คฤหาสน์หรูในพริบตา

"ถ้าพวกเธอคิดว่าเศษเงินสามแสนบาทที่เอามาโปรยทานตรงนี้ จะซื้อศักดิ์ศรีของรินรดาได้... ก็ลองก้าวเข้ามาอีกก้าวสิคะ เผื่อว่ารองเท้าส้นสูงคู่เนี่ย มันจะได้ลิ้มรสชาติเลือดบนหน้าของพวกคุณบ้าง" เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องรับรองแขกวีไอพีในโชว์รูมอสังหาริมทรัพย์ระดับซูเปอร์ลักชัวรี รินรดายืนตัวตรงอย่างสง่างาม มือเรียวบางกำกระโปรงชุดทำงานราคาประหยัดไว้แน่น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวและหยิ่งทะนงจนกวินทร์และกลุ่มไฮโซปลอมๆ ถึงกับผงะถอยหลังไปคนละก้าวด้วยความตกใจ ไม่มีใครคาดคิดว่าผู้หญิงที่เคยถูกเหยียดหยามว่าเป็นแค่ลูกหนี้ไร้ค่า จะกล้าเงยหน้าสบตากับกลุ่มคนที่มีอิทธิพลในแวดวงสังคมชั้นสูงด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูฝุ่นผงใต้รองเท้า กวินทร์แค่นAยิ้มหยัน ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะรู้สึกหงุดหงิดที่ถูกผู้หญิงที่ตนเคยเขี่ยทิ้งหักหน้ากลางวงกว้าง เขาปรายตามองอาคเนย์ที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังด้วยท่าทีเยาะเย้ย "ปากเก่งขึ้นนี่รินรดา สงสัยอยู่กับไอ้คนตกอับนี่นานจนติดเชื้อความเพ้อเจ้อมาสินะ คิดว่ายืนคอตั้งบ่าแล้วจะเปลี่ยนชีวิตได้งั้นเหรอ? รู้ไว้ซะด้วยว่าคฤหาสน์หรูย่านเศรษฐีที่พวกเธอหน้าด้านเดินเข้ามาดูเนี่ย แค่ค่ามัดจำก็หลักสิบ миллион แล้ว! ชาตินี้ทั้งชาติของแกสองคน... ต่อให้ขายอวัยวะทุกส่วนในร่างกายก็ยังไม่มีปัญญาแม้แต่จะเหยียบเข้าไปยืนสูดอากาศข้างในหรอก!" เสียงหัวoRาะเยาะเย้ยดังขึ้นระลอกใหญ่จากกลุ่มเพื่อนสนิทของกวินทร์ พวกเขามองอาคเนย์และรินรดาด้วยสายตาสمเพชเวทนา ราวกับกำลังดูตัวตลกที่หลงเข้ามาในดินแดนของเศรษฐี แต่อาคเนย์กลับไม่แม้แต่จะชายตากลมโตคู่นั้นมองกวินทร์ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราวน้ำนิ่งสนิท ทว่าประกายในดวงตากลับลึกล้ำและเยือกเย็นยิ่งกว่าห้วงมหาสมุทร เขายกนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นมาดูเวลาช้าๆ ก่อนจะหันไปสบตากับผู้จัดการฝ่ายขายที่ยืนตัวสั่นด้วยความอึดอัดอยู่ข้างเคียง "บ้านหลังริมสุด... ที่ติดทะเลสาบและมีระบบรักษาความปลอดภัยแบบไพรเวทโซนใช่ไหมครับ?" อาคเนย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนผู้จัดการต้องรีบก้มศีรษะรับคำทันที "ทะ... ถูกต้องค่ะคุณอาคเนย์! เป็นคฤหาสน์เดี่ยวสไตล์นอร์ดิกโมเดิร์นเนื้อที่กว่าสามไร่ พร้อมสระว่ายน้ำอินฟินิตี้และเฟอร์นิเจอร์นำเข้าจากอิตาลีทั้งหลัง ราคาประเมินสุทธิอยู่ที่... สองร้อยล้านบาทถ้วนค่ะ!" ผู้จัดการละล่ำละลักตอบด้วยความหวาดหวั่นปนตื่นตระหนก เพราะตั้งแต่เปิดโครงการมายังไม่เคยมีใครตัดสินใจซื้อด้วยเงินสดในคราวเดียวรวดเดียวแบบนี้มาก่อน กวินทร์ที่ได้ยินถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง เขากลอกตาด้วยความเหลืออดก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาอย่างไร้ความเกรงใจ "ฮ่าๆๆ! สองร้อยล้านบาทถ้วน! ฟังเสียงพูดของมันสิแม่คุณ ทำเป็นพูดจาฉาดฉานเหมือนมีเงินอยู่ในกระเป๋าเป็นหมื่นล้าน ถอนหายใจทีลมยังเหม็นกลิ่นอับจน ชักจะทนดูการแสดงงี่เง่าพวกนี้ไม่ไหวแล้วโว้ย! พนักงาน! ไล่พวกมันออกไปซะ! เกะกะลูกตาชะมัด!" เหล่าพนักงานขายเริ่มซุบซิบและมองมาที่อาคเนย์ด้วยสายตาดูแคลนมากขึ้น บางคนถึงกับส่ายหัวด้วยความสมเพชที่เห็นชายหนุ่มแต่งกายธรรมดาคนนี้ยังกล้าทำเป็นไขสือเล่นละครตบตาคนอื่นอยู่ รินรดากัดริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนกังวล แม้เธอจะรู้ว่าอาคเนย์ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้วนับตั้งแต่วินาทีที่ระบบลึกลับนั้นเชื่อมต่อเข้ากับชีวิตของเขา แต่ตัวเลขสองร้อยล้านก็ยังเป็นเงินก้อนโตมหาศาลที่ยากจะจินตนาการสำหรับคนธรรมดา อาคเนย์เหลือบมองรินรดาก่อนจะส่งยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจไปให้ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของเธอไว้แน่นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นและความมั่นคงให้หญิงสาวคลายความกังวล "ไม่ต้องห่วงนะคะคนดี..." อาคเนย์กระซิบเสียงแผ่วเบาด้วยสรรพนามที่ทำให้หัวใจของรินรดาพองโต ก่อนที่เขาจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับกวินทร์ด้วยรอยยิ้มพิฆาตที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนหนתเหน็บ "ปากดีจังเลยนะกวินทร์... หวังว่าตอนที่เห็นตัวเลขในใบเสร็จ นายจะยังคงหัวweาะเสียงดังแบบนี้อยู่นะ" อาคเนย์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไร้ลวดลายใดๆ แต่สะท้อนประกายแสงไฟระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างไม่รีบร้อน บัตรใบนั้นถูกวางลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับมันเป็นเพียงแค่เศษกระดาษไร้ค่าใบหนึ่ง "รูดเต็มจำนวนครับ... สองร้อยล้านบาท" คำพูดเรียบง่ายแต่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องรับรอง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกวินทร์แข็งค้างทันที ทุกสายตาต่างพากันเพ่งมองไปยังบัตรสีดำสนิทใบนั้นด้วยความสงสัยและความตื่นตะลึง ผู้จัดการฝ่ายขายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ยื่นออกไปหยิบบัตรใบนั้นสั่นเทาเล็กน้อย เขานำบัตรเสียบเข้ากับเครื่องรูดอิเล็กทรอนิกส์ระดับพรีเมียมด้วยความรู้สึกราวกับกำลังทำพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์บางอย่าง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนในห้อง *ติ๊ด... กรุณาใส่รหัสผ่านเพื่อยืนยันการทำรายการ* หน้าจออิเล็กทรอนิกส์ปรากฏตัวเลขยอดเงินสองร้อยล้านบาทถ้วนอย่างชัดเจน อาคเนย์เอื้อมมือไปกดรหัสผ่านสี่ตัวอย่างแม่นยำและมั่นใจโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว วินาทีนั้น... เวลา似乎หยุดเดิน ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอคอยผลลัพธ์ที่จะพลิกชะตาชีวิตของคนกลุ่มนี้ไปตลอดกาล กวินทร์จ้องมองหน้าจอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเครื่องรูดบัตรจะปฏิเสธการทำรายการ *ครืดดดด... ติ๊ด! ทำรายการสำเร็จ!* เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จกระดาษสีขาวขนาดยาวพุ่งออกมาพร้อมกับข้อความยืนยันการโอนเงินสำเร็จปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ สัญลักษณ์อนุมัติวงเงินสีเขียวสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของความตกตะลึง สองร้อยล้านบาท... ถูกตัดผ่านบัญชีไปในพริบตาโดยไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น! ร่างของกวินทร์เซถอยหลังไปชนกับโซฟาด้านหลัง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น กลุ่มเพื่อนไฮโซของเขาอ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคำพูดดูถูกทั้งหมดลงคอตัวเองไม่ทัน อาคเนย์ดึงบัตรสีดำใบนั้นกลับมาเก็บเข้ากระเป๋าอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปหากวินทร์ที่กำลังยืนตัวสั่นเทาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความช็อก เขายื่นมือไปตบเบาๆ ที่ไหล่ของอดีตเพื่อนสนิทผู้เคยเหยียดหยาม พร้อมกับกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย็นยะเยือกจนกวินทร์ต้องทรุดเข่าลงไปกองกับพื้นด้วยความหมดแรง "บ้านหลังนี้... ฉันซื้อให้รินรดาไว้เดินเล่นแก้เบื่อเล่นๆ น่ะนะกวินทร์ นายว่ามันจะกว้างพอที่จะให้หมาจรจัดอย่างพวกนายเข้ามาคลานหมอบกราบขอเศษเงินไหมล่ะ?" รินรดายืนมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นรำด้วยความสะใจอย่างถึงที่สุด ความทุกข์ระทม ความเจ็บช้ำ และหยาดน้ำตาในอดีตถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยอำนาจแห่งความสำเร็จที่รวดเร็วและรุนแรงในพริบตาเดียว ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังดิ่งลึกถึงขีดสุด เสียงปรบมือช้าๆ และทรงพลังก็ดังขึ้นจากทางประตูด้านหลังห้องรับรองวีไอพี ร่างระหงของหญิงสาวในชุดสูทสีขาวสะอาดตาผู้สวมแว่นตากรอบทองก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอาคเนย์ต้องชะงักลงเล็กน้อย "ยินดีด้วยนะคะคุณอาคเนย์... แต่ดูเหมือนว่า 'ของขวัญ' ชิ้นใหญ่กว่านี้กำลังจะมาถึงมือคุณในอีกสามวินาทีข้างหน้านี้นะคะ" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!