ศัตรูตัวฉกาจปรากฏกาย

“กฎหมายที่ว่านั่น ผมเกรงว่ามันจะล้าสมัยไปสักสามร้อยปีเห็นจะได้นะครับ ท่านบารอน” น้ำเสียงของลีโอราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความนิ่งสงบที่ทำให้อีกฝ่ายต้องชะงัก ลีโอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากกระดานคำนวณผลผลิตในมือ เขาเพียงแค่ขยับปากกาขนนกจดบันทึกตัวเลขลงไปในสมุดปกหนังอย่างใจเย็น ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนเกือบจะเห็นประกายไฟแลบออกมาจากสายตาของเหล่านักรบที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหลังชายร่างอ้วนพุงพลุ้ยในชุดกำมะหยี่สีแดงสด ท่านบารอน ‘คาสเวลล์’ ผู้ปกครองเขตข้างเคียง หัวเราะร่วนออกมาเสียงดังจนเหนียงที่คอขยับไหว “กฎหมายคือสิ่งที่ผู้ปกครองบัญญัติไว้ใช้กับผู้ที่ไร้ทางสู้ เจ้าเด็กหนุ่ม ที่ดินตรงนี้ในอดีตเคยเป็นเส้นทางผ่านของกองคาราวานหลวง และตามม้วนเอกสารโบราณที่ข้าเพิ่งขุดพบ... ที่นี่ถือเป็นเขตพื้นที่ต้องห้ามในการครอบครองส่วนบุคคล” “น่าสนใจครับ” ลีโอวางปากกาลงช้าๆ พลางประสานมือไว้บนโต๊ะไม้โอ๊กที่ดูเรียบง่ายแต่แข็งแรง “งั้นรบกวนท่านบารอนช่วยแสดงตราประทับของราชวงศ์ หรือบันทึกจากหอจดหมายเหตุหลวงมาให้ผมชมสักหน่อยจะเป็นพระคุณอย่างยิ่ง เพราะเท่าที่ผมจำได้ ที่ดินผืนนี้คือพื้นที่รกร้างว่างเปล่าที่ผมเป็นผู้บุกเบิกด้วยหยาดเหงื่อและ... โครงกระดูก” คำว่า ‘โครงกระดูก’ ทำให้ไอรีนที่ยืนพิงเสาไม้ไกลออกไปถึงกับยกยิ้มที่มุมปาก นางอยู่ในชุดคลุมสีเทาเข้ม ปิดบังใบหน้าภายใต้ฮู้ด แต่ดวงตาที่จับจ้องไปที่บารอนนั้นเต็มไปด้วยความเวทนา ชายผู้นี้ช่างโง่เขลาเสียจริงที่เดินเข้ามาใน ‘อาณาเขต’ ของเนโครแมนเซอร์ที่บ้างานคนนี้ “แกกล้าเรียกพวกศพเดินได้พวกนี้มาสู้กับทหารของข้าหรือ!” บารอนคาสเวลล์คำราม สั่งให้องครักษ์ชักดาบออกมาระยับ ลีโอไม่ได้สะทกสะท้าน เขาส่งสัญญาณผ่านกระแสมานาเบาๆ เพียงชั่วพริบตา พื้นดินรอบๆ ฟาร์มก็สั่นสะเทือน โครงกระดูกเกษตรกรกว่ายี่สิบตัวในชุดเอี๊ยมเก่าๆ วางจอบวางเสียมในมือลง พร้อมกับหยิบหอกเหล็กกล้าที่ลีโอเพิ่งตีขึ้นมาใหม่ขึ้นมาแทนที่ พวกมันเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงและไร้เสียง ความน่าสยดสยองที่ผสานกับความแปลกประหลาดของการทำฟาร์มทำให้เหล่าทหารของบารอนต้องถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว “ท่านบารอนครับ” ลีโอลุกขึ้นยืน ท่าทางของเขาดูสุขุมแต่แฝงด้วยความกดดันระดับสูง “ถ้าท่านต้องการที่ดินผืนนี้เพื่อการเกษตร ผมยินดีแบ่งปันเมล็ดพันธุ์วิเศษให้ แต่ถ้าท่านต้องการเพื่อกอบโกยผลประโยชน์โดยอาศัยอำนาจบาตรใหญ่... ผมเกรงว่าโครงกระดูกพวกนี้อาจจะต้องการ ‘ปุ๋ย’ ชนิดพิเศษจากทหารของท่านเสียหน่อย” บารอนคาสเวลล์หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เขาชักดาบประดับอัญมณีออกมา “ฆ่ามัน! แล้วเผาฟาร์มนี้ให้ราบ!” ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับมืดครึ้มลงฉับพลัน ลมกรรโชกแรงพัดเอาเศษฟางและฝุ่นทรายปลิวว่อน พลังงานมานามหาศาลไหลทะลักออกมาจากร่างของลีโอจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว สิ่งที่น่าตกใจไม่ใช่พลังของลีโอ แต่เป็นเสียงบางอย่างที่ดังขึ้นในหัวของเขา—เสียงแจ้งเตือนที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบตัวตนระดับบอสลับ ‘ผู้พิทักษ์มิติที่ถูกลืม’ กำลังตื่นจากการหลับใหล] [ภารกิจระดับ SSS: กีดขวางการตื่นขึ้นของเศษเสี้ยวเทพเจ้าแห่งความตาย] [คำเตือน: หากล้มเหลว พิกัดนี้จะถูกลบออกจากแผนที่โลกใบนี้ทันที] ใบหน้าของลีโอซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นรอยแยกมิติสีม่วงเข้มค่อยๆ ปริแตกออกบนท้องฟ้าเหนือฟาร์มของเขา บารอนคาสเวลล์และทหารต่างทิ้งอาวุธด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นบางสิ่งที่รูปร่างเหมือนกรงเล็บมหึมาโผล่ออกมาจากรอยแยกนั้น “ไอรีน! ถอยไป!” ลีโอตะโกนลั่นโดยไม่ละสายตาจากสิ่งที่กำลังจะปรากฏตัว ไอรีนขยับกายไปข้างเขาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของนางเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า “ลีโอ... นั่นไม่ใช่บอสทั่วไป นี่มันเศษเสี้ยววิญญาณของเทพที่ถูกจองจำ! เจ้าไปทำอีท่าไหนถึงไปดึงดูดตัวหายนะระดับโลกมาได้กัน!” ลีโอแค่นยิ้มขมขื่นพลางคว้าเคียวเหล็กกล้าที่วางข้างตัว “ผมแค่ปลูกผักนะครับอาจารย์... แต่ดูเหมือนผักในฟาร์มนี้มันจะ ‘แรง’ เกินไปหน่อย” ในวินาทีที่กรงเล็บนั้นฟาดลงมาทำลายกำแพงฟาร์มจนพินาศ เสียงกระซิบเย็นเยียบก็ดังก้องไปทั่วบริเวณ ‘เจ้า... ผู้ครอบครองศาสตร์แห่งความตาย... จงส่งมอบบรรณาการให้ข้า... มิเช่นนั้น ทุกชีวิตที่นี่จะต้องดับสูญ’ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและติดตามความปั่นป่วนในฟาร์มของลีโอมาจนถึงตอนนี้นะครับ!