พวกไฮโซที่น่ารังเกียจ

"แกแน่ใจนะว่าไม่ได้ตาฝาด... ว่าไอ้เศษสวะอาคเนย์มันกล้าเหยียบเข้ามาในงานนี้?" เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังลอดผ่านประตูบานไม้สักทองแกะสลักสไตล์ยุโรปไม่ได้ทำให้คนที่ยืนอยู่เบื้องหลังความเงียบสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย อาคเนย์ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาคมกริบฉายแววราਤพายุสงบที่ซ่อนความวินาศสันตะตะโรไว้ภายใน ผิดกับรินรดาที่ยืนเคียงข้าง เธอไม่ได้สวมชุดราตรีราคาถูกที่เคยใส่ในอดีตอีกต่อไปแล้ว ชุดแบรนด์เนมคูטורระดับโลกขับเน้นผิวพรรณผุดผ่องและรอยยิ้มเย่อหยิ่งแบบผู้ดีเก่า ทำให้เธองดงามจนสะกดทุกสายตาที่เหลียวมอง ภายในห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว กวินทร์ในชุดสูทปักดิ้นทองกำลังยกแก้วไวน์ราคาแพงลิบลิ่วขึ้นจิบด้วยท่าทางกรีดกราย เขากวาดสายตามองไปรอบวงสนทนาที่มีแต่ทายาทตระกูลดังและเศรษฐีพันล้าน ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่คิดจะให้เกียรติใคร "มันคงแอบเข้ามาเก็บเศษอาหารในงานเลี้ยงการกุศลของพวกเราล่ะมั้ง กวินทร์... แกก็รู้ว่ามันจนตรอกแค่ไหนหลังจากโดนไล่ตะเพิดออกจากตระกูลเก่า" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยเสริมด้วยความหมั่นไส้ เธอก็คืออดีตดาวมหาวิทยาลัยที่เคยปฏิเสธอาคเนย์อย่างไร้เยื่อใยในวันที่เขายังไม่มีอะไรเลย ครืด—! เสียงเปิดประตูไม้หนักอึ้งดังขึ้นขัดจังหวะการนินทา ทุกสายตาในห้องหันขวับไปมองยังผู้มาใหม่ทันที กวินทร์เตรียมจะอ้าปากไล่ตะเพิดด้วยถ้อยคำหยาบคาย แต่ทว่า... เมื่อภาพของชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดสูทเข้ารูปกับหญิงสาวผู้ทรงเสน่ห์ปรากฏแก่สายตา รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของทุกคนก็แข็งค้าง ราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน อาคเนย์ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง ทุกย่างก้าวแผ่รังสีอำนาจที่กดดันจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลงหลายองศา เขาสอดมือข้างหนึ่งลงในกระเป๋ากางเกงอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ตบหน้าพวกปากห้ามนั่นทีละฉาด "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็เพื่อนเก่าผู้แสนดีนี่เอง" อาคเนย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มมุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา "ดูท่าทางพวกคุณจะคิดถึงฉันกันเหลือเกิน ถึงได้ออกชื่อกันเสียงดังขนาดนี้" กวินทร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้พยายามจะปั้นหน้าเย่อหยิ่งกลับคืนมา แต่เหงื่อกาฬกลับผุดพรายขึ้นตามไรผม "แก... แกเข้ามาได้อย่างไร ที่นี่งานเลี้ยงปิดสำหรับแขกวีไอพีระดับท็อปเท็นของประเทศเท่านั้น คนอย่างแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อตั๋ว, จอดรถด้วยซ้ำ!" "ว้าว..." รินรดาแกล้งอุทานเบาๆ เธอปรายตามองกวินทร์ด้วยหางตา ราวกับกำลังมองแมลงสาบตัวเล็กๆ ที่น่ารังเกียจ "นี่คุณยังใช้ตรรกะกบในกะลาครอบแบบนี้อยู่อีกหรือคะ กวินทร์? น่าสมเพชจังเลยนะคะที่เวลาผ่านไปตั้งนาน สมองของคุณก็ยังอยู่ในระดับเดิมไม่เปลี่ยนแปลง" "รินรดา! นังผู้หญิงหน้าเงิน! กล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน!" กวินทร์หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกผู้หญิงที่ตนเคยเหยียดหยามตอกกลับอย่างเจ็บแสบ เขาตบโต๊ะเสียงดังลั่น "พวกเธอมันก็แค่คู่รักยาจกที่ดิ้นรนมาเกาะกระแสในงานนี้ ออกไปซะ! ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนหัวพวกแกออกไปให้พ้นหูพ้นตา!" บรรดาเพื่อนฝูงไฮโซปลอมๆ ต่างพากันส่งเสียงสนับสนุนและหัวเราะคิกคักเพื่อประจบกวินทร์ หลายคนมองอาคเนย์ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์เหมือนเดิม เพราะในหัวของพวกเขากรอบความคิดเรื่องชาติตระกูลและเงินทองถูกฝังรากลึกจนเน่าเฟะไปเสียแล้ว แต่อาคเนย์กลับไม่โกรธเลยสักนิด ชายหนุ่มเพียงแค่หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เย็นเยียบและทรงพลังจนทำให้ทุกคนต้องหุบปากฉับ "เรียก รปภ. งั้นหรือ?" อาคเนย์ปรายตามองกวินทร์ราวกับมองตัวตลก "เกรงว่าคนที่ควรจะถูกลากออกไปจากที่นี่ น่าจะเป็นแกมากกว่านะ... กวินทร์" "หึ! ปากดีนักนะไอ้จนตรอก! แกมีปัญญาทำอะไรฉันได้? หุ้นบริษัทกระจอกๆ ของแกฉันเขี่ยทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้!" กวินทร์แค่นเสียงหัวเราะลั่นห้อง คิดว่าตนเองคือกุมอำนาจเบ็ดเสร็จ อาคเนย์ไม่ตอบคำถามนั้น เขายกมือขึ้นดีดนิ้วเบาๆ เพียงครั้งเดียว พรึบ! ประตูห้องรับรองถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทสากลเรียบร้อย ใบหน้าเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยรัศมีน่าเกรงขาม—'ท่านประธานธนาคารแห่งชาติ' และผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของโรงแรมแห่งนี้ ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อมอย่างถึงที่สุด ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้องที่ต่างอ้าปากค้างจนแทบจะถึงพื้น "ท่านประธาน... มาทำอะไรที่นี่ครับ?" กวินทร์รีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วเดินเข้าไปต้อนรับทันที โดยคิดว่าท่านประธานคงจะมาทักทายตนที่เป็นแขกคนสำคัญ แต่ทว่า ท่านประธานกลับเดินผ่านกวินทร์ไปราวกับเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ ร่างชราหยุดยืนตรงหน้าอาคเนย์ ก่อนจะโค้งคำนับลงเกือบเก้าสิบองศาด้วยความเคารพสูงสุด "ท่านประธานอาคเนย์ครับ... ทุกอย่างตามที่ท่านสั่งการไว้... เรียบร้อยหมดแล้วครับ" เสียงของท่านประธานสั่นเครือด้วยความยำเกรง กวินทร์เบิกตากว้างจนแทบถล่น สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เพื่อนๆ ไฮโซรอบตัวต่างหน้าซีดเผือดราวกับศพไร้ญาติ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดังด้วยซ้ำ อาคเนย์ปัดปกเสื้อสูทเบาๆ อีกครั้ง เขามองหน้ากวินทร์ที่กำลังยืนแข็งทื่อเป็นหินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันขั้นสุด "ดีมาก..." อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่ก้องกังวานไปทั่วห้อง "ในเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว... ช่วยจัดการ 'ขยะ' ที่ส่งเสียงน่ารำคาญในห้องนี้ ออกไปให้พ้นสายตาฉันที" "รับทราบครับ!" ท่านประธานหันขวับไปพยักหน้าให้กับการ์ดชุดดำนับสิบคนที่กรูกันเข้ามาล้อมรอบกลุ่มของกวินทร์ทันที กวินทร์หน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ พยายามจะเปล่งเสียงขอความช่วยเหลือแต่กลับไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาสักแอะ ความหยิ่งผยองที่สะสมมานานนับปีพังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อเผชิญหน้ากับอำนาจเงินตราที่แท้จริงที่อาคเนย์ถือครอง รินรดายิ้มเยาะอย่างสะใจ เธอยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูกวินทร์ที่กำลังสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เชือดเฉือนลึกถึงขั้วหัวใจ "จำไว้นะคะ... ว่าพวกคุณน่ะ... มันก็แค่ฝุ่นละอองใต้รองเท้าของพวกเราเท่านั้นเอง" สิ้นคำพูดนั้น การ์ดร่างยักษ์ก็เข้าไปกระชากแขนกวินทร์และกลุ่มเพื่อนไฮโซจอมปลอมลากถูออกไปจากห้อง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโวยวายและขอความเมตตาที่ค่อยๆ เงียบหายไปตามทางเดิน อาคเนย์ยืนมองภาพนั้นด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะหันมาสบตากับรินรดาด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว บรรยากาศความตึงเครียดถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าในวินาทีที่อาคเนย์กำลังจะโอบเอวหญิงสาวเพื่อเดินไปร่วมงานเลี้ยงใหญ่ด้านนอก โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็สั่นครืดขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงผลสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปลอมที่ไม่มีชื่อบันทึก แต่กลับมีรหัสลับของระบบลับสุดยอดที่เขาเคยมอบหมายภารกิจไว้ปรากฏเด่นชัด... "นายท่านครับ... แผนการที่เราจับตาดู 'เป้าหมายสูงสุด' ในเครือข่ายระดับโลกเกิดความผิดพลาด..." เสียงปลายสายหอบสะท้านด้วยความตื่นตระหนก "ตอนนี้... คนของตระกูลใหญ่ฝั่งยุโรปกำลังเดินทางมาที่นี่ด้วยเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว และเป้าหมายของพวกเขาคือการกำจัดคุณให้หายไปในคืนนี้ครับ!" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!