ค่ำคืนแห่งความหวาน

เสียงถอนหายใจยาวนานของกวินทร์ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของอาคเนย์ ทว่าในวินาทีนี้ เขาไม่ได้สนใจเศษสวะที่เคยเหยียบย่ำเขาอีกต่อไปแล้วค่ะ แสงไฟนีออนสีส้มอมชมพูจากระเบียงเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร ส่องกระทบลงบนร่างระหงของรินรดา หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจและร่มโพธิ์ร่มไทรในวันที่ชีวิตของเขามืดบอดสนิท บนโต๊ะอาหารกระจกนิรภัย ไายอุ่นจากไวน์แดงวินเทจปีลึกส่งกลิ่นหอมกรุ่นเคล้าคลอไปกับบรรยากาศอันเงียบสงบ ไร้ซึ่งเสียงกวนใจจากภายนอก มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันของคนทั้งคู่ "คุณกำลังคิดอะไรอยู่คะ อาคเนย์" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลราวกับขนนกที่สัมผัสผิวกาย ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่เธอยอมเอาอนาคตเข้าแลกเพื่อเคียงข้างในวันที่เขาไม่มีแม้แต่บาทเดียว อาคเนย์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวบางของเธอไว้ ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับความเย็นเฉียบที่หลงเหลือจากค่ำคืนแห่งการเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ เขายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหรือความแค้นเจือปน มีเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้ผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียว "ฉันคิดว่า... ตัวเองโชคดีแค่ไหน ที่ในวันที่เหลือแค่ตัวกับหัวใจ ฉันยังมีคุณริน" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำลึกซึ้ง ดวงตาคมกริบทอดมองลึกลงไปในนัยน์ตาของหญิงสาว "คนที่เคยหัวเราเยาะฉันในอดีต คงไม่คาดคิดหรอกนะคะ ว่าความสุขที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นอย่างไร" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย พวงแก้มเนียนนุ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด เธอหลบสายตาคมคายคู่นั้นชั่วครู่ด้วยความเขินอาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาตรงๆ ความรัก ความซื่อสัตย์ และความเข้าใจที่สั่งสมมานานนับปี หลอมรวมกันจนกลายเป็นความผูกพันที่ไม่มีอำนาจเงินตราใดบนโลกใบนี้จะซื้อหาได้ "รินไม่ได้อยู่ข้างคุณเพราะเงินหมื่นล้านพวกนั้นหรอกนะคะ อาคเนย์..." รินรดากระซิบแผ่วเบา ทว่ามั่นคงในทุกถ้อยคำ "รินรักผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนี้ ตั้งแต่วันที่เขายังใส่เสื้อผ้าเก่าๆ และกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปด้วยกันแล้วค่ะ" คำพูดนั้นราวกับค้อนทาสีทองที่ตอกย้ำความมั่น ใจในหัวใจของอาคเนย์ ความเย็นชาและเกราะป้องกันที่เขาเคยสร้างไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากโลกอันโหดร้าย พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วทรวงอก เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมไปยังฝั่งที่หญิงสาวนั่งอยู่ รินรดากลั้นหายใจเมื่อร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นกายสะอาดเจือจางด้วยความเย้ายวนของบุรุษเพศทำเอาสติของเธอเตลิดไปชั่วขณะ อาคเนย์โน้มตัวลง โอบประคองใบหน้าหวานด้วยสองมืออย่างทะนุถนอม ราวกับเธอมณีชิ้นเดียวที่เปราะบางและมีค่าที่สุดในจักรวาล ริมฝีปากอุ่นร้อนประทับลงบนหน้าผากมนเนิ่นนาน ถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดที่อัดอั้นอยู่ในใจ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาสัญญาไว้กับตัวเองว่า หากเขามีอำนาจและทรัพย์สินกลับคืนมา เขาจะใช้มันเพื่อปกป้องผู้หญิงคนนี้จากลมฟ้าอากาศใดๆ บนโลกใบนี้ และในค่ำคืนนี้... เขากำลังทำมันด้วยหัวใจ รินรดาหลับตาพริบรับสัมผัสอันแสนหวาน หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก มือบางยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งโดยสัญชาตญาณ แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งคู่รุนแรงและลึกซึ้งเกินกว่าจะต้านทาน ริมฝีปากที่เคยเอื้อนเอ่ยถ้อยคำให้กำลังใจในยามยาก บัดนี้กำลังเผยอรับสัมผัสอันลึกซึ้งและอ่อนโยนที่อาคเนย์มอบให้อย่างเต็มใจ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เสียงอึกทึกครึกโครมของเมืองหลวงเบื้องล่างเลือนหายไป เหลือเพียงลมหายใจอุ่นๆ ที่ประสานกัน และความหอมหวานที่เอ่อล้นอยู่ในหัวใจ เป็นค่ำคืนที่ความสัมพันธ์ทุกอย่างชัดเจนอย่างไร้ข้อกังขา ไม่มีคำว่า 'เมียกำมะลอ' อีกต่อไป มีเพียง 'รินรดา' และ 'อาคเนย์' ผู้เป็นเจ้าของหัวใจซึ่งกันและกันอย่างแท้จริง ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและลึกซึ้งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะกระจกกลับแผดเสียงแหลมสูงทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน! อาคเนย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เขายังคงโอบกอดรินรดาไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองหน้าจอเรืองแสงที่ปรากฏเบอร์แปลกประหลาด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เบอร์โทรนั้น... แต่เป็นเสียงเคาะประตูกระจกห้องเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ซึ่งไม่มีทางที่ใครจะขึ้นมาได้นอกจากจะใช้รหัสผ่านลับหรือมีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจอดเทียบ! รินรดาผละออกจากอ้อมอกด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตมองไปยังประตูทางเข้าห้องนั่งเล่นที่มีเงาสูงโปร่งของใครบางคนทาบทับผ่านม่านโปร่งแสงเข้ามา พร้อมกับข้อความสั้นๆ บนหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาพอดี... *"ยินดีด้วยกับค่ำคืนนี้นะครับ คุณอาคเนย์... แต่ดูเหมือนแขกไม่速 (เชิญ) คนนี้ จะมีข่าวใหญ่มาบอกคุณเกี่ยวกับ 'ตัวจริง' ของบริษัทที่คุณเพิ่งซื้อมาซะแล้วสิ!"* ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!