ช็อปปิ้งบริษัทคู่แข่ง

"ถ้าคุณคิดว่าการทุ่มตลาดจะทำให้ผมล้มละลายได้ละก็... กวินทร์ คุณประเมินค่าความโง่เขลาของตัวเองต่ำเกินไปแล้วนะคะ" เสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยไอเย็นเยียบของอาคเนย์ดังขึ้นกลางห้องประชุมบอร์ดบริหารของบริษัทคู่แข่ง บรรยากาศภายในห้องที่ควรจะตึงเครียดกลับกลายเป็นความเงียบงันที่กดทับจนแทบหยุดหายใจ รินรดายืนอยู่เคียงข้างเขา มือบางของเธอสอดประสานเข้ากับฝ่ามือหนาของอาคเนย์อย่างมั่นคง ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่กวินทร์ด้วยความเวทนา กวินทร์ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะถึงกับกระตุกยิ้มมุมปาก เขาหัวเราะร่าเหมือนได้ยินเรื่องตลกขบขันที่สุดในชีวิต "อาคเนย์... นายเพิ่งจะก่อตั้งบริษัทใหม่ได้ไม่ถึงปี อย่ามาทำเป็นใหญ่โตในที่ของฉันเลย สิ่งที่คุณมีมันก็แค่เงินทุนที่กู้ยืมมาไม่ใช่หรือไง? อีกไม่เกินหนึ่งสัปดาห์ บริษัทนายก็จะกลายเป็นแค่เศษขยะที่ถูกบริษัทฉันกลืนกิน!" อาคเนย์ไม่ได้โกรธเคือง เขาเพียงแค่ยกยิ้มเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าให้เลขาส่วนตัววางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงเบื้องหน้ากวินทร์ "นี่คือเอกสารเสนอซื้อกิจการทั้งหมดของคุณ" อาคเนย์เอ่ยเสียงเนิบ "ด้วยตัวเลขที่ผมการันตีได้ว่า... บอร์ดบริหารของคุณจะไม่มีวันปฏิเสธมันลง" กวินทร์ขมวดคิ้วแน่น เขากวาดสายตามองตัวเลขในเอกสารนั้น ก่อนที่ใบหน้าจะถอดสีในทันที มือของเขาสั่นระริกจนกระดาษที่ถืออยู่ส่งเสียงกรอบแกรบ "เป็นไปไม่ได้... นายเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนี้! นี่มันเกินมูลค่าตลาดไปกว่าสามเท่า!" "เงินของผม... เงินของ 'เมีย' ผม และที่สำคัญที่สุด คือเงินที่ผมพร้อมจะจ่ายเพื่อลบชื่อบริษัทที่ไร้คุณภาพอย่างพวกคุณออกไปจากวงการธุรกิจ" อาคเนย์ก้าวเข้าไปใกล้กวินทร์จนอีกฝ่ายต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความหวาดหวั่น "เลือกว่าจะเซ็นชื่อเพื่อเก็บเศษเงินก้อนสุดท้ายนี้ไป หรือจะให้ผมใช้กฎหมายและอำนาจการถือครองหุ้นที่ผมไล่เก็บมาตั้งแต่วันที่พวกคุณประมาท... บีบให้คุณกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวด้วยมือของผมเอง" ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง เหล่าบอร์ดบริหารต่างซุบซิบกันด้วยความตื่นตระหนก พวกเขารู้ดีว่าอาคเนย์ไม่ใช่คนพูดเล่น โดยเฉพาะเมื่อเห็นรินรดายืนยิ้มเย็นอยู่ข้างหลัง เขาสองคนเปรียบเสมือนพายุที่พร้อมจะกวาดล้างทุกอย่างที่ขวางหน้า รินรดาเดินขึ้นมาข้างหน้า เธอหยิบปากกาด้ามหรูวางลงตรงหน้ากวินทร์ "เลิกพยายามทำตัวเป็นนักสู้ที่น่าสมเพชเสียทีนะคะกวินทร์ เพราะในโลกของธุรกิจคนที่มีเงินมากกว่าคือผู้ชนะ... และในวันนี้ อาคเนย์คือผู้ชนะที่ใจดีพอจะให้ทางออกสุดท้ายกับคุณ" กวินทร์มองปากกาด้วยสายตาที่แตกสลาย ศักดิ์ศรีที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเขาเห็นสายตาของลูกน้องแต่ละคนในห้องที่เริ่มหันไปหาอาคเนย์แทนที่จะเป็นเขา "เซ็นสิคะ" อาคเนย์กดดันด้วยเสียงกระซิบที่แผ่ซ่านไปถึงขั้วหัวใจ "หรืออยากจะเห็นภาพบริษัทที่คุณรักล้มละลายลงต่อหน้าต่อตาในวันพรุ่งนี้?" กวินทร์จับปากกาด้วยมือที่สั่นเทา เขาก้มหน้าลงจดชื่อตัวเองลงในเอกสารอย่างจำยอม ในขณะที่เสียงประตูด้านหลังถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางร้อนรนวิ่งเข้ามา "คุณกวินทร์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... พอร์ตหุ้นหลักของเราถูกเทขายทิ้งในวินาทีเดียวโดยกองทุนปริศนา! ตอนนี้มูลค่าบริษัทเราเหลือไม่ถึงศูนย์แล้วครับ!" อาคเนย์ดึงเอกสารที่เซ็นเสร็จแล้วขึ้นมาถือไว้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย เขามองกวินทร์ที่กำลังทรุดลงกับเก้าอี้ด้วยสายตาที่ไม่มีความสงสารหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ยินดีด้วยนะกวินทร์..." อาคเนย์กระซิบข้างหูอดีตเพื่อนรัก "ตอนนี้คุณกลายเป็นอดีตของบริษัทนี้อย่างเป็นทางการแล้ว และส่วนบริษัทใหม่ที่คุณเพิ่งเซ็นขายให้น่ะ... ผมมีแผนจะสั่งทุบทิ้งเพื่อทำเป็นลานจอดรถส่วนตัวของผมในวันพรุ่งนี้พอดีเลยนะคะ" รินรดายิ้มกว้าง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปุ่มโอนเงินก้อนสุดท้ายเข้าบัญชีธนาคารกลางของบริษัทคู่แข่งทันที เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้องประชุมว่าเป็นยอดเงินที่สูงจนน่าตกใจ "เราไปกันเถอะค่ะอาคเนย์" รินรดากล่าวเสียงใส "บรรยากาศที่นี่เริ่มจะเน่าเฟะจนฉันหายใจไม่ออกแล้ว" อาคเนย์โอบไหล่หญิงสาวเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้กวินทร์นั่งจมอยู่กับความพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังก้าวพ้นประตูอาคาร เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตของรินรดาก็ดังขึ้นถี่รัว ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดเมื่อเห็นข้อความบนหน้าจอ "อาคเนย์คะ... คนที่อยู่เบื้องหลังการเทขายหุ้นเมื่อกี้ ไม่ใช่แค่เราค่ะ" เธอหมุนหน้าจอให้เขาดู ข้อความนั้นมีเพียงสั้นๆ แต่ทำเอาลมหายใจของอาคเนย์สะดุดกึก 'เกมนี้ยังไม่จบหรอกนะ... หลานชายผู้ถูกทอดทิ้ง' ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!