ของขวัญล้ำค่าเพื่อเธอ

“แกคิดจริงๆ หรือวะว่าเศษเงินจากไหนก็ไม่รู้ จะทำให้ไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแก ยืนหยัดอยู่บนสังคมไฮโซนี้ได้นานน่ะ อาคเนย์!” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกวินทร์ดังลั่นห้องจัดเลี้ยงหรูหรา ภายใต้แสงไฟแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับที่สะท้อนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยา สายตาหลายสิบคู่ในงานต่างจับจ้องมาที่รินรดาและอาคเนย์ด้วยรอยยิ้มดูแคลน พวกเขาต่างซุบซิบนินทาถึงหญิงสาวที่ยืนเคียงข้างชายหนุ่ม รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกดดันรอบตัวทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด แม้เธอจะไม่เคยแคร์คำดูถูกของคนพวกนี้ แต่การต้องมาทนเห็นอาคเนย์ถูกเหยียดหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันบาดลึกยิ่งกว่าการโดนมีดกรีดลงบนเนื้อเสียอีก รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับกวินทร์ด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้ขาสองข้างจะสั่นเทาเล็กน้อย “กวินทร์... เกียรติและความเป็นคน มันไม่ได้วัดกันที่ตัวเลขในบัญชีหรอกนะคะ” “โอ้โห! พูดจาคมคายเสียด้วย รินรดา เธอคงโดนไอ้จนตรอกนี่เป่าหูจนเพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วสินะ ถึงได้ยอมทนจมปลักอยู่กับไอ้ขยะนี่” กวินทร์ย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ส่งสายตาโลภ and ดูถูกเหยียดหยามมาที่หญิงสาว “ถ้าเธอเบื่อความลำบาก จะลองมาซบตักฉันดูก็ได้นะ ฉันพร้อมจะเลี้ยงดูเธออย่างสุขสบาย มากกว่าปล่อยให้เธอมาอดมื้อกินมื้อกับผู้ชายไร้อนาคตคนนี้!” บรรยากาศในงานเงียบกริบลงทันที ทุกคนต่างรอชมความอับอายของทั้งคู่ อาคเนย์ที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอด ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองกวินทร์ช้าๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนน่าขนลุก มันคือรอยยิ้มของมัจจุราชที่กำลังจะตวัดเคียวเกี่ยววิญญาณ “ปากดีแบบนี้... สงสัยเงินในบัญชีของนายคงจะหนามากสินะ กวินทร์” อาคเนย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนกวินทร์ชะงักไปชั่วขณะ “ทำไม? แกจะเอาอะไรมาสู้ฉัน เงินเดือนกระจอกๆ ของแก หรือว่าหุ้นลมๆ แล้งๆ ที่พวกฉันเวทนาให้กันแน่ล่ะวะ!” กวินทร์แค่นAเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความหวั่นไหวในใจ อาคเนย์ไม่ตอบคำโตเถียง เขาเพียงแค่หันไปหารินรดาที่กำลังยืนมองเขาด้วยแววตาเป็นห่วงเป็นใย ความอ่อนโยนฉายชัดขึ้นในดวงตาคู่คมนั้น มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของเธอไว้ สัมผัสอุ่นๆ จากเขาช่วยบรรเทาพายุอารมณ์ในอกของรินรดาให้สงบลงได้อย่างน่าประหลาด “ริน...” อาคเนย์เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าดังก้องพอให้คนรอบข้างได้ยิน “จำวันที่เรากินบะหมี่ถ้วยเดียวท่ามกลางสายฝนได้ไหมครับ?” รินรดาพยักหน้าน้ำตารื้น “จำได้ค่ะ...” “วันนั้น ผมเคยสัญญาไว้ว่า... ผมจะเอาโลกทั้งใบมาวางไว้แทบเท้าของคุณ เพื่อชดเชยทุกหยดน้ำตาที่คุณต้องเสียให้ผม” อาคเนย์หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาอย่างระทึกใจ กล่องใบนั้นถูกเปิดออกเผยให้เห็นสร้อยเพชรน้ำงามดีไซน์พิเศษ เม็ดเพชรขนาดใหญ่กลางสร้อยเปล่งประกายระยิบระยับบาดตา บ่งบอกถึงมูลค่ามหาศาลที่แม้แต่เศรษฐีในงานบางคนยังต้องกลืนน้ำลาย เสียงสูดปากด้วยความตกใจดังขึ้นระลอกใหญ่ เพชรเม็ดนั้นคือ "Tear of Aurora" เพชรหายากมูลค่าแปดหลักที่เพิ่งถูกประมูลไปโดยนักลงทุนนิรนามเมื่อสัปดาห์ก่อน! “อาคเนย์... นี่มัน...” รินรดากล่าวเสียงสั่น เธอย่อมรู้ดีว่ามันมีค่ามากแค่ไหน “สวมมันเถอะครับ” อาคเนย์หยิบสร้อยเพชรล้ำค่าเส้นนั้นขึ้นมาบรรจงสวมลงบนลำคอระหงอย่างทะนุถนอม ผิวขาวเนียนตัดกับประกายเพชรระยิบระยับทำให้เธองดงามราวกับเจ้าหญิงหลุดออกมาจากเทพนิยาย “ไม่มีผู้หญิงคนไหนในโลกนี้ สมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด เท่ากับคุณอีกแล้ว รินรดา” กวินทร์หน้าซีดเผือด สติหลุดลอยไปชั่วขณะ เขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง “ตะ...ไอ้อาคเนย์! แกไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อของแบบนี้! แกมันก็แค่คนตกอับไม่ใช่หรือไง!” อาคเนย์ค่อยๆ หันกลับมามองกวินทร์ ชายหนุ่มปรายตามองอดีตเพื่อนสนิทราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง เขายื่นมือหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลาย ทว่าขอบบัตรทำด้วยทองคำแท้—บัตร Centurion Black Card วงเงินไม่จำกัดที่ออกให้เฉพาะมหาเศรษฐีระดับโลกไม่กี่คนในประเทศไทย—ออกมาถือไว้ในมือ “คนตกอับเหรอ?” อาคเนย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยอำนาจการทำลายล้าง “กวินทร์... นายคิดว่าบริษัทของครอบครัวนายที่กำลังจะล้มละลายในอีกสามวันข้างหน้า ใครเป็นคนกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดไว้ล่ะ?” กวินทร์เบิกตากว้างจนแทบถล่น ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างฉับพลัน “แก... แกหมายความว่ายังไง...” “หมายความว่า... ตอนนี้ฉันคือนายใหญ่คนใหม่ของตระกูลแก และทุกสิ่งทุกอย่างที่นายภาคภูมิใจ มันเป็นของฉันตั้งแต่เสี้ยววินาทีที่ฉันก้าวเข้ามาในงานนี้แล้ว!” อาคเนย์โยบบัตรเครดิตสีดำในมือเล่นเบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคสุดท้ายที่ทำให้ทุกคนในงานต้องหยุดหายใจ “และตอนนี้... ฉันจะสั่งให้ รปภ. หิ้วหัวแกออกไปจากงานเลี้ยงของ *บริษัทฉัน* ซะเดี๋ยวนี้!” สิ้นคำพูดนั้น ประตูห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างของชายชุดดำร่างยักษ์สี่คนก้าวเข้ามาประชิดตัวกวินทร์ในพริบตา ขณะที่อาคเนย์ยืนโอบกอดรินรดาไว้แนบกาย ท่ามกลางเสียงหวีดร้องและสายตาตื่นตะลึงของแขกเหรื่อทั้งห้อง ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!