บอสใหญ่แห่งกองทัพอสูรปรากฏตัว

กลิ่นหอมกรุ่นของชาสมุนไพรรากสวรรค์ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงแผ่นดินไสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนระดับนี้ไม่ใช่ภัยธรรมชาติธรรมดา แต่เกิดจากการเคลื่อนตัวของมวลมานาปริมาณมหาศาลที่กดทับลงบนชั้นบรรยากาศ จนทำให้ผลึกเวทมนตร์รอบแปลงเกษตรโครงกระดูกของผมส่งเสียงร้องเตือนภัย "ติ๊ด ๆ ๆ" ด้วยความถี่สูงจนน่าปวดหัว "ดูท่าทางแขกผู้ไม่เชิญของเรา จะมาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้นะครับ อาจารย์ไอรีน" ผม—ลีโอ เนโครแมนเซอร์สายเกษตรผู้รักความสงบ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้ด้วยความนุ่มนวล แม้สถานการณ์ภายนอกจะกำลังสั่นคลอนราวกับโลกแตก แต่ในฐานะอดีตโปรแกรมเมอร์ที่ผ่านการดีบักโค้ดนรกมานับไม่ถ้วน ความกดดันระดับนี้ยังถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ "จัดการได้" หากมีแผนสำรองที่ดีพอ ไอรีนที่กำลังละเลียดพายฟักทองวิเศษชะงักมือเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินความหนาแน่นของแรงกดดันที่แผ่ซ่านเข้ามาจากแนวชายป่า เธอยกชายแขนเสื้อคลุมสีนิลขึ้นปัดเศษขนมปังออกอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ "เด็กน้อย... เจ้ายังใจเย็นได้ลงคออีกหรือ นั่นคือ 'เบฮิมอธ' ราชาอสูรแห่งแดนเหนือผู้มีฉายาว่า *ผู้ทำลายล้างปฐพี* ขุมพลังเวทของมันอยู่ในระดับภัยพิบัติคลาส SSS เชียวนะ หากแปลงผักแสนรักของเจ้าโดนหมัดเดียวเข้าไป เกรงว่าผลผลิตหัวไชเท้ามิติวิญญาณคงได้กลายเป็นปุ๋ยชั้นดีสมชื่อจริงๆ แน่" น้ำเสียงของเฝ้าระวังแต่แฝงความสนุกสนานของเธอยืนยันว่า อาจารย์สาวลึกลับคนนี้ไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เธอกำลังสนุกกับการรอดูไพ่ในมือของผมต่างหาก ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที แต่หันไปใช้นิ้วเคาะเบา ๆ บนหน้าต่างโฮโลแกรมระบบฟาร์มที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ หน้าจอสีฟ้าใสแสดงผลผังโครงสร้างของเขตอาคมเกษตรกรรมที่ผมใช้เวลาปรับแต่งโค้ดเวทมนตร์มานานร่วมเดือน "ปุ๋ยอาจจะดีจริงครับอาจารย์ แต่ผมไม่มีทางยอมให้แปลงผักราคาแพงพวกนั้นกลายเป็นที่เหยียบย่ำของกิ้งก่ากลายพันธุ์ตัวใหญ่เด็ดขาด... โครงกระดูกพนักงานฝึกหัด แสตนด์บาย!" สิ้นเสียงคำสั่ง ระบบซับพอร์ตในแปลงเกษตรก็ทำงานทันที โครงกระดูกสวมหมวกฟางนับร้อยตัวที่ทำหน้าที่พรวนดิน รดน้ำ และเก็บเกี่ยวผลผลิตในเวลาปกติ พลิกบทบาทกลายเป็นแนวป้องกันด่านหน้าในพริบตา พวกมันไม่ได้ถือเคียวหรือจอบอีกต่อไป แต่ในมือคือโล่ไม้เสริมเกราะมานาและหอกกระดูกเคลือบน้ำยาเร่งปฏิกิริยาธาตุดิน *ตูมมมม!* แนวต้นไม้ทางทิศเหนือระเบิดเป็นจุล ฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับแรงลมมหาศาลที่พัดเอาหลังคาร้านค้าชั่วคราวปลิวหายไปในพริบตา ร่างมหึมาสูงร่วมสิบเมตรของราชาอสูรเบฮิมอธปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน ผิวหนังของมันปกคลุมด้วยเกราะสีดำทมิฬ ดวงตาสีดั่งโลหิตจ้องมองมายังแปลงเกษตรสีเขียวขจีด้วยความเกลียดชังต่อพลังชีวิตอันบริสุทธิ์ "มนุษย์จอมปลอม... แกคือผู้ที่บังอาจดูดกลืนมานาจากใจกลางแผ่นดินไปสร้างสวนดอกไม้ปัญญาอ่อนสินะ!" เสียงคำรามของราชาอสูรดังสะเทือนไปทั่วทั้งหุบเขา คลื่นเสียงอัดแน่นด้วยจิตสังหารรุนแรงจนโครงกระดูกแถวหน้าถึงกับร้าวรานและแตกสลายกลายเป็นผุยผงไปในทันที แรงกดดันระดับนี้หากเป็นนักเวทฝึกหัดทั่วไปคงสติหลุดไปนานแล้ว แต่ผมยังคงยืนกอดอกพิงเสาระเบียงด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ปัญญาอ่อนเหรอครับ? ผมเรียกว่า 'เกษตรกรรมยั่งยืน' ต่างหาก" ผมเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่ก้องกังวานพอที่จะส่งไปถึงหูของสัตว์ประหลาดตัวยักษ์ "ท่านราชาอสูร อุตส่าห์เดินทางมาไกลถึงที่นี่ น่าจะถอดรองเท้าเช็ดเท้าสักหน่อยนะครับ แปลงผักของผมเพิ่งทำความสะอาดระบบระบายน้ำมาเมื่อเช้าเอง" เบฮิมอธคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกยั่วโมโห มันง้างหมัดมหึมาที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้าง เตรียมทุบลงมาเพื่อกวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีหนึ่งกิโลกรัมให้ราบเป็นหน้ากลอง ไอรีนขยับตัวเล็กน้อย พลังเวทสีทองอร่ามเริ่มเปล่งประกายรอบปลายนิ้วของเธอ ราวกับเตรียมจะร่ายเวทมนตร์บทใหญ่เพื่อหยุดยั้งการโจมตีนั้น แต่ผมกลับยกมือขึ้นห้ามเธอไว้เบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉายชัดในดวงตา "อาจารย์ครับ... ให้ผมได้ทดสอบระบบป้องกันภัยอัตโนมัติเวอร์ชัน 2.0 ที่เพิ่งเขียนเสร็จเมื่อคืนหน่อยเถอะครับ" ผมปัดนิ้วบนอากาศครั้งสุดท้าย ป้อนคำสั่งชุดคำสั่งพิเศษเข้าสู่ระบบแกนกลางฟาร์ม *ติ๊ด! ตรวจพบผู้บุกรุกขนาดใหญ่เกินพิกัด ระบบเปิดใช้งานโหมด: "ต้อนรับแขกวีไอพีด้วยปุ๋ยอินทรีย์ความเร็วสูง"* ใต้ฝ่าเท้าของเบฮิมอธที่กำลังพุ่งทะยานเข้ามา จู่ ๆ แผ่นดินก็ยุบตัวลงกลายเป็นหลุมพรางขนาดใหญ่ที่ซ่อนด้วยอาคมอำพรางระดับสูง มันคือบ่อหมักปุ๋ยชีวภาพเข้มข้นที่ผมผสมกรดวิญญาณและสารเร่งรากพืชกินเนื้อเข้าไปด้วย แรงดึงดูดจากเวทมนตร์ดึงร่างยักษ์ของราชาอสูรให้ร่วงหล่นลงไปในพริบตา เสียงคำรามด้วยความตกใจและกลิ่นฉุนของปุ๋ยสูตรพิเศษฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ "บ้านน่า... นี่มันเวทมนตร์อะไรกัน ทำไมข้าถึงใช้มานาไม่ได้!" เบฮิมอธแผดเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าสารละลายในบ่อกำลังกัดกร่อนเกราะเวทของมันอย่างรวดเร็ว ผมยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร หยิบกระดาษจดบันทึกขึ้นมาขีดเขียนบางอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผลงานด้วยความพึงพอใจ "ก็เป็นปุ๋ยหมักสูตรชีวภาพที่ช่วยให้พืชผลเติบโตเร็วขึ้นสามร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างไรล่ะครับ... หวังว่าท่านจะenjoyกับการปรับปรุงสภาพดินในครั้งนี้นะครับ" ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน จู่ ๆ ท้องฟ้าเบื้องบนก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างไร้สาเหตุ รอยแยกมิติจำนวนมากเปิดออกเหนือแปลงเกษตร พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องมาจากความว่างเปล่า—เสียงที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของไอรีนแข็งค้างไปในทันที "คิดว่าจัดการลูกน้องกระจอกเสร็จแล้ว จะจบเกมแค่นี้จริง ๆ งั้นหรือ... เจ้ามนุษย์ผู้โง่เขลา" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ