ความรักที่ไร้คำบรรยาย

เสียงตบโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องห้องประชุมหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางมหานคร กวินทร์ยืนหน้าดำคร่ำเครียด เส้นเลือดข้างขมับปูดโปนจนน่ากลัว ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่อัดแน่นมานานนับแรมปี เอกสารนับร้อยแผ่นถูกกวาดลงสู่พื้นกระจายเกลื่อนกลาดราวกับใบไม้ร่วง "แกทำได้ยังไง อาคเนย์... แกมันก็แค่ไอ้เศษสวะที่ฉันเคยเหยียบย่ำ!" เสียงคำรามลอดไรฟันของกวินทร์ไม่ได้ทำให้อาคเนย์สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษเข้ารูปนั่งไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ ราวกับกำลังฟังเสียงเพลงบรรเลงในยามว่าง ดวงตาคมกริบมองอดีตเพื่อนสนิทด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับกำลังมองดูแมลงตัวจ้อยที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกำมือ "เศษสวะเหรอคะ กวินทร์?" เสียงหวานใสแต่ทรงพลังเอ่ยแทรกขึ้น รินรดาหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธออยู่ในชุดราตรียาวสีดำสนิทประดับเพชรระยิบระยับ ขับเน้นให้ผิวขาวเนียนราวกระเบื้องเคลือบดูโดดเด่นสะกดทุกสายตา รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากของเธองดงามแต่เย็นเยียบจนกวินทร์ต้องผถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ในวันที่คุณกับพวกพ้องรุมถีบพวกเราลงเหว คุณเคยคิดไหมคะว่าไอ้คนที่คุณเรียกว่าเศษสวะคนนี้ จะกลับมาซื้อบริษัทที่คุณภาคภูมิใจนักหนาได้ภายในเวลาไม่ถึงสามปี?" คำพูดนั้นแทงใจดำกวินทร์เข้าอย่างจัง เขาหอบหายใจหนักหน่วง ใบซีดเผือดไร้สีเลือด เมื่อหันไปมองหน้าบอร์ดบริหารคนอื่นๆ ทุกคนต่างก้มหน้าหลบสายตา ไม่มีใครกล้าสบตาอดีตซีอีโอผู้เรืองอำนาจอีกต่อไป เพราะในตอนนี้ ทุกเสียงในห้องประชุมนี้ถูกซื้อขาดด้วยอำนาจเงินตรานับหมื่นล้านของอาคเนย์ไปเรียบร้อยแล้ว อาคเนย์ยกมือขึ้นปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นบนปกเสื้ออย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนบรรยากาศในห้องราวกับลดฮวบลงจนหนาวเหน็บ เขาก้าวเข้าไปหากวินทร์ทีละก้าว ช้าๆ แต่หนักแน่นราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "มึงจำวันที่กูคุกเข่าขอร้องให้พวกมึงเมตตาแม่กูได้ไหม กวินทร์..." เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเบาหู แต่กลับก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนในห้อง "มึงหัวingเยาะ มึงเหยียบหัวกูลงกับพื้นถนนท่ามกลางสายฝน... วันนั้นกูสัญญากับตัวเองว่า ทุกหยดน้ำตาที่รินรดาต้องเสียให้กูในฐานะผู้หญิงที่อยู่เคียงข้างกูในยومที่ยากลำบากที่สุด มันจะต้องถูกชดใช้คืนด้วยความฉิบหายที่พวกมึงไม่มีวันลืม" "แก... แกจะทำอะไรฉัน!" กวินทร์ละล่ำละลักถอยหลังจนสะดุดขาเก้าอี้ล้มลงไปกองกับพื้น สภาพความน่าเกรงขามในอดีตมลายหายสิ้น เหลือเพียงชายผู้พ่ายแพ้ที่สั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ รินรดาก้าวตามมาหยุดยืนข้างกายอาคเนย์ มือเรียวบางเอื้อมไปจับมือหนาของชายหนุ่มไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านที่ส่งผ่านฝ่ามือคือเครื่องยืนยันว่า ผ่านพ้นคืนวันอันมืดมิดมาได้ด้วยกันอย่างไร ดวงตาคู่สวยมองคนรักด้วยความรักความซาบซึ้งที่ล้นปรี่จนแทบจะเอ่อล้นออกมาเป็นหยาดน้ำตาแห่งความปีติ ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ พร่ำ Pรณา เพราะทุกความรู้สึกถูกหลอมรวมอยู่ในสายตาคู่นั้นที่สบประสานกันอย่างมีความหมาย ในห้วงเวลาที่ผ่านมา พวกเขาผ่านความอดอยาก ผ่านคำดูถูกเหยียดหยาม ผ่านคืนวันที่นอนไม่หลับเพราะความเครียด และผ่านวิกฤตเฉียดตายมาด้วยกันนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่มีสักวินาทีเดียวที่มือคู่นี้จะปล่อยออกจากกัน รินรดาคือลมหายใจ คือดวงใจ และคือความหมายทั้งหมดของชีวิตอาคเนย์ การได้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กัน ณ จุดสูงสุดของโลกใบนี้ในวันนี้ มันคุ้มค่าเสียยิ่งกว่าสิ่งใด "ลุกขึ้นเถอะค่ะ กวินทร์" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "การเล่นสนุกมันจบลงแล้ว ทีนี้ก็ถึงเวลาชำระบัญชีที่แท้จริงเสียที" ทันทีที่พูดจบ อาคเนย์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมกดส่งคำสั่งสุดท้ายเพื่อฮุบกิจการส่วนที่เหลือทั้งหมดของตระกูลกวินทร์ให้พังทลายลงในพริบตาเดียว ทว่า... ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระจกหนาหนักก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ขัดจังหวะการลงทัณฑ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ประตูกระจกบานยักษ์ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของชายชราในชุดสูทสไตล์อังกฤษโบราณ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นแห่งกาลเวลาแต่แววตากลับคมกلاสราวดุจเหยี่ยว พร้อมด้วยบอดี้การ์ดสวมแว่นตาดำอีกสี่คนที่ยืนเรียงรายอารักขาอย่างเข้มงวด "ขออภัยที่ขัดจังหวะครับ คุณอาคเนย์..." เสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจดังขึ้น พร้อมกับที่ชายชราโค้งศีรษะให้อย่างนอบน้อม "แต่เกรงว่าคำสั่งของคุณ... จะต้องถูกระงับไว้ก่อนชั่วคราวครับ" รินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย หันไปมองหน้าอาคเนย์ที่ในเวลานี้ สีหน้าสุขุมนุ่มลึกกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันทีอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงเมื่อกวาดสายตามองเอกสารตราประทับสีทองที่ชายชรากำลังชูขึ้นมาแสดงต่อหน้าต่อตา! ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!