งานกาล่าการกุศล

"เครื่องเพชรชุดนี้ มูลค่าแปดหลัก... เกรงว่าคุณผู้หญิงท่านนี้ ต่อให้ทำงานทั้งชีวิตก็คงไม่มีปัญญาแม้แต่จะชายตามองนะคะ" เสียงหัวعرหัวเราะเยาะหยันของไฮโซสาวผู้สวมชุดราตรีผ้าไหมสีแดงเพลิงดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกในห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูม รินรดาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างอดกลั้น เมื่อสายตานับร้อยคู่ภายในงานกาล่าการกุศลประจำปีหันมาจับจ้องที่เธอและอาคเนย์ด้วยแววตาสمเพชเวทนา กวินทร์ ที่ยืนโอบเอวหญิงสาวคนดังกล่าวอยู่ ยักมุมปากยิ้มหยันอย่างเหนือกว่า เขากวาดสายตามองอาคเนย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยชุดสูทตัดเย็บธรรมดาที่ไม่ได้แปะป้ายแบรนด์เนมราคาแพงระยับเหมือนแขกคนอื่นๆ ในงาน "อาคเนย์ นายนี่มันยังกระจอกไม่เปลี่ยนเลยนะ พาผู้หญิงมางานระดับนี้แต่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อชุดแบรนด์ดังให้เธอใส่... หรือว่าเงินค่าจ้างรายวันของนายมันหมดตั้งแต่ค่ารถเมล์แล้วล่ะ?" เสียงฮือฮาดังระงมรอบทิศทาง กวินทร์จงใจพูดเสียงดังเพื่อให้อำนาจและบารมีปลอมๆ ของเขาในแวดวงสังคมไฮโซเปล่งประกายกลบเกลื่อนความต่ำต้อยของอดีตเพื่อนสนิทที่เขาเคยเหยียบย่ำ อาคเนย์ยังคงนิ่งสงบ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบไร้ระลอกคลื่นแห่งความโกรธเกรี้ยว ดวงตาคมกริบเหลือบมองกวินทร์ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง ความเงียบงันของอาคเนย์ไม่ได้ทำให้กวินทร์รู้สึกเกรงกลัว ตรงกันข้าม มันยิ่งปลุกเร้าความเย่อหยิ่งลำพองใจให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก รินรดาเอื้อมมือเรียวไปสัมผัสฝ่ามืออุ่นของอาคเนย์เบาๆ สัมผัสที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและภักดี เธอไม่เคยหวาดหวั่นต่อสายตาดูถูกเหยียดหยามเหล่านี้เลยสักนิด เพราะเธอกล้าเอาหัวเป็นประกันว่าผู้ชายที่ยืนเคียงข้างเธอในตอนนี้ คือเจ้าของอาณาจักรหมื่นล้านที่สามารถกวาดซื้อโรงแรมหรูแห่งนี้ได้ด้วยปลายนิ้ว "ค่ะ... ชุดของดิฉันอาจจะไม่ได้ประดับเพชรพลอยราคาแพง" รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคง ชัดถ้อยชัดคำจนรอยยิ้มบนใบหน้าของไฮโซสาวชุดแดงชะงักไป "แต่ก็น่าแปลกนะคะ... คนบางคนมีเพชรประดับตัวเต็มร่าง แต่กลับไม่มีค่าพอให้คนอื่นให้เกียรติเลยสักนิด" "เธอว่ายังไงนะ!" ไฮโซสาวหน้าเสีย ปรี่เข้ามาหมายจะเอาเรื่อง "พอได้แล้วครับ" อาคเนย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่น่าเกรงขามโดยธรรมชาติแผ่ซ่านออกไปจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา เขาก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บังรินรดาไว้เบื้องหลังอย่างปกป้อง สายตาคมกวาดมองผู้จัดการฝ่ายจัดงานประมูลการกุศลที่ยืนเหงื่อตกอยู่ใกล้ๆ "คุณผู้จัดการครับ... รายการประมูลชิ้นสุดท้ายของค่ำคืนนี้ ที่ทางผมได้แจ้งความประสงค์ไว้... พร้อมหรือยังครับ?" ผู้จัดการงานกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รีบโค้งตัวลงเกือบเก้าสิบองศาด้วยความนอบน้อมสุดขีด "ร... ราบรื่นเรียบร้อยดีครับท่านอาคเนย์! เชิญท่านบนเวทีได้เลยครับ!" คำว่า "ท่านอาคเนย์" และท่าทีนอบน้อมราวกับเจอพระเจ้าของผู้จัดการงาน ทำให้เสียงซุบซิบนินทาภายในห้องโถงเงียบกริบลงทันตาเห็น กวินทร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ รอยยิ้มเยาะค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า อาคเนย์ไม่สนใจสายตานับร้อยที่เริ่มเปลี่ยนเป็นความฉงนสนเท่ห์ เขากุมมือรินรดาก้าวเดินขึ้นสู่เวทีใหญ่เบื้องหน้า โคมระย้าคริสตัลนับพันดวงส่องประกายระยิบระยับสะท้อนร่างสูงสง่าที่เปี่ยมด้วยอำนาจล้นเหลือ ท่ามกลางความเงียบงัดที่น่าอึดอัด "ก่อนที่ทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับค่ำคืนนี้ ผมมีของขวัญชิ้นเล็กๆ น้อยๆ... เพื่อมอบให้แก่ 'มูลนิธิการกุศล' แห่งนี้" อาคเนย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานก้องกังสดาล ก้องกังวานไปทั่วทุกมุมห้อง เขายื่นมือไปรับแท็บเล็ตสีดำสนิทจากเลขาที่เดินตามขึ้นมา นิ้วเรียวกดหน้าจอเพียงสามครั้ง เสียงระบบแจ้งเตือนสัญญานดิจิทัลก็ดังขึ้นพร้อมกันบนจอ LED ขนาดยักษ์กลางห้องโถง [ยอดเงินบริจาค: 1,000,000,000 บาท] (หนึ่งพันล้านบาทถ้วน) ตัวเลขเก้าหลักที่สว่างวาบเป็นสีทองอร่ามทำให้แก้วไวน์ในมือของกวินทร์ร่วงหล่นแตกกระจายลงกับพื้น เสียงเพลิดเพลินและเสียงหัวเราะเมื่อครู่อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สะดุดกึกของผู้ทรงอิทธิพลนับร้อยชีวิตในห้องนั้น อาคเนย์หันกลับมาสบตากวินทร์ที่หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้สีเลือด เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบและอันตรายที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็น "หวังว่าการบริจาคเล็กๆ น้อยๆ ของผมในวันนี้... คงจะทำให้คุณกวินทร์รู้สึกว่า... ผมมี 'ปัญญา' พอที่จะยืนอยู่ในที่เดียวกับคุณแล้วนะครับ" ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันกำลังจะถูกทำลายด้วยเสียงปรบมือยอเกียรติจากบรรดาแขกผู้ใหญ่ ประตูบานคู่แกะสลักทองคำด้านหลังห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทสีเข้มที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "คุณอาคเนย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! หุ้นทั้งหมดของตระกูลกวินทร์... ถูกกว้านซื้อจนเกลี้ยงพอร์ต และตอนนี้... เจ้าหนี้กำลังจะยึดคฤหาสน์ของพวกเขาภายในสามนาทีนี้แล้วครับ!" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!