ตบหน้ากลางห้างสรรพสินค้า

"ขอโทษนะคะคุณลูกค้า แต่กระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดอิดิชันใบนี้ มีไว้สำหรับลูกค้าระดับ VVIP ของห้างเราเท่านั้น คนที่มีปัญญาแค่เดินมองผ่านกระจกตู้โชว์อย่างคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องมันให้เปื้อนหรอกค่ะ" เสียงแหลมสูงที่เจือด้วยความเหยียดหยามดังลั่นโซนแฟชั่นลักชูรี่ของห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง รินรดาชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดิน เธอมองหญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มพนักงานขายแบรนด์เนมชื่อดัง ที่กำลังยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาด้วยความมั่นใจเกินร้อย ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นทำให้รินรดาต้องกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะจำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคือ 'พิมâ' อดีตแฟนเก่าของอาคเนย์ที่เคยเอ่ยปากบอกเลิกเขาอย่างเยเย้ยหยันในวันที่เขาล้มละลายเมื่อสามปีก่อน อาคเนย์ที่ยืนเคียงข้างภรรยาและคู่ชีวิตของเขาไม่ได้มีท่าทีโกรธเกรี้ยว เขายังคงรักษาใบหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบมองพิมที่กำลังปรายตามองพวกเขาด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับเห็นเศษฝุ่นใต้รองเท้า "พิม... พูดแบบนี้กับลูกค้าไม่ดีมั้งคะ" รินรดาเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงสุภาพตามวิสัยของเธอ แต่กลับยิ่งทำให้พิมหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นด้วยความสะใจ "อุ๊ย ตายแล้ว! นึกว่าใคร ที่แท้ก็ยัยกาฝากที่เกาะผู้ชายตกอับคนนี้นี่เอง!" พิมลากเสียงยาวอย่างจงใจ กวาดสายตามองชุดลำลองธรรมดาๆ ของรินรดาและอาคเนย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความดูถูก "มากินข้าวฟาสต์พูดยังไม่ค่อยจะมีปัญญาเลยมั้งคะ ถึงได้มาเดินแอ๊บเนียนถ่ายรูปกับกระเป๋าหลักล้านตรงนี้ บอกไว้ก่อนนะว่าถ้ากระเป๋าเป็นรอยขึ้นมา เงินเดือนทั้งปีของพวกเธอสองคนก็ชดใช้ไม่ไหวหรอกค่ะ!" เสียงหัวเราะคิกคักของพนักงานรอบข้างดังขึ้นตามน้ำ พิมยิ่งได้ใจ เชิดคอระหงขึ้นสูงด้วยความลำพองใจ คิดว่าตนเองมีอำนาจล้นฟ้าในฐานะพนักงานยอดขายอันดับหนึ่งของสาขา จนลืมไปว่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของที่แท้จริง อาคเนย์ยกมือขึ้นลูบศีรษะรินรดาเบาๆ สัมผัสที่อบอุ่นและนุ่มนวลทำให้หญิงสาวคลายความขุ่นเคืองลงทันที ชายหนุ่มเพียงแค่ปรายตามองพิม ราวกับเธอนั้นเป็นเพียงแมลงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีค่าแม้แต่จะให้ความสนใจ เขากดโทรศัพท์มือถือในมือเพียงปลายนิ้วสัมผัส ส่งข้อความสั้นๆ ไปยังผู้จัดการใหญ่ของเครือห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ *จัดการเคลียร์ขยะชิ้นโตที่โซนแบรนด์เนมชั้น 1 ภายในสองนาที* เพียงไม่ถึงอึดใจ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังมาจากทางเดินหลัก ร่างอวบอ้วนของผู้จัดการใหญ่ประจำสาขา พร้อมด้วยบอดี้การ์ดชุดสูทสีกรมท่าสี่คนวิ่งหน้าตาตื่นตรงเข้ามาด้วยความตกใจกลัวจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก พิมที่เห็นผู้จัดการรีบวิ่งมาทางตนก็ยิ้มกริ่ม นึกว่าอีกฝ่ายคงจะรีบเข้ามาช่วยเธอกำจัด 'ลูกค้ารบกวน' สองคนนี้ให้ออกไปพ้นสายตา "คุณผู้จัดการคะ! ดีเลยค่ะ ช่วยเชิญสองคนนี้ออกไปจากร้านทีค่ะ สร้างความรำคาญแถมยังทำท่าทางเหมือนจะขโมยของ..." เพียะ! เสียงตบฉาดใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวกลางห้างหรู หยุดทุกคำพูดของพิมให้ขาดหฝึ่งในอากาศ ใบหน้าสวยเชิดของพิมหันไปตามแรงตบ รอยฝ่ามือสีแดงปรากฏเด่นชัดบนแก้มขาว ท่ามกลางความตกตะลึงของพนักงานทุกคนและลูกค้าที่ยืนมุงดู ผู้จัดการใหญ่ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธจัดและหวาดกลัวจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาไม่แม้แต่จะชายตามองพิมที่กำลังเอามือกุมแก้มด้วยความมึนงง แต่กลับรีบพุ่งตรงไปโค้งคำนับจนศีรษะแทบจะชนพื้นต่อหน้าอาคเนย์และรินรดาด้วยความเคารพสูงสุด "ก... กราบเรียนท่านประธานอาคเนย์! และคุณรินรดา! กระผมบริหารงานอย่างไร ถึงปล่อยให้พนักงานไร้การอบรมพวกนี้มาเสียมารยาทกับ VVIP ระดับสูงสุดของกลุ่มบริษัทเราได้ครับ!" คำว่า 'ท่านประธาน' กระแทกเข้าใส่โสตประสาทของพิมดังสนั่น ราวกับฟ้าผ่าลงกลางกลางวันแสกๆ โลกทั้งใบของเธอหมุนเคว้ง ดวงตาเบิกโพ้าง ริมฝีปากสั่นระริก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้เป็นหิน เมื่อมองชายหนุ่มที่เธอเพิ่งจะเหยียดหยามว่าเป็น 'ผู้ชายตกอับ' คนนั้น อาคเนย์ปรายตามองพิมที่กำลังทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบจนน่าขนลุก แต่ทรงพลังอำนาจจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ "ไล่ออก และขึ้นบัญชีดำห้ามเหยียบเข้ามาในเครือธุรกิจของฉันอีกตลอดชีวิต... ส่วนกระเป๋าใบนั้น ห่อใส่ถุงให้ภรรยาผมด้วยครับ" รินรดายิ้มบางๆ อย่างสง่างาม เคียงข้างสามีผู้ทรงอิทธิพลในวินาทีที่ความสะใจแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ ก่อนที่อาคเนย์จะยื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดส่งให้พนักงานอีกคนรับไปรูดท่าความเงียบสงบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งชั้น (ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!)