โครงกระดูกนักขุดแร่มือหนึ่ง

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของมานาศักดิ์สิทธิ์ที่อัดแน่นจนปลายเส้นผมลอยล่อง คือสิ่งแรกที่ลีโอสัมผัสได้ก่อนที่วินาทีชีวิตจะนับถอยหลังถึงศูนย์ นาฬิกาทรายแห่งความเป็นและความตายบนหน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้ากำลังกะพริบถี่เป็นจังหวะ *[ 00:03... 00:02... ]* ดวงตาคู่คมของไอรีนหรี่แคบลงจนเหลือเพียงเรียวเส้น เปลวเพลิงสีทองบริสุทธิ์แห่งวิหารศักดิ์สิทธิ์ลุกโชนขึ้นที่ปลายนิ้วเรียวยาว พร้อมที่จะแผดเผาซากกระดูกทุกชิ้นในรัศมีร้อยเมตรให้มลายหายไปในพริบตา "หกวินาทีผ่านไปแล้วนะ คุณผู้ตรวจการไอรีน" ลีโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ร่างโปร่งในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทขยับถอยหลังเพียงครึ่งก้าว สองมือไขว้ไว้ด้านหลังอย่างใจเย็นราวกับกำลังต้อนรับแขกคนสำคัญในร้านน้ำชา มากกว่าการเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับภัยพิบัติ "หากคุณต้องการกวาดล้างรังของเนโครแมนเซอร์จริง... เกรงว่าแปลงผักกาดขาวมังกรหิมะที่เพิ่งงอกเมื่อคืน คงจะกลายเป็นปุ๋ยขี้เถ้าไปเสียก่อนที่คุณจะได้ชิมรสมันทอดในมื้อเย็นนี้นะครับ" นิ้วที่กำลังจะดีดเพื่อปลดปล่อยมหาเวทชำระล้างของไอรีนชะงักก้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งทะนง เปลวเพลิงสีทองมอดดับลงอย่างกะทันหัน "ผักกาดขาวมังกรหิมะ?" ไอรีนทวนคำ น้ำเสียงของเธอเจือแววเย้ยหยันและระแวงสงสัยในเวลาเดียวกัน "เจ้ากล่าวถึงพืชสมุนไพรระดับตำนานที่สูญพันธุ์ไปจากทวีปตอนเหนือเมื่อสามร้อยปีก่อนงั้นหรือ? ช่างเป็นคำโกหกที่น่าขันสิ้นดี ลีโอ เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กอมมือหรืออย่างไร ถึงได้กุเรื่องหลอกเด็กเพื่อยื้อเวลา?" ลีโอยิ้มบางๆ รอยยิ้มแบบฉบับโปรแกรมเมอร์ผู้กุมความลับของฐานข้อมูลทั้งหมดไว้ในมือ เขาไม่ได้ตอบคำถามด้วยวาจา แต่กลับหันไปพยักหน้าให้แก่ 'สมุน' ตัวโปรดที่ยืนถือเสียมรอคำสั่งอยู่ริมแปลงเกษตร "โครงกระดูกหมายเลขสี่... ขุดแปลงที่สามด้วยความระมัดระวัง อย่าให้รากแก้วเสียหายเด็ดขาดนะ" *แกร๊ก... กรับ...* เจ้าโครงกระดูกสูงชะลูดที่สวมหมวกฟางเก่าๆ ขยับข้อต่อส่งเสียงดังน่าหวาดเสียว มันปักเสียมเหล็กกล้าลงบนผืนดินสีดำสนิทที่อัดแน่นด้วยมานาธาตุมืดอย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่าไม่มีความเก้ๆ กังๆ แม้แต่น้อย เนื่องจากลีได้เขียนอัลกอริทึมการเคลื่อนไหวผ่าน [ระบบจัดการฟาร์มเนโครแมนเซอร์ (Necro-Farm System v1.0)] ไว้เรียบร้อยแล้ว การขุดดินของมันจึงมีความลึกและองศาที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่าเกษตรกรมืออาชีพเสียอีก *ฟุ่บ!* กลุ่มควันสีขาวระเรื่อพวยพุ่งขึ้นจากหลุมที่ถูกขุด ทันทีที่คมเสียมสัมผัสกับชั้นดินใต้ความลึกสองฟุต อุณหภูมิรอบบริเวณนั้นลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามใบหญ้า กลิ่นหอมหวานประหลาดที่คล้ายคลึงกับกลิ่นไอของน้ำค้างยามรุ่งอรุณผสมผสานกับกลิ่นอายโบราณลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ไอรีนถึงกับผะเผงถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าที่เคยเรียบเฉยและเต็มไปด้วยความมั่นใจแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึงอย่างเห็นได้ชัด เรติน่าในดวงตาของเธอสะท้อนภาพของกลุ่มก้อนพลังงานมานาบริสุทธิ์ที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวอยู่เบื้องล่าง "นั่นมัน... คลื่นมานาธรรมชาติบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์?" นักเวทสาวพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "เป็นไปไม่ได้ พืชพวกนี้ควรจะเติบโตได้เฉพาะในเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่มีการร่ายอาคมเสริมพลังระดับสูงเท่านั้น เหตุใดมันจึงมาอยู่ในดินร่วนปนซากศพของเจ้าได้?" "ในโลกนี้ไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้หรอกครับ มีเพียงแค่ 'โค้ด' ที่ยังเขียนไม่เสร็จต่างหาก" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ เดินเข้าไปใกล้ปากหลุมที่มีแสงเรืองรองลอดผ่านรอยแตกของดิน "ดินที่นี่อาจจะดูเหมือนดินธรรมดา แต่ถ้าเราปรับค่า pH ให้สมดุลด้วยผงกระดูกย่างไฟอ่อนๆ ผสมกับหยาดน้ำค้างแห่งความมืดที่กลั่นตัวตอนเที่ยงคืน... ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมเกินความคาดหมายของตำราเวทโบราณอยู่แล้วล่ะครับ" ขณะที่ลีโอกำลังอธิบายหลักการเกษตรกรรมผสมผสานเวทมนตร์อยู่นั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าที่สงบเงียบไปก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยตัวอักษรสีทองอร่าม พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนในโสตรประสาทของเขาคนเดียว *[ ติ๊ง! ตรวจพบการเก็บเกี่ยวผลผลิตทางการเกษตรระดับตำนานเป็นครั้งแรก ]* *[ เงื่อนไขการกระตุ้นระบบภารกิจลับระดับ S สำเร็จลุล่วง ]* *[ ภารกิจใหม่: "เมล็ดพันธุ์แห่งบรรพกาล" - ค้นหาและเพาะปลูกเมล็ดพันธุ์พืชเวทมนตร์โบราณที่สูญหาย 3 ชนิดภายในเขตฟาร์ม เพื่อปลุกพลังงานรากฐานของอาณาจักรใต้ดิน ]* *[ รางวัลเมื่อสำเร็จ: ปลดล็อกทักษะสายอาชีพขั้นสูง [เนโครแมนเซอร์พฤกษา] และสิทธิ์การใช้งาน [คลังแสงโบราณแห่งสวรรค์ชั้นที่สาม] ]* *[ บทลงโทษหากล้มเหลว: เมล็ดพันธุ์ทั้งหมดจะเน่าสลาย และค่าความสนิทสนมกับตัวละคร 'ไอรีน' จะลดลงสู่ระดับติดลบถาวร ]* ลีโอหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่ออ่านเงื่อนไขของภารกิจระดับ S นี้จบ แม้รางวัลจะล่อตาล่อใจขนาดไหน แต่บทลงโทษข้อสุดท้ายกลับทำให้เขาต้องเหลือบสายตาไปมองหญิงสาวข้างกายที่กำลังยืนนิ่งเงียบ ไอรีนไม่ได้สนใจหน้าต่างระบบที่ลีโอกำลังมองอยู่ สายตาของเธอกำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งที่โครงกระดูกหมายเลขสี่กำลังค่อยๆ ประคองขึ้นมาจากหลุมดิน มันคือหัวมันสีม่วงเข้มขนาดเท่ากำปั้น ที่มีลวดลายเส้นสายเรืองแสงสีฟ้าอ่อนราวกับกลุ่มดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ทันทีที่มันถูกนำขึ้นมาสัมผัสกับอากาศภายนอก เสียงดนตรีคล้ายเสียงพิณโบราณก็ดังแว่วมาจากความว่างเปล่า "เมล็ดพันธุ์... หรือว่านี่คือ 'มันสำปะหลังดาราศาสตร์' ที่สูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของมหาหอคอยเวทมนตร์ยุคแรก?" ไอรีนพึมพำด้วยความทึ่ง มือเรียวเผลอยื่นออกไปข้างหน้าหมายจะแตะต้องมันด้วยความลืมตัว "ระวังด้วยนะครับ!" ลีโอเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ ปลายนิ้วของทั้งสองสัมผัสกันชั่วเสี้ยววินาที ความเย็นเยียบจากถุงมือเวทมนตร์ของเธอปะทะเข้ากับความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่ม ทำให้ไอรีนสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อต เธอดึงมือกลับทันที ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วด้วยความตกใจและไม่คุ้นชินกับการถูกเนื้อต้องตัวจากบุรุษเพศ "เจ้า... เจ้าสามหาว! กล้าดียังไงมาแตะต้องตัวผู้ตรวจการแห่งหอคอย!" ไอรีนถอยหลังไปสองก้าว น้ำเสียงติดจะตะกุกตะกักเล็กน้อย ดวงตากลมโตหลบวูบไปทางอื่นเพื่อซ่อนความประหม่าที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ลีโอยังคงรักษารอยยิ้มสุภาพไว้บนใบหน้า เขาไม่ได้ถือสาหาความอาการเกรี้ยวกราดกลายๆ นั้น กลับผายมือเชิญชวนไปยังกองผลผลิตที่เพิ่งขุดขึ้นมาใหม่ด้วยท่าทีผ่อนคลาย "ต้องขออภัยด้วยครับที่เสียมารยาท แต่ถ้าคุณเผลอแตะมันโดยไม่สวมถุงมือป้องกันมานาละก็ พลังงานดาราศาสตร์ในหัวมันนั่นอาจจะดูดกลืนมานาในตัวคุณจนหมดเกลี้ยง ทำให้คุณกลายเป็นอัมพาตไปสามวันสามคืนได้เลยนะครับ" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนน่าเชื่อถือ "ไหนๆ คุณก็มาเยือนถึงที่นี่แล้ว และดูเหมือนจะมีความรู้เรื่องพืชโบราณอยู่ไม่น้อย... สนใจจะลองชิมซุปมันดาราศาสตร์ฝีมือเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดสักถ้วยไหมครับ? ถือเป็นการไถ่โทษที่ผมเสียมารยาทเมื่อครู่" ไอรีนเม้มริมฝีปากแน่น เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ แปลงเกษตรที่เต็มไปด้วยโครงกระดูกขยขันกำลังรดน้ำต้นไม้อย่างตั้งอกตั้งใจ สลับกับใบหน้าของชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มปริศนาซ่อนอยู่เสมอ แม้สัญชาตญาณนักเวทจะบอกว่าที่นี่อันตรายเกินกว่าจะอยู่ต่อ แต่กลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารที่ลอยมาจากกระท่อมไม้หลังเล็กกลับเริ่มสั่นคลอนความตั้งใจเดิมของเธอทีละน้อย "ก็ได้..." หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามปรับน้ำเสียงให้กลับมาเยือกเย็นและน่าเกรงขามดังเดิม "ข้าจะยอมอยู่ชิมรสชาติอาหารของเจ้าสักมื้อ... เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าไม่ได้ใช้มนตร์มายากลหลอกลวงต้มตุ๋นข้าเหมือนพวกโจรป่า" ลีโอโค้งตัวคำนับอย่างสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษทุกประการ "ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ" เขากล่าวรับคำ พร้อมกับเหลือบมองหน้าต่างระบบที่ยังคงกระพริบเตือนข้อความสุดท้ายทิ้งไว้ในมุมขวาล่างของสายตา *[ คำเตือนจากระบบ: ภัยคุกคามภายนอกกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้เขตฟาร์มในระยะ 5 กิโลเมตร - กองกำลังลาดตระเวนแห่งหอคอยศักดิ์สิทธิ์ชุดที่สอง กำลังมุ่งหน้ามายังพิกัดนี้ด้วยความเร็วสูง ]* ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางสายเกษตรกรรมมืดมนนี้นะครับ