การเตรียมการรบครั้งใหญ่

"ถ้าเจ้ายังคิดจะยืนกอดอกเท่ ๆ เหมือนพวกพระเอกลิเกแบบนั้น ข้าเกรงว่าศิษย์รักของเจ้าคงจะได้กลายเป็นปุ๋ยคอกแปลงใหม่เร็วกว่าที่คิดนะท่านอาจารย์" เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงพร้อมน้ำเสียงประชดประชันดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นตลบ ไอรีนสะบัดคธาในมือวาดวงเวทสีครามเพื่อปัดเป่าแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของโครงกระดูกยักษ์สวมมงกุฎ นัยน์ตาคมกริบของเธอฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าเรียวสวย แม้แต่นักเวทระดับสูงผู้เจนศึกอย่างเธอก็ยังรู้สึกได้ถึงความผิดปกติของมานาในชั้นบรรยากาศที่บิดเบี้ยว ลีโอไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที ชายหนุ่มในชุดคลุมนักเวทสีเทาเปื้อนโคลนและคราบเขม่าจากการทำสวนกำลังจ้องมองเงาร่างยักษ์ตรงหน้าด้วยสายตาที่วิเคราะห์อย่างลึกซึ้ง ดวงตาในเบ้ากระดูกของบอสระดับตำนานที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติมืดมนนั้นไม่ได้สะท้อนความกระหายเลือดเหมือนมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันมีร่องรอยของ "ตรรกะ" และ "ระบบ" บางอย่างที่เชื่อมโยงกับหน้าต่างสถานะในหัวของเขาอย่างน่าประหลาด *ติ๊ง! ตรวจพบเงาสะท้อนตัวตน: โครงกระดูกผู้กลืนกินมิติ (Dimension Devourer Skeleton) ระดับบอสพิเศษ* *เงื่อนไขการควบคุม: เป็นไปไม่ได้ (ความต่างของระดับชั้นมานะเกินขีดจำกัด)* "ระบบนี่ช่างตรงไปตรงมาเสียจริง..." ลีโอยิ้มแห้ง ๆ ในใจ แต่สมองของอดีตโปรแกรมเมอร์กลับหมุนเร็วจี๋ยิ่งกว่าพัดระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ ถ้าสู้ด้วยกำลังตรง ๆ ฟาร์มผลิตผลเกษตรออร์แกนิกมูลค่าหลายเหรียญทองของเขาคงกลายเป็นพื้นที่รกร้างในเวลาไม่ถึงสามนาที ทางเดียวที่จะรอดคือการเปลี่ยน "สนามรบ" ให้เป็น "ระบบนิเวศ" ที่เขาควบคุมได้ "ไอรีนครับ รบกวนช่วยยื้อเวลาให้ผมสักสี่นาทีสี่สิบวินาที" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่น20คงจนน่าประหลาดใจ อาจารย์สาวหันขวับมามองลูกศิษย์ตัวแสบด้วยความไม่เชื่อหู "เจ้าบ้าไปแล้วหรือลีโอ! นั่นมันระดับภัยพิบัติเชียวนะ จะให้ข้าไปตบะแตกตายอยู่คนเดียวหรือไง!" "สี่นาทีสี่สิบวินาที... แลกกับการที่เราจะไม่ตายหมู่ ผมคำนวณความหนาแน่นของมานาในดินแปลงที่สามไว้แล้ว ถ้าเราใช้ปุ๋ยกระดูกสูตรพิเศษเร่งปฏิกิริยาการเติบโตของ 'รากไม้อาคมดูดซับมานา' ที่ผมเพิ่งปลูกไปเมื่อวาน เราจะสามารถสร้างตาข่ายกักเก็บพลังงานขนาดใหญ่ได้ทันท่วงทีครับ" ลีโออธิบายด้วยความรวดเร็ว นิ้วมือรัวกลางอากาศราวกับกำลังพิมพ์โค้ดชุดคำสั่งชุดใหญ่ ไอรีนกัดริมฝีปากแน่น แม้จะขัดใจกับความเยือกเย็นผิดเวลาของเขา แต่นี่ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ปลดปล่อยอภิมหาเวทน้ำแข็งออกมาจนอุณหรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามใบหญ้า "สี่นาทีสี่สิบวินาทีนะลีโอ... ถ้าเจ้าทำไม่สำเร็จ ข้าจะจับเจ้าไปทำปุ๋ยหมักใส่แปลงกะหล่ำปลีจริงๆ ด้วย!" ร่างระหงของอาจารย์สาวพุ่งทะยานออกไปเผชิญหน้ากับโครงกระดูกยักษ์สวมมงกุฎทันที เปลวเพลิงสีครามและหอกน้ำแข็งนับร้อยพุ่งเข้าขัดขวางการก้าวเดินของมัน เกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว ในขณะเดียวกัน ลีโอก็ไม่รอช้า เขาสับสวิตช์ควบคุมระบบภายในฟาร์มทั้งหมด "ระบบเนโครแมนเซอร์เกษตรกร: เปิดใช้งานโหมดป้อมปราการขั้นสูงสุด!" *เอี๊ยด... ครืนนน!* เสียงกลไกเวทมนตร์ใต้พื้นดินดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แปลงปลูกผักแปลงแล้วแปลงเลื่อนพับเก็บลงไปใต้ดิน และถูกแทนที่ด้วยแนวรั้วเหล็กกล้าผสมกระดูกเวทมนตร์ โครงกระดูกระดับต่ำนับร้อยตัวที่ปกติทำหน้าที่พรวนดินและรดน้ำ ถูกดึงเข้ามาสวมชุดเกราะเหล็กกล้าขึ้นสนิมที่ลีโอสะสมไว้ในคลังแสง พวกมันถือโล่และหอกยืนเข้าแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับกองทหารโรมันโบราณ ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความภักดีต่อคำสั่งของนายเหนือหัว ชาวบ้านจากหมู่บ้านใกล้เคียงที่อพยพหลบภัยเข้ามาในเขตฟาร์มต่างมองภาพตรงนั้นด้วยความตื่นตะลึง ชายชราหัวหน้าหมู่บ้านถือค้อนตีเหล็กวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาลีโอ "พ่อหนุ่ม! พวกเราเห็นแสงประหลาดจากทางนี้ มีอะไรให้พวกเราช่วยไหม เจ้าพวกโครงกระดูกนี่ดูท่าทางจะต้านมันไม่ไหวหรอกนะ!" ลีโอหันไปสบตาด้วยแววตาจริงจัง ไม่มีรอยยิ้มกวนๆ หลงเหลืออยู่ "คุณลุงครับ ช่วยนำชาวบ้านที่มีพลังปราณหรือเวทมนตร์ไปประจำการที่หอคอยกังหันลมทิศเหนือ คอยส่งมานาเข้าสู่ท่อส่งพลังงานที่ผมเพิ่งเดินสายไปเมื่อเช้า ส่วนชาวบ้านที่เหลือ ช่วยกันลำเลียงถังปุ๋ยเร่งโตมาไว้ที่แนวหน้า ทุกคน... เรากำลังจะปกป้องบ้านของเราครับ!" บรรยากาศความตื่นตระหนกถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิม ความเป็นผู้นำที่สุขุมและมีเหตุผลของลีโอดึงดูดให้ทุกคนเคลื่อนไหวตามคำสั่งอย่างเป็นระบบ แปลงเกษตรที่เคยสงบสุขบัดนี้แปรสภาพเป็นฐานทัพผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีเวทมนตร์และแรงงานอันเดดได้อย่างลงตัว ทางด้านหน้า โครงกระดูกยักษ์สวมมงกุฎส่งเสียงคำรามกึกก้อง ดาบอาบโลหิตในมือฟาดฟันเพียงครั้งเดียวก็กวาดเอาแนวเวทน้ำแข็งของไอรีนกระเด็นถอยหลัง ร่างบางของอาจารย์สาวไถลไปกับพื้นดิน มีรอยเลือดซึมที่มุมปาก แสดงให้เห็นว่าเธอฝืนขีดจำกัดตัวเองอย่างหนักหน่วงแล้ว *เหลือเวลาอีกสามสิบวินาที...* ลีโอมองหน้าจอระบบที่กระพริบเตือนสีแดงฉาน เขาหยิบขวดแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเรืองแสงขึ้นมา มันคือ "น้ำยาเร่งการเจริญเติบโตระดับเทพ" ที่กลั่นมาจากซากศพของพืชโบราณผสมกับมานารวมศูนย์ ชายหนุ่มวิ่งไปที่ใจกลางแปลงรากไม้อาคม แล้วเทของเหลวลงบนพื้นดินโดยตรง *ฟู่บบบ!* รากไม้สีดำสนิทพุ่งทะยานขึ้นจากพื้นดินราวกับอสรพิษยักษ์นับพันตัว มันแผ่กิ่งก้านสาขาถักทอกลายเป็นโดมตาข่ายพลังงานขนาดมหึมา ครอบคลุมพื้นที่ฟาร์มทั้งหมดเอาไว้ในพริบตา ป้องกันแรงกดดันจากบอสยักษ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไอรีนทรุดตัวลงหอบหายใจพิงกำแพงหินด้วยความอ่อนล้า เธอมองผลงานตรงหน้าด้วยความทึ่ง "เจ้า... ทำได้จริงๆ ด้วย..." ลีโอส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ เป็นรอยยิ้มของความโล่งอกที่ผสมผสานความเหนื่อยล้า แต่ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าสถานการณ์ปลอดภัยและระบบป้อมปราการกำลังทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง... หน้าจอระบบตรงหน้าของลีโอก็ดับวูบลงทันที พร้อมกับข้อความสีเลือดที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่โตอย่างไร้เสียงเตือนล่วงหน้า *แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบรหัสคำสั่งแปลกปลอมจากมิติเบื้องล่าง* *เป้าหมาย: โครงกระดูกผู้กลืนกินมิติ ไม่ได้มาเพื่อทำลาย... แต่มันกำลัง "ส่งมอบ" กุญแจ* *และในขณะนี้ ประตูมิติวงที่สอง... กำลังเปิดออก* พื้นดินใต้เท้าของลีโอแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิมค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากรอยแยกใหม่ที่กลางฟาร์ม พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของทุกคนโดยตรง *“ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้สืบทอดแห่งราชบัลลังก์กระดูก”* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสร้างฟาร์มป่วนไปด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ