การเผชิญหน้าที่แนวรั้วฟาร์ม

"บอกข้ามาเสียดีๆ ว่าไอ้เวทมนตร์อัปמรีย์ที่เปลี่ยนดินแดนแห้งแล้งให้กลายเป็นแปลงผักเวทมนตร์นี่มันใช้วิชาสายไหนของพวกนอกรีต!" เสียงตะคอกแหบพร่าด้วยความฉุนเฉียวดังขึ้นเหนือแนวรั้วไม้ไผ่สานเตี้ยๆ แต่อัดแน่นไปด้วยพลังเวทระดับชนชั้นอัศวินขั้นสูง กลิ่นอายของมานาธาตุไฟดิบเถื่อนและไอร้อนระอุแผ่ซ่านจนใบกะหล่ำปลีเวทมนตร์สีครามที่ลีโอเพิ่งรดน้ำด้วยมานาเจือจางเมื่อครู่ถึงกับสั่นระริก ใบของมันห่อเข้าหากันด้วยสัญชาตญาณการป้องกันตัว ลีโอยืนถือฝักบัวรดน้ำเก่าๆ ค้างไว้ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสปิ๊งกวาดมองผู้บุกรุกสี่นายที่ยืนเรียงหน้ากระดานอยู่หลังรั้ว ด้านหน้าสุดคือ "บารอนแวนการ์ด" ขุนนางท้องถิ่นผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโลภและเกลียดชังสิ่งมีชีวิตอันตรายทุกชนิด ร่างท้วมของเขาแนบแน่นอยู่ในชุดเกราะเหล็กกล้าชั้นดี ประดับประดาด้วยตราสัญลักษณ์รูปสิงโตเพลิง ด้านหลังมีทหารรับจ้างในสังกัดอีกสามนายพกดาบใหญ่และหน้าไม้เวทมนตร์พร้อมประจันบาน นี่คือผลจากการที่ "แครอทเรืองแสง" ของเขาเติบโตเร็วกว่ากำหนดถึงสามร้อยเปอร์เซ็นต์ จนพลังงานมานาส่วนเกินรั่วไหลทะลุเขตแดนคุ้ม "สวัสดีครับท่านบารอน... แหม, ลมอะไรหอบท่านมาถึงฟาร์มเล็กๆ ของผมแต่หัวค่ำเช่นนี้ล่ะครับ" ลีโอวางฝักบัวลงบนโต๊ะไม้ไผ่ด้วยความนุ่มนวล ท่าทีไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับกำลังต้อนรับแขกผู้มาเยือนเพื่อจิบชา มากกว่าจะเผชิญหน้ากับกลุ่มติดอาวุธที่จ้องจะฆ่าฟัน "ไม่ต้องมาทำเป็นไขสเกอ! ลีโอ! ทางการได้รับรายงานว่าเจ้าลักลอบใช้ศาสตร์มืดอันเป็นภัยต่อความมั่นคงของอาณาจักร!" บารอนแวนการ์ดชี้ดาบสั้นมาที่แปลงมะเขือเทศสีทองที่กำลังสุกปลั่ง "จงเปิดประตูแล้วมอบคัมภีร์เนโครแมนเซอร์ซะ! มิฉะนั้นข้าจะเผาฟาร์มโสโครกนี่ให้ราบเป็นหน้ากลอง!" ทหารรับจ้างด้านหลังขยับตัวพร้อมเล็งหน้าไม้เวทมนตร์เข้ามาทันที ลูกศรอาบมานาสีแดงฉานสั่นระริกพร้อมพุ่งทะลวงเป้าหมาย ในวินาทีที่บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดผึ่ง ไอรีนที่กำลังนั่งจิบชาสมุนไพรอยู่ใต้ร่มไม้เงียบๆ ก็วางถ้วยกระเบื้องลงช้าๆ นัยน์ตาสีม่วงเข้มเหลือบมองกลุ่มคนเหล่านั้นด้วยความเบื่อหน่าย เธอยกมือขึ้นเสยผมสีเงินยวงเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ทรงอำนาจประหลาด "เสียงดังหนวกหูจริง... คนเขากกำลังพักผ่อน เจ้าอ้วนหัวล้านนี่เป็นใครกัน ถึงกล้ามาส่งเสียงเห่าหอนในอาณาเขตของลีโอ" "นั่น... นั่นมันแม่มดที่ไหนกันวะ! จัดการมันด้วย!" บารอนแวนการ์ดหน้าถอดสีเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่เล็ดลอดออกมาจากร่างเพรียวบางของหญิงสาว เขาออกคำสั่งด้วยความตื่นตระหนก *ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!* ลูกศรเวทมนตร์สามดอกพุ่งแหวกอากาศเข้ามาด้วยความเร็วสูง เป้าหมายคือร่างของลีโอที่ยืนอยู่ใกล้รั้วที่สุด ลีโอไม่แม้แต่จะขยับเท้าถอยหลัง เขายกนิ้วขึ้นดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง *แกร๊ก... กรับ... แกร๊ก!* ผืนดินใต้ฝ่าเท้าของทหารรับจ้างระเบิดออก แรงสั่นสะเทือนทำเอาทั้งสี่คนต้องเซถอยหลัง โครงกระดูกชาวนาสวมหมวกฟางสามตนโผล่ขึ้นมาจากใต้ดินอย่างพร้อมเพรียง แต่แทนที่จะถือเคียวหรือดาบสนิมเขรียวเหมือนโครงกระดูกทั่วไป พวกมันกลับถือ... "ปอมปอมเชียร์สีชมพูฟูฟ่อง" และสวมกระโปรงฟูฟลายสำหรับเต้นรำ! "เปิดฟลอร์ครับทุกคน!" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่กวนประสาท โครงกระดูกทั้งสามตนเริ่มขยับข้อต่อที่ลั่นเอี๊ยดอ้าดด้วยจังหวะเพลงแดนซ์สุดเร้าใจที่ดังก้องขึ้นมาจากระบบเวทมนตร์ภายในฟาร์ม พวกมันหมุนตัว ส่ายสะโพก และเต้นท่า ‘แบตเทิลรอยัล’ อย่างพร้อมเพรียงโดยไม่ได้นัดหมาย แสงเรืองแสงสีนีออนพุ่งออกมาจากเบ้าตาของพวกมันสะท้อนเข้ากับใบหน้าเหวอสนิทของเหล่าทหารรับจ้าง "ฮะ... อะไรวะเนี่ย!?" ทหารรับจ้างคนหนึ่งอุทานลั่นด้วยความสับสน ขาทั้งสองข้างของเขาเผลอขยับตามจังหวะเพลงอันทรงพลังที่สะกดจิตประสาทสัมผัสโดยไม่รู้ตัว "อย่าไปมองมัน! ยิงเวทใส่พวกมันซะ!" บารอนแวนการ์ดแผดเสียงลั่นด้วยความอัปยศอดสูเมื่อเห็นลูกน้องของตนเองเริ่มโยกหัวตามจังหวะเพลงโยกย้ายส่ายสะโพกของโครงกระดูก แต่สายเกินไปแล้ว... โครงกระดูกตนกลางพุ่งเข้าประชิดตัวทหารรับจ้างถือหน้าไม้ด้วยความเร็วแสง มันไม่ได้ใช้กำลังรุนแรง แต่มันใช้มือข้างที่ถือปอมปอมตบเข้าที่ใบหน้าของทหารรับจ้างฉาดใหญ่ เสียง "เพี๊ยะ!" ดังสนั่นหวั่นไหว แรงตบผสานกับมานาเสริมความฮาทำเอาวิญญาณเกือบหลุดออกจากร่าง ร่างทหารรับจ้างหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะล้มลงไปนอนชักแหง็กๆ กับพื้นแปลงผักกาดขาว โครงกระดูกอีกสองตนไม่รอช้า วิ่งเข้าไปประกบคู่กับทหารรับจ้างที่เหลือ แล้วเริ่มกระบวนการ "ตบหน้าหงายสไตล์ฟาร์มสุขสันต์" ทีละคนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่ามกลางเสียงดนตรีแนวซินธิไซเซอร์ยุค 80 ที่ลีโอตั้งโปรแกรมไว้ในระบบป้องกันอัตโนมัติ *เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!* ภาพของกองกำลังทหารรับจ้างฝีมือฉกาจแห่งอาณาจักร กำลังถูกโครงกระดูกสวมกระโปรงระบายเต้นแท็ปแดนซ์ตบหน้าจนคว่ำคะมำทีละคน เป็นภาพที่เหนือความคาดหมายและชวนให้ขบขันจนไอรีนถึงกับหลุดหัวเราะคิกออกมาเบาๆ บารอนแวนการ์ดหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีเขียวคล้ำ เขาถอยหลังกรูดจนสะดุดรากไม้ล้มกลิ้งไม่เป็นท่า ดาบในมือหลุดกระเด็น มืออ้วนสั่นเทาชี้มาที่ลีโอซึ่งเดินก้าวเข้ามาหาช้าๆ พร้อมรอยยิ้มสุภาพบุรุษ "ตะ... แก... แกเป็นตัวอะไรกันแน่ปีศาจ!" "ผมก็แค่เกษตรกรผู้รักสงบคนหนึ่งครับท่านบารอน..." ลีโอย่อตัวลงนั่งยองๆ มองขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่ตอนนี้เนื้อตัวเปื้อนโคลนแปลงผัก "และเนื่องจากพวกท่านบุกรุกเข้ามาสร้างความเสียหายให้แก่ผลผลิตออร์แกนิกของผม... ตามกฎหมายทรัพย์สินส่วนบุคคลของเขตชายแดน..." ลีโอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบเบาๆ "พวกท่านต้องชดใช้ด้วยการมาช่วยพรวนดินแปลงหัวหอมเป็นเวลาสามปีเต็ม... หวังว่าจะไม่ปฏิเสธนะครับ" ในจังหวะที่ลีโอยืดตัวขึ้นเพื่อรอฟังคำตอบจากบารอนผู้สิ้นฤทธิ์ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานขนาดมหึมาก็เด้งขึ้นมากลางอากาศ ขวางกั้นสายตาของทุกคนด้วยตัวอักษรเรืองแสงที่สั่นไหวอย่างรุนแรง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "เขตแดนต้องห้าม" ระดับความยาก SSS] [คำเตือน: มานาปริมาณมหาศาลกำลังไหลทะลักผ่านรอยแยกมิติใต้พื้นดินของฟาร์ม] [เป้าหมาย: สิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกผนึกไว้ กำลังลืมตาตื่นขึ้นจากการหลับใหลยาวนานนับพันปี...] ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในฟาร์มสุดป่วนนี้ด้วยกันนะครับ!