มหาศึกชิงแปลงผักศักดิ์สิทธิ์

"ถ้าพวกมันเหยียบแปลงมะเขือเทศพันธุ์ซูเปอร์คริสตัลเสียหายแม้แต่ต้นเดียว ผมจะแปรสภาพพวกมันทั้งหมดให้ไปยืนเฝ้าเล้าไก่ไปตลอดกาล... ขีดเส้นใต้คำว่าตลอดกาลด้วยครับอาจารย์ไอรีน" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไอสังหารจางๆ ของลีโอ ดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของกองทัพอสูรเงาที่กำลังเคลื่อนพลเข้าประชิดแนวป้องกันเขตฟาร์ม เบื้องหน้าของพวกเขาคือคลื่นทะเลสีดำทมิฬของมอนสเตอร์ระดับสูงนับพันตัวที่ถูกดึงดูดด้วยกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์จากแปลงเกษตรเวทมนตร์ ไอรีนที่ยืนอยู่บนคันดินสูง ย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อจัดชายเสื้อคลุมนักเวทสีนิลของเธอ มือเรียวบางตวัดคทาไม้โอ๊คโบราณในมือจนเกิดประกายไฟสีม่วงเข้มวาบขึ้น ดวงตาคู่สวยมองภาพกองทัพศัตรูเบื้องล่างด้วยความรู้สึกกึ่งทึ่งกึ่งระอา "เจ้าเด็กนี่... ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาแล้ว ยังจะมาห่วงแปลงมะเขือเทศอีกรึ" อาจารย์สาวปรายตามองชายหนุ่มผู้เป็นลูกศิษย์ (และเป็นเจ้าของฟาร์มที่เธอแอบติดใจฝีมือทำอาหาร) พลางถอนหายใจเบาๆ "แต่ก็นะ ถ้าแปลงนั้นพัง เมนูซุปครีมมะเขือเทศย่างมื้อเย็นของเราคงต้องเป็นหมัน... ข้าไม่มีทางยอมให้พวกมันทำลายเสบียงเด็ดขาด" "ยินดีที่คิดตรงกันครับ" ลีโอยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคมกวาดมองแผนผังยุทธศาสตร์ที่ฉายขึ้นเป็นโฮโลแกรมสามมิติจากระบบเนโครแมนเซอร์ในหัว ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ที่ต้องดีบั๊กโค้ดนับล้านบรรทัดภายใต้เดดไลน์ที่กระชั้นชิด การบริหารจัดการกองทัพอสูรหลักพันตัวก็ไม่ต่างจากการจัดการระบบเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังโดน DDoS Attack สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่แค่การตั้งรับโต้งๆ แต่คือการ "จัดระเบียบการจราจร" และ "บล็อกไอพี" ของพวกมันเสียใหม่ "โครงกระดูกแถวที่หนึ่งถึงสี่ ปรับสถานะเป็น [โล่มนุษย์เสริมแกร่งด้วยแคลเซียมหนาพิเศษ] ตั้งกระบวนทัพเป็นรูปตัว V คว่ำ เพื่อดึงดูดแรงกระแทกจากการชาร์จครั้งแรก" ลีโอกล่าวพึมพำเบื้องหน้าหน้าต่างระบบ นิ้วเรียวกดทัชสกรีนอากาศอย่างไร้เสียง กึก! กึก! กึก! โครงกระดูกนักรบกว่าสามร้อยตัวที่ถูกชุบชีวิตขึ้นมาจากซากมอนสเตอร์ในป่าลึก ขยับกะโหลกพร้อมเพรียงกัน พวกมันไม่ได้ถือดาบหรือโล่เหล็กธรรมดา แต่ในมือถือ "จอบเวทมนตร์" และ "คราดเหล็กกล้าคาร์บอนสูง" ที่ผ่านการตีขึ้นรูปด้วยเวทมนตร์ธาตุดินของลีโอ แนวป้องกันหน้าฟาร์มถูกแปรสภาพเป็นแนวคูเมืองเกษตรกรรมชั่วคราวอย่างรวดเร็ว ตูมมมม! แรงปะทะระลอกแรกสั่นสะเทือนไปทั่วผืนป่า อสูรเงากลุ่มแรกพุ่งชนแนวโครงกระดูกอย่างบ้าคลั่ง ทว่า ด้วยแรงคำนวณมุมองศาการรับแรงและการเสริมความหนาแน่นของกระดูกด้วยปุ๋ยฟอสเฟตสูตรพิเศษ แรงกระแทกมหาศาลนั้นกลับถูกกระจายออกด้านข้างราวกับคลื่นน้ำกระทบเขื่อนหิน "ระบบรายงานผล: แนวป้องกันที่ 1 เสถียรภาพ 98เปอร์เซ็นต์ ความเสียหายต่อแปลงพืชผล: ศูนย์" เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของลีโอ "เยี่ยมครับ... ต่อไปคือขั้นตอนการรีไซเคิลทรัพยากร" ลีโอหรี่ตาลง รอยยิ้มของนักวางแผนผู้เลือดเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้า "อาจารย์ไอรีนครับ รบกวนช่วยเคลียร์พื้นที่โซน B ด้วยเวทมนตร์ไฟวงกว้างระดับกลาง เพื่อเปิดช่องว่างให้ผมหน่อยครับ" ไอรีนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยามนี้เธอไม่ต้องรอให้ลีโออธิบายซ้ำ สัญชาตญาณการต่อสู้ที่ผ่านสนามรบมาโชกโชนบอกเธอว่าเด็กหนุ่มคนนี้กำลังวางแผนตลบหลังที่แยบยล เธอยกคทาขึ้นสูง ท่องบทเวทสั้นๆ แต่ทรงพลัง "เปลวเพลิงแห่งการชำระล้าง จงลุกโชน—[Hellfire Bloom]!" ตูมมมมม! ลูกไฟขนาดมหาสครพุ่งทะยานจากปลายคทา ตกลงกลางวงล้อมของกองทัพอสูรเงาที่กำลังกระจายตัว แรงระเบิดสีแดงฉานแผดเผาฝุ่นตลบอบอวล แสงสว่างจ้าขับไล่ความมืดมิดในยามวิกาลให้สว่างวาบไปทั่วบริเวณ แรงระเบิดไม่ได้แค่สร้างความเสียหายมหาศาล แต่มันยังบังคับให้กองทัพอสูรต้องถอยร่นและกระจายตัวออกเป็นสองปีกอย่างไม่เป็นขบวน ช่องโหว่ตรงกลางเกิดขึ้นแล้ว! และนั่นคือสิ่งที่ลีโอรอคอย "นี่แหละจังหวะคอคอดกระ" ลีโอยกมือขึ้นขยับแว่นตา (ที่เสกขึ้นมาเท่ๆ เพื่อเพิ่มความมั่นใจ) "โครงกระดูกชาวนา หน่วยปาปุ๋ยเคมีเร่งปฏิกิริยา... ปฏิบัติการได้!" สิ้นคำสั่ง โครงกระดูกกลุ่มพิเศษที่สะพายกระสอบปุ๋ยเวทมนตร์ธาตุแสงและธาตุดินวิ่งกรูออกมาจากแนวหลัง พวกมันไม่ได้ถืออาวุธสังหาร แต่ถือ "ถังบรรจุกรดปุ๋ยชีวภาพเข้มข้น" ที่ลีโอคิดค้นขึ้นเพื่อใช้ย่อยสลายเซลล์ของอสูรเงาโดยเฉพาะ สารเคมีเรืองแสงถูกสาดกระจายออกไปเป็นวงกว้าง ราวกับชาวนากำลังหว่านปุ๋ยลงในนาข้าว ฉีบบบบ—! เสียงปฏิกิริยาเคมีดังสนั่นหวั่นไหว ทันทีที่ปุ๋ยชีวภาพสัมผัสกับร่างของอสูรเงา เกราะป้องกันความมืดของพวกมันก็สลายกลายเป็นไอควันสีดำในพริบตา ความเจ็บปวดจากการถูกกัดกร่อนด้วยมานาบริสุทธิ์ทำให้พวกมันกรีดร้องโหยหวน กองทัพอสูรที่เคยเกรียงไกรและเป็นระเบียบ บัดนี้แตกพ่ายไม่เป็นท่า วิ่งหนีตายเหยียบกันเองอลหม่านราวกับฝูงตั๊กแตนโดนยาฆ่าแมลง "ถอยทัพ? ใครอนุญาตให้พวกมันถอยกันล่ะครับ" ลีโอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "โครงกระดูกทั้งหมด ปิดล้อมวงจร... เก็บกวาดซากให้เรียบร้อย ผมต้องการปุ๋ยหมักคุณภาพสูงสำหรับแปลงปลูกแครอทวิเศษในสัปดาห์หน้า ห้ามให้เสียของเด็ดขาด" ทัพโครงกระดูกนับร้อยเคลื่อนตัวอย่างเป็นระบบราวกับเครื่องจักรกลที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้อย่างสมบูรณ์แบบ พวกมันต้อนอสูรที่เหลือรอดให้จนมุมเข้าสู่เขตแดนฟาร์ม ภายในเวลาไม่ถึงสี่นาที สงครามที่ควรจะนองเลือดและยาวนาน กลับกลายเป็นการเก็บเกี่ยวผลผลิต (หรือซากมอนสเตอร์) อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด ไอรีนยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกอึ้งจนพูดไม่ออก เธอยืนพิงคทาของตัวเอง มองดูเด็กหนุ่มข้างกายที่ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าอย่างใจเย็น ราวกับเขาไม่ได้เพิ่งนำทัพเอาชนะกองทัพอสูรเงาที่แม้แต่นักเวทระดับสูงยังต้องกุมขมัง แต่เป็นแค่การจัดการกับวัชพืชหลังบ้าน "เจ้า... เจ้ามันปีศาจชัดๆ ลีโอ" ไอรีนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากแซวพร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า "ใช้หลักการเกษตรมาทำสงครามเนี่ยนะ? ถ้าสมาคมนักเวทรู้เรื่องนี้เข้า เจ้าคงโดนเชิญไปนั่งแท่นที่ปรึกษายุทธศาสตร์หลวงแน่ๆ" "ผมรักความสงบครับอาจารย์ การทำฟาร์มมันฮีลใจมากกว่าการไปนั่งฟังคนแก่เถียงกันในสภาเยอะ" ลีโอตอบยิ้มๆ ก่อนที่หน้าต่างระบบสีฟ้าใสจะเด้งขึ้นมาตรงหน้าของเขาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังรัว [ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นลีโอบรรลุเงื่อนไขลับ: 'ชัยชนะของเกษตรกรผู้รอบคอบ'] [ระบบกำลังประเมินผลงานรบ...] [คะแนนกลยุทธ์: ระดับ SSS] [รางวัลพิเศษ: ปลดล็อกผังแปลงเกษตรมิติที่ 4 และ 'เมล็ดพันธุ์ปริศนาแห่งปฐพีโบราณ'] ลีโอกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอระบบ รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้น ทว่า ทันทีที่แถบสถานะกำลังจะอัปเดตเสร็จสิ้น บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา อุณหภูมิรอบฟาร์มลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว พื้นดินที่สงบลงแล้วกลับสั่นสะเทือนอีกครั้งอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกขนาดใหญ่ปริแตกออกตรงกลางแปลงมะเขือเทศที่ลีโอเพิ่งจะขู่ว่าจะปกป้องด้วยชีวิต ก๊าซซซซซซ—! เสียงคำรามต่ำทุ้งที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณดังขึ้นจากร่องลึกใต้ดิน มานาสีดำสนิทพวยพุ่งทะลักขึ้นมาราวกับน้ำพุร้อนแห่งความตาย แรงกดดันระดับมหาภัยที่กดทับลงมาทำให้โครงกระดูกแถวหน้าถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในทันที ไอรีนหน้าถอดสีทันที เธอยกคทาขึ้นตั้งรับโดยอัตโนมัติ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตกใจ "นี่มัน... มานาแบบนี้มันไม่ใช่แค่อสูรเงาทั่วไป... เจ้าตัวนี้มัน..." ลีโอหุบยิ้มลง ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังรอยแยกบนพื้นดินที่กำลังขยายตัวอย่างช้าๆ มือขวากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นเงาร่างมหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นจากความมืดมิดใต้ผืนดินของเขา "ดูท่า... มื้อเย็นวันนี้ของเรา คงต้องเลื่อนออกไปก่อนแล้วล่ะครับอาจารย์" --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ! - เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด