ความว่างเปล่าของอำนาจเงิน

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกวินทร์ยังคงก้องกังวานอยู่ในห้องจัดเลี้ยงหรูหราใจกลางมหานคร ที่ซึ่งแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องกระทบใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความสะใจของอดีตเพื่อนรัก "ตื่นจากความฝันได้แล้ว อาคเนย์ นายมันก็แค่เศษสวะที่เกาะผู้หญิงกิน แกคิดจริง ๆ เหรอว่าเงินสิบล้านในบัญชีนั่นจะทำให้แกยืนอยู่บนจุดเดียวกับฉันได้?" กวินทร์ก้าวเข้ามาใกล้ พร้อมกับตบลงบนไหล่ของอาคเนย์เบา ๆ เชิงดูถูกเหยียดหยาม แววตาของมันเต็มไปด้วยความเหนือกว่าอย่างปิดไม่มิด อาคเนย์ยังคงยืนนิ่ง สงบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลมพัด ทว่าดวงตาคมกริบกลับลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ซ่อนพายุร้ายไว้ภายใน เขากวาดสายตามองหน้ากวินทร์และกลุ่มคนที่เคยเหยียบย่ำเขาในวันที่ไร้ค่า รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้กวินทร์รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "แกพูดถูก กวินทร์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่วังเวงจนคู่สนทนาชะงัก "ในโลกนี้... เงินไม่ได้สำคัญแค่มีหรือไม่มี แต่มันคือสิ่งเดียวที่ชี้วัดว่า ใครคือคนควบคุมเกม และใครคือสุนัขที่รอเศษอาหาร" รินรดาที่ยืนเคียงข้างมาตลอด สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของอาคเนย์ที่กุมมือเธอไว้แน่น รอยยิ้มมั่นใจของหญิงสาวสะท้อนความเชื่อใจอันไร้ขีดจำกัด เธอรู้ดีว่าเกมนี้ได้จบลงตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว เพราะผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้ไม่ได้ถือแค่เงินสิบล้าน... แต่เขาคือกรรมสิทธิ์ทั้งหมดของกลุ่มบริษัทการเงินข้ามชาติที่กวินทร์กราบไหว้ขอส่วนบุญในทุก ๆ เช้า "แกหมายความว่ายังไง?" กวินทร์ขมวดคิ้วเริ่มรู้สึกไม่สู้ดี เมื่อเห็นท่าทีที่นิ่งเกินไปของอีกฝ่าย "หมายความว่า..." อาคเนย์หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างใจเย็น นิ้วเรียวกดหน้าจอเพียงไม่กี่ครั้ง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของแขกเหรื่อและนักธุรกิจนับร้อยในห้องจัดเลี้ยงก็ดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย เสียง 'ติ๊ง!' ดังระรัวราวกับเสียงฝนตกหนัก กวินทร์หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอแสดงข้อความจากธนาคารกลางและอีเมลแจ้งเตือนด่วนจากบอร์ดบริหารบริษัทของครอบครัวเขา ข้อความเหล่านั้นสั้นกระชับแต่เฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโกน: *'บัญชีทั้งหมดถูกอายัด', 'สินทรัพย์ถูกซื้อกิจการโดยกลุ่มทุนลึกลับ', 'คุณพ้นสภาพจากการเป็นผู้บริหารในทันที'* "เป็นไปไม่ได้! แกทำอะไร?!" กวินทร์แผדเสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่ง หน้าซีดเผือกจนแทบไร้สีเลือด เขากวาดตามองรอบห้องที่ตอนนี้ทุกคนต่างหันมามองเขาด้วยสายตาสสมเพชเวทนา อาคเนย์ก้าวเข้าไปใกล้กวินทร์ทีละก้าว ช้า ๆ แต่มั่นคง ราวกับมัจจุราชที่กำลังคืบคลานเข้าหาเหยื่อ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนทุกคนในห้องแทบไม่กล้าหายใจ "นายเคยถามฉันไม่ใช่เหรอ ว่าเงินหมื่นล้านมันให้ความรู้สึกยังไง?" อาคเนย์กระซิบเสียงต่ำข้างหูอดีตเพื่อนรัก "ตอนนี้... นายคงได้คำตอบแล้วสินะ ว่าความว่างเปล่าของการไม่มีแม้แต่บาทเดียวมันทรมานแค่ไหน" กวินทร์เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี มือทั้งสองข้างจิกทึ้งเส้นผมตัวเองด้วยความสติแตก ภาพของเศรษฐีผู้หยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินตราอย่างราบคาบ รินรดามองภาพนั้นด้วยแววตาเรียเฉย เธอกระชับอ้อมแขนที่คล้องแขนอาคเนย์แน่นขึ้น ความยากลำบากที่เคยร่วมกันเผชิญในอดีตหล่อหลอมให้พวกเขากลายเป็นหินผāที่ไม่มีวันถูกทำลายได้อีกต่อไป ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและความตกตะลึงของทุกคนในงาน ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดเดรสสีดำสนิท ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นประดับด้วยรอยยิ้มปริศนา เธอคือนักลงทุนลึกลับผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดในโปรเจกต์ที่อาคเนย์กำลังหมายตา และสายตาที่เธอมองมาที่อาคเนย์... กลับเต็มไปด้วยความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ "เกมยังไม่จบแค่นี้หรอกค่ะ คุณอาคเนย์..." หญิงสาวปริศนากล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ายวน พร้อมกับก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา "เพราะคนที่ถือไพ่เหนือกว่าจริงๆ... อาจจะไม่ใช่คุณ" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!