อิทธิพลมืดปรากฏตัว

"ถ้าแกยังอยากเดินออกจากร้านนี้ด้วยสภาพที่มีครบสามสิบสอง... ก็เซ็นสัญญาโอนหุ้นเสียตรงนี้ซะ!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะสั่นสะเทือน น้ำสีดำเข้มกระฉอกออกมาเปื้อนกระดาษเอกสารสัญญาฉบับหนึ่งที่ถูกผลักมาตรงหน้าอาคเนย์อย่างแรง กลิ่นบุหรี่ราคาถูกคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นเหงื่อไคลของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สามคนที่ยืนล้อมกรอบโต๊ะอาหารวีไอพีของภัตตาคารหรู อาคเนย์ ชายหนุ่มผู้มีแววตานิ่งสงบราวน้ำลึก นั่งไขว่ห้างพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายเกินกว่าจะเป็นสถานการณ์ของการถูกข่มขู่ เขาไม่ได้ชายตาแลเอกสารตรงหน้าแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับกำลังฟังเสียงเพลงบรรเลงในงานเลี้ยงน้ำชา มากกว่าจะเผชิญหน้ากับอิทธิพลเถื่อนท้องถิ่นที่กวินทร์จ้างวานมาจัดการเขา รินรดา หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจของอาคเนย์ ขยับตัวเข้ามาแนบชิดเพื่อแสดงออกถึงความเคียงบ่าเคียงไหล่ แม้ใบหน้าสวยหวานจะซีดเผือดลงเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ความหวาดกลัว เธอเอื้อมมือไปกุมมือหนาของอาคเนย์ไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่าน5มาทำให้หัวใจของอาคเนย์อบอุ่นขึ้นอย่างประหลาด "พวกคุณคงไม่รู้ตัวสินะคะว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ทรงพลังพอที่จะทำให้พวกนักเลงหัวไม้ชะงักไปชั่วขณะ "เหอะ! อีผู้หญิงปากดี! ผัวแกมันแค่ไอ้ไก่อ่อนตกอับที่กำลังจะหมดตัว กวินทร์เขาสั่งมาว่าถ้ามันไม่ยอมเซ็น... ก็หักแขนพวกมันสองคนซะ!" หัวหน้าแก๊งมาเฟียท้องถิ่นนามว่า 'เสือ' คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นบิดเบี้ยว ดวงตาปูดโปนจ้องมองรินรดาด้วยความโลภและหื่นกระหาย "แต่ถ้าคนสวยยอมมาอยู่กับฉันคืนหนึ่ง... ฉันอาจจะเมตตาให้พวกแกเซ็นแค่ครึ่งเดียวก็ได้นะเว้ย ฮ่าๆๆ!" เสียงหัวเราะหยาบโลนดังขึ้นสมุนบริวารทั้งสามคน อาคเนย์ที่นั่งนิ่งมาตลอดค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยสงบราบเรียบแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิดดั่งห้วงเหวลึกที่ไร้ก้นบึง อุณหภูมิรอบกายลดฮวบลงอย่างฉับพลันจนเสือถึงกับหุบยิ้มโดยอัตโนมัติ "แก..." เสือกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น "มองอะไรวะ! อยากตายนักรึไง!" "ฉันแค่กำลังคิดอยู่..." อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับก้องกังวานเสียดแทงเข้าไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในรัศมีสิบเมตร "ว่าเศษสวะอย่างพวกแก... สมควรจะหายไปจากเมืองนี้ด้วยวิธีไหนดี ถึงจะไม่ทำให้มือของภรรยาฉันต้องแปดเปื้อน" "ไอ้...!" เสือยังไม่ทันได้คำรามจบประโยค ประตูห้องอาหารวีไอพีก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบเสียงดังสนั่นหวั่นไหว! ร่างของชายชุดดำนับสิบชีวิตในสูทสากลเนี้ยบกริบพรูเข้ามาล้อมรอบพวกของเสือไว้ในพริบตา ทุกคนเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและพร้อมเพรียงราวกับหน่วยปฏิบัติการพิเศษ ปลายกระบอกปืนเก็บเสียงนับสิบกระบอกถูกยกขึ้นเล็งตรงไปที่ศีรษะของพวกนักเลงท้องถิ่นโดยไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เสือหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า มือที่ถือไม้เบสบสั่นเทาจนเกือบหลุดร่วง ในวินาทีนั้นเอง ร่างสูงสง่าของเลขาคนสนิทแห่งตระกูลผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศก็เดินแหวกแถวเข้ามา หยุดยืนตรงหน้าอาคเนย์พร้อมกับโค้งคำนับลงเก้าสิบองศาด้วยความเคารพสูงสุด "ขออภัยที่มา Lช้าครับท่านอาคเนย์... เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพร้อมรอนิตยสารเศรษฐกิจระดับโลกติดต่อเข้ามาเรียบร้อยแล้วครับ และนี่คือ... รายชื่อทรัพย์สินทั้งหมดของนายกวินทร์ที่ท่านสั่งให้กว้านซื้อเข้ามาอยู่ในมือเราเสร็จสิ้นแล้วครับ" อาคเนย์รับแท็บเล็ตหรูมาถือไว้ ปลายตากวาดมองตัวเลขสินทรัพย์มูลค่าหลายหมื่นล้านบาทที่เพิ่งถูกโอนถ่ายมาเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเสือที่ตอนนี้เข่าทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "แก... แกเป็นใครกันแน่..." เสือละล่ำละลักถามเสียงสั่น อาคเนย์แย้มยิ้มเย็นเยียบ มือหนึ่งโอบเอวรินรดาเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ขณะที่อีกมือหนึ่งเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตโชว์ให้เสือและโทรศัพท์ที่เปิดวิดีโอคอลค้างไว้กับกวินทร์ได้เห็นชัดๆ "ฝากบอกเพื่อนรักของฉันด้วยนะ..." อาคเนย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังดั่งอสุนีบาต "ว่าเกมการเงินของมัน... จบลงตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มแล้วล่ะค่ะ" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!