่นหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความเงียบงันปกคลุมทั่วบริเวณชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างสุภาพ "โอ้... ดูเหมือนว่าแขกกลุ่มนี้จะไม่มีมารยาทในการใช้ประตูหน้าบ้านเอาเสียเลยนะครับอาจารย์" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่ง ขณะที่เงาร่างของอัศวินเกราะเงินส่องแสงระยิบระยับเริ่มปรากฏขึ้นทีละร่างจากรอยแยกมิติกลางอากาศ เหนือแปลงกะหล่ำปลีสีม่วงของเขาเพียงไม่กี่ก้าว ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาเยี่ยมชมแปลงผักและให้กำลังใจเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดคนนี้นะครับ)