วิกฤตแมลงศัตรูพืชกลายพันธุ์

"ถ้าท่านลีโอยังยืนเก๊กหล่อแล้วปล่อยให้ 'ด้วงหนามเพลิงทมิฬ' อีกสิบตัวแทะรากแครอทเวทมนตร์จนหมดแปลง ผมเกรงว่ามื้อเย็นวันนี้ของเราคงเปลี่ยนจากสเต็กเนื้อวัวคิมิคาเงะ เป็นดินแห้งๆ รสเกลือแทนแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของโครงกระดูกสวมหมวกฟางนามว่า 'คุณกระดูก' ดังขึ้น พร้อมกับเสียงกะโหลกที่ขยับกึกกักอย่างร้อนรน มันใช้มือข้างหนึ่งถือจอบ อีกข้างชี้ไปยังแปลงเกษตรทางทิศเหนือ ซึ่งตอนนี้กำลังเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ ฝูงแมลงปีกแข็งสีดำสนิทขนาดเท่าฝ่ามือ กำลังบินวนเวียนปล่อยละอองควันสีม่วงเข้มออกมาละลายแผ่นดินเวทมนตร์จนเกิดเสียงฟู่ราวกับน้ำกรดหยดใส่หินปูน กลิ่นฉุนแสบจมูกตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ นี่ไม่ใช่แมลงศัตรูพืชธรรมดา แต่เป็น 'ด้วงหนามเพลิงทมิฬ' ระดับ 3 ที่กลายพันธุ์เพราะดูดซับมานาเข้มข้นจากใต้ดินเกินขนาด จนเกราะของพวกมันแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าชั้นดีถึงสามเท่า ลีโอ ในชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้มเปื้อนดิน ขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคมกริบกวาดมองประเมินสถานการณ์ด้วยความรอบคอบ เขาไม่ได้ลนลานแม้แต่น้อย สมองส่วนที่เป็นอดีตโปรแกรมเมอร์กำลังคำนวณอัตราการแพร่กระจายและจุดอ่อนของพวกมันอย่างรวดเร็ว "ใจเย็นๆ ครับคุณกระดูก ความ panic ไม่เคยช่วยให้ผลผลิตต่อไร่เพิ่มขึ้น" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มือซ้ายหยิบสมุดบันทึกเวทมนตร์ขึ้นมาเปิดพลิกอย่างรวดเร็ว "พวกมันไม่ได้มากินแครอทหรอกครับ... เป้าหมายจริงๆ ของพวกมันคือ 'รากโสมจันทรา' ที่เราเพิ่งใส่ปุ๋ยมานาเข้มข้นไปเมื่อวานต่างหาก ปริมาณมานาที่สูงเกินไปทำให้พวกมันกลายพันธุ์และคลั่งได้ขนาดนี้" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีล่ะครับท่าน! ใช้เวทมนตร์ระเบิดซะเลยดีไหม?" ไอรีนที่เพิ่งวิ่งถือคทาสีเงินยวดยิ่งเข้ามา สีหน้าของอาจารย์สาวลึกลับเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ดวงตากลมโตจ้องมองแมลงพวกนั้นด้วยความแค้นเคือง "ถ้าแปลงสมุนไพรหายากของฉันเสียหายแม้แต่นิดเดียว ฉันจะสาปให้พวกมันกลายเป็นผงธุลีในพริบตาเดียวเลยคอยดู!" "อย่าเพิ่งใจร้อนครับอาจารย์ไอรีน ถ้าอาจารย์ใช้เวทมนตร์ธาตุไฟหรือระเบิดสุ่มสี่สุ่มห้า ละอองพิษของพวกมันจะระเหยผสมกับอากาศ กลายเป็นหมอกพิษวงกว้างที่ทำให้ดินแถบนี้เป็นหมันไปอีกสามปีนะครับ" ลีโอเอื้อมมือไปแตะแขนของหญิงสาวเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม สัมผัสอุ่นจากมือของชายหนุ่มทำให้ไอรีนชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ ก่อนจะลดคทาลงอย่างจำยอม "แล้วนายมีแผนอะไรล่ะ ลีโอ?" ไอรีนถามเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะทรงพลังเพียงใด แต่ในเรื่องการบริหารจัดการฟาร์มและการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าแบบมีระบบแล้ว เธอยอมรับความสามารถของอดีตโปรแกรมเมอร์หนุ่มคนนี้สนิทใจ ลีโอไม่ตอบทันที เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วแตะเศษดินที่ถูกแมลงกัดกิน นัยน์ตาฉายประกายวิบวับ ระบบแจ้งเตือนโปร่งใสสีฟ้าลอยขึ้นมาตรงหน้าเขา [แจ้งเตือนระบบฟาร์ม:] [ตรวจพบ: ด้วงหนามเพลิงทมิฬ (Mutated Version) จำนวน 42 ตัว] [สถานะ: คลั่งจากมานาส่วนเกิน, แพ้สสารกลุ่ม "น้ำค้างดอกจันทร์" ผสมกับ "เกสรรากอัคคีเย็น"] [คำแนะนำจากระบบ: หากใช้สมุนไพรต้านพิษสูตรพิเศษฉีดพ่น จะทำให้พวกมันตกอยู่ในสถานะหลับใหล และสามารถนำมาแปรรูปเป็นปุ๋ยชีวภาพคุณภาพสูงได้] "เยี่ยม ระบบยังใจดีกับเราเหมือนเดิม..." ลีโอยิ้มมุมปาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "คุณกระดูก ไปหยิบถังผสมสารสกัดหมายเลข 4 ที่โรงเก็บของมา ส่วนอาจารย์ไอรีน... ช่วยร่ายเวท 'กำแพงลมสุญญากาศ' ครอบพื้นที่แปลงเกษตรตรงนี้ไว้ อย่าให้พวกมันบินหนีออกไปได้แม้แต่ตัวเดียวครับ" "รับทราบครับท่าน!" โครงกระดูกรีบวิ่งแจ้นไปทำหน้าที่ทันทีด้วยความกระตือรือร้น "เข้าใจแล้ว... นายเนี่ยนะ สั่งเก่งขึ้นทุกวันจริงๆ" ไอรีนบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมสะบัดคทาร่ายเวทมนตร์สีฟ้าครามออกไป เกิดเป็นโดมโปร่งแสงขนาดใหญ่ครอบคลุมแปลงผักทั้งหมดไว้ในชั่วพริบตา ขังฝูงแมลงกลายพันธุ์ให้อยู่ในพื้นที่ปิด ลีโอไม่รอช้า เขาเดินไปยังโต๊ะปฏิบัติการชั่วคราวที่ตั้งอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยขวดแก้วสมุนไพรและอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุ มือเรียวหยิบสมุนไพรสีเงินยวงขึ้นมาสามกنب บดขยี้มันลงในครกหินด้วยจังหวะที่แม่นยำและรวดเร็ว ตามด้วยการหยดน้ำค้างยามเช้าที่เก็บสะสมไว้ และผงเกสรรากอัคคีเย็นที่ให้ฤทธิ์ตัดทอนความร้อนในตัวของแมลงลงครึ่งหนึ่ง กลิ่นหอมเย็นสดชื่นโชยออกมาทันทีที่ส่วนผสมทั้งหมดทำปฏิกิริยากัน ของเหลวในครกเปลี่ยนจากสีใสเป็นสีเขียวมรกตเรืองแสงอ่อนๆ "เสร็จเรียบร้อย... ยาสมุนไพรสูตร 'นิทราทมิฬ' เวอร์ชันปรับปรุง" ลีโอเทของเหลวทั้งหมดลงในเครื่องพ่นละอองเวทมนตร์ที่คุณกระดูกเพิ่งวิ่งถือมาส่งให้ เขาหันไปพยักหน้าให้ไอรีนเป็นสัญญาณ "อาจารย์ไอรีน คลายโดมลมด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้สามวินาทีนะครับ!" "รู้แล้วน่า!" ไอรีนควบคุมมานาในมือ ลดกำแพงโลกลงเล็กน้อยตามคำสั่ง จังหวะนั้นเอง ลีโอก็กระโจนเข้าประชิดขอบเขตอันตราย เขายกเครื่องพ่นขึ้นบีบไกอย่างแม่นยำ ละอองยาเขียวมรกตพวยพุ่งออกไปปกคลุมฝูงด้วงหนามเพลิงทมิฬราวกับสายหมอกยามเช้า ปฏิกิริยาเกิดขึ้นทันทีที่ละอองยาสัมผัสกับเกราะสีดำของพวกมัน เสียงกระดองกระทบกันดังแกรกกราก ก่อนที่ฝูงแมลงนับสิบตัวจะค่อยๆ หยุดการเคลื่อนไหว ดวงตาสีแดงฉานที่เคยดุดันค่อยๆ หรี่ลง และร่วงหล่นลงสู่พื้นดินทีละตัว เสียงตุบตับดังติดต่อกันจนกระทั่งเงียบสงบลงในที่สุด ภายในเวลาไม่ถึงหนาที แปลงเกษตรอันเงียบสงบก็กลับคืนสู่ความสงบเรียบร้อยอีกครั้ง [แจ้งเตือนระบบฟาร์ม:] [ภารกิจย่อย: กำจัดแมลงศัตรูพืชกลายพันธุ์สำเร็จ!] [ได้รับรางวัล: ค่าประสบการณ์ฟาร์ม +1,500, สูตรยาสมุนไพรปราบศัตรูพืชระดับกลาง (ถาวร), และปลดล็อกระบบ "โรงงานปุ๋ยชีวภาพชีวะมานา"] ลีโอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปยิ้มให้สหายร่วมรบทั้งสอง "เห็นไหมครับอาจารย์ ทุกปัญหามีทางออกเสมอ ถ้าเราใช้สมองมากกว่ากำลัง" ไอรีนมองชายหนุ่มด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา เธอยกมือขึ้นกอดอกแล้วแค่นหัวเราะเบาๆ "นายเนี่ยนะ... ทำตัวเป็นพ่อบ้านใจเย็นได้ตลอดเวลาจริงๆ ให้ตายเถอะ" "ขอบคุณที่ชมครับอาจารย์" ลีโอยิ้มรับอย่างสุภาพ ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจะค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ก้นแปลงผัก แมลงด้วงตัวสุดท้ายที่ร่วงลงไป ไม่ได้หลับใหลเหมือนตัวอื่นๆ มันกำลังสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เปลือกสีดำสนิทของมันปริแตกออกเผยให้เห็นแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาจากใต้พื้นดิน ลึกลงไปนับร้อยเมตร แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวขนาดเล็กเริ่มก่อตัวขึ้นจนพื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นไหว เสียงคำรามต่ำทุบสะท้านวิญญาณดังขึ้นจากใต้ดิน ราวกับมีบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุดจากระบบ:] [ตรวจพบความผิดปกติของมานาชั้นใต้ดินระดับ SSS!] [คำเตือน: สิ่งมีชีวิตโบราณ "ราชันหนอนพิษปฐพี" ที่ถูกผนึกไว้ใต้ฟาร์ม กำลังตื่นขึ้นเนื่องจากปฏิกิริยาเคมีของยาสมุนไพร!] -------------------------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 20 นี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!