ภารกิจเช็กอินที่สนามแข่งรถ

เสียงเครื่องยนต์ V12 คำรามก้องสนามแข่งรถเดอะแพนเทอร์ สั่นสะเทือนไปถึงแก้วหูของผู้คนที่ยืนออกันอยู่เต็มอัฒจันทร์ สายตาหลายร้อยคู่ต่างจับจ้องไปยังฟากหนึ่งของลานจอดวีไอพี ที่ซึ่งรถสปอร์ตสีแดงเพลิงจอดสงบนิ่งอยู่ รินรดากระชับเสื้อแจ็กเก็ตหนังในมือแน่น ดวงตากลมโตฉายแวววิตกกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นกลุ่มของกวินทร์และบรรดาไฮโซตระกูลดังเดินตรงเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยถนัดตา "แหม นึกว่าใคร ที่แท้ก็คู่รักตกอับนี่เอง" เสียงแหลมสูงของพรีมาดังแทรกเสียงเครื่องยนต์ขึ้นมา เธอกวาดสายตามองอาคเนย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยัน "สนามแข่งระดับนี้ เขาให้คนมีระดับเข้าใช้บริการนะคะ ไม่ใช่ที่สำหรับพวกไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาเดินเกาะรั้วดูรถหรูแก้จน" อาคเนย์ยังคงยืนสงบนิ่ง มือล้วงกระเป๋าเสื้อกั๊กสีเข้ม ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขากวาดสายตาคมกริบมองกวินทร์ที่ยืนกอดอกยิ้มเยาะอยู่ด้านหลัง "พูดจาให้เกียรติคนอื่นบ้างจะดีกว่านะคะพรีมา" รินรดาก้าวขึ้นมาบังร่างสูงของอาคเนย์ไว้ครึ่งหนึ่ง แม้เสียงจะสั่นเล็กน้อยแต่แววตาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "พวกเรามาที่นี่อย่างถูกต้องตามกฎ ไม่ได้มาขอเงินใครกิน" "โอ๊ะ โอ๋ รินรดาจ๋า เธอคงโดนไอ้จนนี่เป่าหูจนเพ้อเจ้อไปใหญ่แล้วมั้ง" กวินทร์หัวعล in throat ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีเหนือกว่า รอยยิ้มมุมปากเคลือบยาพิษ "บอกแฟนเธอสิว่าสนามแข่งนี้ ค่าสมาชิกรายวันก็เหยียบแสนแล้ว รถในลานนั่นคันละหลายสิบล้าน... อย่าบอกนะว่าวันนี้พวกเธอมาเพื่อยืนสูดควันไอเสียรถหรูเป็นอาหารเช้า?" เสียงหัวเราะเยาะดังระงมจากกลุ่มคนรอบข้าง อาคเนย์แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนทำให้กวินทร์ชะงักรอยยิ้มไปชั่วขณะ "รถหลายสิบล้านเหรอคะ..." อาคเนย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทุกคนรอบข้างเงียบเสียงลงโดยอัตโนมัติ "น่าเสียดายจังนะคะ ที่ของแบบนั้น... ฉันไม่เคยชายตาแล" ทันทีที่สิ้นเสียงคำพูดนั้น หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของอาคเนย์ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบปริศนาที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเขาคนเดียว [ติ๊ง! ยืนยันตัวตนสำเร็จ: ระบบปลดล็อกรางวัลพิเศษ "รถซูเปอร์คาร์รุ่น Limited Edition (Pagani Zonda HP Barchetta)" มูลค่ากว่าสี่ร้อยล้านบาท] [เอกสารสิทธิ์และกุญแจรถ ถูกส่งมอบไปยังลานจอด VIP ช่องหมายเลข 01 เรียบร้อยแล้วค่ะ] รอยยิ้มมุมปากของอาคเนย์ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนในวินาทีนั้น เขาหันไปมองรินรดาที่กำลังทำหน้าสงสัย ก่อนจะยื่นมือไปกุมมือเรียวนุ่มของเธอไว้แล้วออกเดินฝ่ากลุ่มคนเหล่านั้นตรงไปยังลานจอดวีไอพีเบื้องหน้าอย่างไม่รีบร้อน "เฮ้ย! แกจะเดินไปไหนวะนั่น ตรงนั้นมันเขตหวงห้ามสำหรับแขกวีไอพีระดับท็อปเท็นนะเว้ย!" กวินทร์ตะโกนไล่หลังด้วยความหัวเสีย รู้สึกเหมือนถูกเมินเฉยอย่างเจ็บแสบ อาคเนย์ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เขายกสมาร์ตโฟนขึ้นกดปุ่มคำสั่งเสียงผ่านระบบที่เชื่อมต่อกับกุญแจรีโมทอัจฉริยะในกระเป๋า พรึบ! ไฟหน้า LED ดีไซน์ล้ำอนาคตของซูเปอร์คาร์คันงามที่จอดคลุมผ้าคลุมสีดำสนิทในช่องหมายเลข 01 พุ่งสว่างวาบขึ้นตัดกับแสงแดดยามบ่าย เสียงเครื่องยนต์ V12 ไพเออร์คัทคำรามกระหึ่มก้องกังวานไปทั่วทั้งบริเวณจนทุกคนต้องสะดุ้งสุดตัว ผ้าคลุมสีดำค่อยๆ ถูกระบบอัตโนมัติดึงม้วนเก็บเข้าใต้ท้องรถ เผยให้เห็นตัวถังคาร์บอนไฟเบอร์สีน้ำเงินเข้มเหลือบประกายมุกที่สะท้อนแสงระยิบระยับอย่างไร้ที่ติ บรรยากาศรอบสนามแข่งตกอยู่ในความเงียบงันสนิททันที กวินทร์อ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ขณะที่พรีมาถึงกับก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยความตกใจสุดขีด อาคเนย์จูงมือรินรดาเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูปีกนกที่ค่อยๆ เปิดยกขึ้นอัตโนมัติ เขาหันกลับมามองหน้ากวินทร์ที่กำลังยืนตัวสั่นด้วยความช็อก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกดำ "รถคันนี้ราคาแค่สี่ร้อยล้านเองค่ะคุณกวินทร์... หวังว่าคงไม่ทำให้คุณรู้สึกอับจนหนทางเกินไปนะคะ" ฝากกดใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "เมล่อนโซดา" ด้วยนะคะ!