แผนการตั้งรับแบบฉบับโปรแกรมเมอร์

กลิ่นดินชื้นผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอวลอยู่ในความมืดระอุของยามวิกาล เศษซากอิฐปูนของกำแพงหน้าที่พังทลายยังคงทิ้งไอความร้อนจากแรงปะทะเมื่อครู่ไว้ให้สัมผัส รอยแยกขนาดใหญ่บนพื้นดินทอดยาวเป็นทางราวกับรอยเล็บของอสูรกายขนาดยักษ์ ทว่าท่ามกลางความเสียหายที่เพิ่งเกิดขึ้น ลีโอกลับไม่ได้แสดงสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาภายใต้เงาฮู้ดสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวกำลังเคาะเบาๆ บนหน้าจอโฮโลแกรมใสที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ "โครงสร้างพื้นฐานพังทลายไปสิบสองเปอร์เซ็นต์ แรงสั่นสะเทือนระดับนี้... แปลว่ามันไม่ได้ใช้แค่กำลังกายอย่างเดียว สินะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำพักน้ำแรงที่ควบคุมอารมณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ผู้เคยผ่านโปรเจกต์เดดไลน์นรกมานับไม่ถ้วน การโดนบอสลับบุกถล่มเซิร์ฟเวอร์กลางดึกก็เป็นเพียง 'บัก' ชนิดหนึ่งที่ต้องรีบเขียนโค้ดแพทช์แก้โดยด่วนเท่านั้น ด้านข้างของเขา ไอรีน อาจารย์สาวลึกลับในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ยืนกอดอกนิ่ง เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงจันทร์ ดวงตาสีอเมทิสต์คู่นั้นกวาดมองซากปรักหักพังด้วยความระแวดระวัง เธอยกมือขึ้นสร้างบาตรเวทมนตร์คุ้มกันบางๆ รอบกาย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่น่าเกรงขาม "เจ้านั่นไม่ใช่สัตว์อสูรชั้นต่ำทั่วไป แรงกดดันทางวิญญาณเมื่อครู่... มันคือ ‘อัศวินมรณะระดับผู้บัญชาการ’ ที่ถูกผนึกไว้ใต้หุบเขาหมอกทมิฬ การที่มันตื่นขึ้นมาได้แสดงว่าเขตอาคมรอบชายป่าเริ่มเสื่อมสลายแล้ว เจ้ายังจะมายืนยิ้มวิเคราะห์โครงสร้างอะไรอยู่ตรงนี้อีก ลีโอ" "ยิ้มเหรอครับ? ผมไม่ได้ยิ้มหรอครับอาจารย์ นั่นคือรอยยิ้มของคนกำลังวางระบบสถาปัตยกรรมความปลอดภัยต่างหาก" ลีโอหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ มือขวาปัดหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อเปิดใช้งานหน้าต่างคำสั่งหลัก *[ระบบจัดการฟาร์มเนโครแมนเซอร์: โหมดป้องกันภัยขั้นสูงสุด (Defense Protocol - Alpha)*] "ในเมื่อมันชอบทำลายกำแพงนัก เราก็มาทำ ‘ระบบป้องกันแบบกระจายศูนย์’ (Distributed Defense System) กันดีกว่าครับ" ลีโอเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "หลักการง่ายๆ ครับ แทนที่เราจะสร้างกำแพงหนาเตอะให้มันทุบทีเดียวพัง เราจะสร้าง ‘คูเมืองโครงกระดูก’ ที่เชื่อมต่อวงจรมานาเข้ากับแปลงผักออร์แกนิกของเรา" ไอรีนเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงน "คูเมืองโครงกระดูก? เจ้าหมายถึงเอาโครงกระดูกมากองไว้เฉยๆ น่ะหรือ" "เปล่าเลยครับอาจารย์ โครงกระดูกพวกนั้นจะทำหน้าที่เป็น ‘เซ็นเซอร์ตรวจจับการเคลื่อนไหว’ (Motion Sensor) และ ‘ตัวต้านทานแรงกระแทก’ (Buffer Zone) ไปในตัว" ลีโอสะบัดมือเบาๆ วงเวทสีครามปรากฏขึ้นบนพื้นดินนับร้อยจุด แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงกระดูกลั่นกรอบแกลบ กองกระดูกของมอนสเตอร์ที่เคยสะสมไว้จากการทำฟาร์มตลอดหลายสัปดาห์ผุดขึ้นมาจากใต้ดินอย่างเป็นระเบียบ พวกมันไม่ได้ลุกขึ้นมาถือดาบแล้ววิ่งเข้าใส่ศัตรูแบบทื่อๆ เหมือนกองทัพซอมบี้ทั่วไป แต่ถูกจัดเรียงโครงสร้างใหม่ด้วยหลักการสถาปัตยกรรมฐานราก โครงกระดูกท่อนขาถูกฝังลงในดินลึกสามเมตรเพื่อทำเป็นเสาเข็มรับแรงกระแทก ซี่โครงถูกนำมาถักทอต่อกันเป็นตาข่ายเหล็กกล้าวิเศษ (Bone Mesh Reinforcement) ที่มีความยืดหยุ่นสูง สามารถดูดซับและกระจายแรงกระแทกจากการโจมตีทางกายภาพได้ถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ยิ่งไปกว่านั้น ลีโอยังฝัง ‘เมล็ดพันธุ์รากอัสนี’ ไว้ตามข้อต่อของโครงกระดูกแต่ละตัว เชื่อมต่อระบบมานาเข้ากับปุ๋ยหมักสูตรพิเศษที่ผสมเกสรดอกไม้เรืองแสง "นี่คือการผสมผสานระหว่างเนโครแมนซอฟต์แวร์และฮาร์ดแวร์การเกษตรครับ" ลีโออธิบายพลางขยับแว่นตาที่ไม่มีอยู่จริงบนดั้งจมูก "ถ้าเจ้านั่นกล้าบุกเข้ามาเหยียบเขตฟาร์มอีกครั้ง แรงสั่นสะเทือนจะไปกระตุ้นตัวเซ็นเซอร์โครงกระดูก ส่งสัญญาณไปยังปุ๋ยหมักอัสนี เกิดเป็นกระแสไฟฟ้าแรงดันสูงระดับห หมื่นโวลต์ช็อตเข้าที่ร่างของมันทันที แถมยังช่วยเร่งปฏิกิริยาการเจริญเติบโตของแปลงผักกาดขาวด้านหลังให้โตเร็วขึ้นอีกสามเท่าด้วย เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ประหยัดทั้งมานาและได้ผลผลิตไวขึ้นครับ" ไอรีนมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออก เธอย่อมรู้ดีว่าเวทมนตร์อัญเชิญโครงกระดูกนั้นใช้เพื่อการทำลายล้างหรือใช้งานใช้แรงงาน แต่นี่... เจ้าเด็กนี่เอาโครงกระดูกมาทำเป็นโครงสร้างเสริมความแข็งแรงให้ดินร่วนซุยแถมยังพ่วงระบบช็อตไฟฟ้าอัตโนมัติราวกับค่ายกลโบราณผสมผสานกับสิ่งประดิษฐ์จากยุคเวทมนตร์โบราณ "เจ้ามีความคิดประหลาดๆ แบบนี้มาจากไหนกัน... ลีโอ" ไอรีนถอนหายใจเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับแอบอมยิ้มโดยไม่รู้ตัว "ศาสตร์แห่งความตายในมือเจ้า ชักจะดูเหมือน... งานวิศวกรรมโยธาเข้าไปทุกทีแล้วนะ" "ชมเกินไปแล้วครับอาจารย์ ความรู้คือพลัง การเกษตรคือความมั่นคง ส่วนระบบป้องกันคือความสงบสุขของเกษตรกรครับ" ลีโอหัวเราะในลำคอเบาๆ ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน อุณหภูมิลดฮวบจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว หมอกสีดำทมิฬที่เคยอยู่ไกลออกไปกลับพวยพุ่งทะลักเข้ามาปกคลุมเขตชายป่ารอบฟาร์มในพริบตา เสียงคำรามต่ำทุศลสะท้านวิญญาณดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้กว่าเดิม... และทรงพลังกว่าเดิมหลายเท่า *โครม!* พื้นดินบริเวณแนวเขตฟาร์มด้านทิศตะวันออกยุบตัวลงทันที แรงกดดันมหาศาลกดทับจนต้นไม้ใหญ่หักโคโค่น ลีโอหรี่ตาลงมองหน้าจอโฮโลแกรมที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กะพริบเตือนรัวด้วยข้อความตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบภัยคุกคามระดับ SSS ‘อัศวินมรณะแห่งความมืด - การ์กอยล์ลอร์ด’ กำลังฝ่าแนวป้องกัน]* *[สถานะระบบป้องกัน: โครงกระดูกชั้นที่ 1 กำลังรับแรงกระแทก...]* ลีโอยกมือขึ้นตั้งฉาก ใบหน้ายังคงนิ่งสงบแม้เหงื่อกาฬเริ่มซึมตามไรผม เขากดปุ่มยืนยันคำสั่งสุดท้ายบนอากาศ "เปิดใช้งานระบบกับดักขั้นที่สอง... แผนกําจัดบักด้วยปุ๋ยชีวภาพความเข้มข้นสูง เริ่มต้นได้ครับ" ทว่า ในวินาทีที่แสงสว่างวาบจากการทำงานของกับดักเวทมนตร์กำลังจะสว่างขึ้น ร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาก็พุ่งทะลุหมอกหนาออกมา มันไม่ได้เหยียบย่ำเข้ามาทางแนวคูเมืองโครงกระดูกตามที่คาดการณ์ไว้ แต่กลับ... ปรากฏตัวขึ้นใจกลางแปลงผักวิเศษของลีโอโดยตรง ร่างของมันแผ่ไอทมิฬน่าสะพรึงกลัว และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ในกรงเล็บอันแหลมคมของมัน ไม่ได้ถืออาวุธ แต่กำลังกำ... ร่างของใครบางคนเอาไว้ เงาร่างของมนุษย์คนหนึ่งที่สวมชุดเกราะนักเดินทางโชกเลือด แน่นิ่งสนิท ไม่มีลมหายใจ ถูกโยนลงมาแทบเท้าของลีโอและไอรีน เสียงกระซิบแหบพร่าดังลอดออกมาจากปากของอัศวินมรณะตัวนั้นโดยตรงในหัวของทุกคน *‘...เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา... เจ้าคิดว่าเศษกระดูกปลอมๆ เหลאןี้จะปกป้องความลับใต้ผืนดินนี้ได้งั้นหรือ...’* ดวงตาสีแดงฉานของบอสลับจ้องตรงมาที่ลีโอ ก่อนที่มันจะยกยิ้มเหี้ยมเกรียมและกล่าวประโยคที่ทำให้ลมหายใจของไอรีนสะดุดกึก *‘...เพราะคนทรยศ... ผู้นำทางของพวกเจ้า... ได้เปิดประตูให้ข้าเข้ามาแล้ว...’* สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัวของลีโอ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าดับวูบลงพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท *[คำเตือน: สูญเสียการควบคุมระบบเครือข่ายฟาร์มทั้งหมด... ตรวจพบรหัสผ่านถูกใช้งานจากบัญชีผู้ดูแลระบบภายใน]* --- *ขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนฟาร์มโครงกระดูกนี้ด้วยกันเสมอนะครับ!*