ทำลายความหยิ่งยโส

"สิบล้าน? หรือจะเอาสักยี่สิบดีล่ะกวินทร์... เผื่อว่ากระเป๋าเงินแบนๆ ของคุณ จะพอซื้อเศษหน้าตัวเองกลับไปได้บ้าง" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประมูลชั้นบนสุด ก้องกังวานจนทำให้ผู้ทรงอิทธิพลนับร้อยชีวิตต้องหันขวากวาดสายตามองเป็นตาเดียว รินรดาที่นั่งเคียงข้างอาคเนย์ระบายยิ้มบางๆ บนเรียวปาก นัยน์ตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความมั่น and ความเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมที่ส่งผ่านความอบอุ่นไปยังฝ่ามือหนาที่กุมมือเธอไว้แน่น กวินทร์ชะงักกึก แก้วไวน์ราคาแพงในมือสั่นไหวจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกโดนข้อมือ มันหันขวับมามองต้นเสียงด้วยสายตารังเกียจระคนดูแคลน ก่อนจะหัวร่อออกมาเสียงดังลั่นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในรอบปี "หูฝาดไปหรือเปล่าไอ้อาคเนย์? แกเอาเศษเงินไหนมาพูดจาโอ้อวดในงานระดับนี้ ที่นี่ไม่ใช่ตลาดนัดข้างทางนะเว้ยที่จะมาเดินต่อราคาเล่นๆ!" กวินทร์แค่น "ถ้าไม่มีปัญญาจ่าย ก็หุบปากแล้วไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะให้การ์ดโยนพวกแกออกไปให้พ้นหูพ้นตา!" เสียงฮือฮาเริ่มดังเซ็งแซ. บรรดาไฮโซและนักธุรกิจต่างพากันซุบซิบ พวกเขาจำหน้าอาคเนย์ได้ดี ชายหนุ่มผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ ไร้หัวนอนปลายเท้า และเกาะผู้หญิงกินในอดีต ภาพจำเหล่านั้นยังคงฝังหัวทุกคน แต่วันนี้... แววตาของอาคเนย์กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันคือนัยน์ตาของพญาเสือที่ซ่อนเล็บคมกริบ รอเวลาขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว อาคเนย์ไม่โกรธ เขาเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก ช่างเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นเสียจนกวินทร์รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ ชายหนุ่มค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูทสั่งตัดพิเศษราคาแปดหลักให้เข้ารูปอย่างใจเย็น ปล่อยให้ความกดดันจากรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมา กดทับบรรยากาศภายในห้องจนแทบหายใจไม่ออก "เงินสิบล้านที่แกภูมิใจนักหนาน่ะกวินทร์..." อาคเนย์ก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้ามาใกล้เวทีประมูลทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อก... ก๊อก... ราวกับเสียงนับถอยหลังความตายของศัตรู "สำหรับฉัน... มันเป็นแค่เศษเหรียญที่ฉันหยอดกระปุกหมูเล่นตอนเด็กด้วยซ้ำ" "สามร้อยล้าน!" กวินทร์ตะโกนสวนขึ้นมาหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยว ศักดิ์ศรีของทายาทตระกูลใหญ่ค้ำคออยู่ มันยอมหักแต่ไม่ยอมงอ โดยเฉพาะต่อหน้าไอ้คนที่มันเคยเหยียบย่ำ! "ฉันให้สามร้อยล้านสดๆ! แกมีปัญญาควักออกมาไหมวะไอ้อาคเนย์!" ทั้งห้องเงียบกริบลงในทันที สามร้อยล้านบาท คือตัวเลขที่สูงเกินกว่ามูลค่าจริงของที่ดินผืนนี้ไปเกือบเท่าตัว! หลายคนเริ่มมองกวินทร์ด้วยสายตาทึ่งระคนหวาดหวั่นในความทุ่มทุนสร้างเพื่อเอาชนะ รินรดายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างาม เธอยกชาขึ้นจิบเบาๆ ปล่อยให้สามีสุดที่รักเป็นผู้เล่นเกมนี้ตามลำพัง เพราะเธอรู้ดีว่า... มหาเศรษฐีที่แท้จริง ไม่จำเป็นต้องตะโกนแหกปากเพื่อเรียกร้องความสนใจ อาคเนย์หยุดยืนอยู่หน้าพิธีกรประมูล เขาส่งสายตานิ่งเรียบไปยังผู้บริหารสูงสุดของงาน ก่อนจะควักการ์ดสีดำสนิท ไร้ลวดลาย แต่สะท้อนประกายแสงไฟระยิบระยับราวกับดวงดาวในห้วงอวกาศออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท การ์ด Centurion Card รุ่นพิเศษที่จำกัดสิทธิ์ทั่วโลกเพียงแค่สามสิบใบเท่านั้น! "สามร้อยล้านเหรอ?" อาคเนย์หัวเราะในลำคอเบาๆ "น้อยไป... สำหรับงานเลี้ยงต้อนรับความพ่ายแพ้ของนาย" เขายื่นบัตรสีดำใบนั้นให้กับเจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมระบบการเงินของงาน มือของเจ้าหน้าที่สั่นเทาขณะรับบัตรดั่งก้อนทองคำหนักอึ้ง เครื่องรูดบัตรอัจฉริยะถูกนำมาวางตรงหน้า อาคเนย์เพียงแค่แตะบัตรลงไปเบาๆ พร้อมกับกดรหัสผ่านหกหลักด้วยใบหน้าเรียบเฉย ติ๊ด! เสียงสัญญาณอนุมัติ ดังขึ้นกังวานใส ท่ามกลางความระทึกของคนนับร้อย ตามด้วยหน้าจอแสดงผลขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระบบธนาคารระดับโลก ยอดเงินในบัญชีที่ปรากฏขึ้นบนจอ... ทำเอาทุกคนในห้องถึงกับตาค้าง อ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าไปได้! ตัวเลขศูนย์นับสิบหลักเรียงรายต่อกันจนล้นจอ... มันคือมูลค่าที่เกินกว่าหมื่นล้านบาท! และนั่นเป็นเพียงแค่ 'บัญชีสำรอง' สำหรับใช้จ่ายส่วนตัวของอาคเนย์เท่านั้น! กวินทร์หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้สีเลือดบนใบหน้า ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด สมองของมันหยุดทำงานไปชั่วขณะ ภาพความจริงที่ปรากฏตรงหน้ามันช่างโหดร้ายและไร้ความปรานีเสียเหลือเกิน "ผมขอประมูลซื้อที่ดินผืนนี้ทั้งหมด... ด้วยเงินสดเต็มจำนวน" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจจนสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น "และ... ผมขอซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลกวินทร์ ในราคา 'หนึ่งบาท' เพื่อเป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้าให้กับเพื่อนเก่าคนนี้ด้วยครับ" สิ้นเสียงประกาศิต รินรดาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เคียงข้างสามีด้วยรอยยิ้มเย้ายวนที่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะ อาคเนย์โอบเอวบางของเธอไว้แนบ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องประมูลก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดดำนับสิบคนที่ก้าวเข้ามาล้อมรอบกวินทร์ไว้ทุกด้าน และตรงกลางคือกรรมการผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดของบริษัทกวินทร์ ที่ก้มโค้งคำนับให้อาคเนย์อย่างนอบน้อมที่สุด! ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!