กลิ่นน้ำหอมในห้องวีไอพี

กลิ่นหอมเฉพาะตัวของแอมเบอร์และวานิลลาเข้มข้น ลอยอวลปะปนกับกลิ่นไวน์วินเทจราคาแพงในห้องวีไอพีชั้นบนสุดของคาสิโน มันไม่ใช่กลิ่นที่ผู้ชายอย่างคีรินมักจะใช้ หากแต่เป็นกลิ่นที่จงใจทิ้งไว้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ... หรือบางที มันอาจเป็นกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อรอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดพันด้วยความสมัครใจ "ชิปใบสุดท้ายนี้... ฉันเดิมพันด้วยชีวิตของเธอ" ประโยคคำประกาศกร้าวจากโต๊ะบาคาร่าในคืนนั้น ยังคงดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของผม ทุกย่างก้าวที่รินรดาก้าวเข้ามาในห้องชุดส่วนตัวแห่งนี้เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เธอยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้สักทองหนาหนัก แผ่นหลังบางภายใต้ชุดสูทเข้ารูปของดีลเลอร์สาวเหยียดตรง แม้ดวงตาคู่สวยจะพยายามเก็บซ่อนความไหววูบและความแค้นเคืองไว้ใต้แพขนตายาว แต่ผมกลับอ่านทุกความรู้สึกของเธอออกอย่างไร้ที่ติ "ยืนเป็นรูปปั้นอยู่ตรงนั้น ทำไมล่ะรินรดา หรือกลัวว่าหมาป่าตัวนี้จะขย้ำเธอก่อนที่เกมจะเริ่ม" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม มือหนากำแก้ววิสกี้ทรงเตี้ยที่มีน้ำสีอำพันกลิ้งไหวตามจังหวะการหมุนวน สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงของเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า มันคือสายตาของนักล่าที่ไม่ได้มองเห็นเธอเป็นเพียงแค่ลูกหนี้ หรือพนักงานคนหนึ่ง... แต่เป็น "ของสะสม" ชิ้นเอกที่ผมยอมทุ่มหมดหน้าตักเพื่อให้ได้ครอบครอง รินรดาขยับตัวเล็กน้อย ริมฝีปากสีพีชเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น "ฉันไม่ใช่สินค้าที่คุณจะเดิมพันด้วยชีวิตได้ตามอำเภอใจนะคะ... คุณคีริน" "หึ..." ผมหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสะท้อนความเย้ยหยันและพึงพอใจในคราเดียวกัน ผมวางแก้วลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังทึบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อและรอยสักจางๆ ก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ากดดันจนคนมองแทบหายใจไม่ออก "บนโต๊ะพนันของฉัน ไม่มีคำว่า 'ไม่ใช่' รินรดา เธอรู้อยกฎข้อนั้นดีไม่ใช่เหรอ ชิปใบนั้นซื้อชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอมาไว้ในมือฉันแล้ว และตอนนี้... ถึงเวลาที่เธอต้องชำระดอกเบี้ย" ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนเหลือเพียงคืบ กลิ่นกายหอมเย็นแบบผู้หญิงที่เจือด้วยความหวาดระแวงเล็กๆ ลอยเข้าจมูกยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวผมให้ตื่นตัว รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูห้องที่ปิดสนิท เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อมือหนาของผมยื่นไปทาบลงบนบานประตู กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างเบ็ดเสร็จ "คุณต้องการอะไรจากฉันอีก..." เธอเงยหน้าขึ้นสบตาผม แววตาคู่นั้นทั้งดื้อรั้นและสั่นไหวในเวลาเดียวกัน มันช่างน่ารังแกให้แหลกคามือเสียจริง "ต้องการอะไรอย่างนั้นเหรอ..." ผมโน้มใบหน้าลงไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มเนียนจนเธอสะท้อนเฮือก "ฉันไม่ได้ต้องการแค่รอยยิ้มเสแสร้งบนโต๊ะบาคาร่า ไม่ได้ต้องการดีลเลอร์มือหนึ่งที่คอยแจกไพ่ให้คนอื่น... แต่ฉันต้องการ 'เธอ' ทั้งตัวและหัวใจ เพื่อชดใช้ให้กับสิ่งที่วารินมันคิดจะแย่งไปจากฉัน" ชื่อของ 'วาริน' ทำให้ร่างบางในอ้อมแขนเกร็งกระตุกขึ้นมาทันที ความแค้นที่เธอฝังไว้ลึกก้นบึ้งหัวใจถูกสะกิดขึ้นมาด้วยชื่อของศัตรูคู่อาฆาต และผมก็ฉวยจังหวะความเปราะบางนั้นโน้มริมฝีปากลงประกบจูบกลีบปากนุ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว "อื้อ..." เสียงประท้วงอู้อำอยู่ในลำคอ มือเรียวเล็กยกขึ้นทุบที่อกแผงอกกว้างของผมเบาๆ แต่มีหรือที่แรงแค่นั้นจะสะเทือนถึงคนอย่างคีริน ผมใช้มืออีกข้างรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะกดน้ำหนักจูบให้ลึกล้ำและดุดันมากยิ่งขึ้น บดขยี้เรียวปากอิ่มด้วยความโหยหาและเร่าร้อน ปลุกเร้าไฟสวาทที่ซ่อนเร้นภายใต้ความเยือกเย็นของเธอให้ลุกโชนขึ้นมาทีละน้อย รสจูบของเราทั้งดุดันและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำที่เธอพยายามปฏิเสธ ร่างกายของรินรดาอ่อนยวบลงในอ้อมแขนของผมอย่างต้านทานไม่ไหว ความเย็นชาที่เธอสวมใส่เป็นเกราะป้องกันค่อยๆ หลุดร่อนออกทีละชิ้นเมื่อสัมผัสจากผมเริ่มรุกล้ำลึกซึ้งยิ่งขึ้น มือหนาลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของเอวคอดกิ่ว ภายใต้เนื้อผ้าชุดสูทที่แนบเนื้อ แรงดึงดูดทางกายและอารมณ์พุ่งทะยานสูงขึ้นจนแทบแผดเผาทุกอย่างรอบตัวให้เป็นจุล ผมถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อมไหว ใบหน้าสวยแดงก่ำ แววตาฉ่ำน้ำด้วยความปรารถนาที่เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ ผมไล้ปลายนิ้วโป้งเช็ดคราบลิปสติกที่เลอะมุมปากของเธออย่างเบามือ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความจำนน "จำไว้รินรดา... บนโลกนี้ ไม่มีใครปกป้องเธอได้ดีไปกว่าฉันอีกแล้ว และไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้องตัวเธอได้ นอกจากฉันคนนี้เท่านั้น" ผมกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากนุ่มที่ยังคงบวมเจ่อจากรสจูบเมื่อครู่ เตรียมจะพาเธอดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงเสน่หาที่ไม่มีวันหวนกลับ แต่ทว่า... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงรายงานของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ลอดเข้ามาผ่านบานประตูหนา ทำลายบรรยากาศเร่าร้อนในห้องวีไอพีให้หยุดชะงักลงทันที "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับที่ชั้นใต้ดิน โกดังเก็บชิปสำรองถูกงัด และ... คนที่บุกรุกเข้ามาทิ้งสัญลักษณ์บางอย่างไว้ให้ท่านครับ" ผมขมวดคิ้วแน่น ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อหันไปมองรินรดาที่กำลังมองผมด้วยแววตาตื่นตระหนกไม่แพ้กัน ผมก็รู้ทันทีว่าเกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมนเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะครับ