กติกามารยาทบนเตียง

เสียงล็อกกลอนประตูห้องพักวีไอพีดังขึ้น ราวกับเสียงตัดขาดโลกภายนอกออกจากความบ้าคลั่งที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ริมกระจกใสบานใหญ่ เบื้องล่างคือแสงไฟระยิบระยับของมหานครที่ไม่มีวันหลับใหล แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอในตอนนี้ กลับไม่ใช่ทัศนียภาพอันกว้างใหญ่ หากแต่เป็นร่างสูงใหญ่ของคีรินที่สาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงและทรงพลัง แววตาคมกริบของเขาคู่นั้นไม่ได้มีความโกรธเกลี้ยงจากการถูกขัดจังหวะเมื่อครู่หลงเหลืออยู่เลย มันถูกแทนที่ด้วยประกายความปรารถนาอันดิบเถื่อนและกระหายใคร่รู้ ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในอาณาเขตของมันเอง "คิดจะเล่นตลกอะไรอีก รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงอำนาจจนทำให้แผ่นหลังบางสะท้านเฮือก เขาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่คืบ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงและบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกزประสาทสัมผัสของเธอจนแทบหายใจไม่ออก "ฉันไม่ได้เล่นตลก... และฉันไม่ใช่หมากในเกมของคุณ คีริน" ดีลเลอร์สาวเชิดหน้าขึ้นพยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ภายใต้เกราะป้องกันอันเปราะบาง ดวงตากลมโตจ้องมองกลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าด้วยความขบขันระคนเอ็นดู มือหนายื่นออกไปอย่างรวดเร็ว คว้าข้อมือเรียวเล็กของเธอไว้ด้วยแรงบีบที่พอเหมาะ ไม่เจ็บจนเกินทน แต่เด็ดขาดพอที่จะทำให้รู้ว่าเธอไม่มีทางดึงมือกลับไปได้เลย "ปากดีเสียจริง... คนสวย" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดป่าวอยู่ที่ข้างแก้มเนียน "แต่บนโต๊ะพนัน คนที่ปากดีมักจะเป็นฝ่ายหมดตัวเร็วกว่าใครเพื่อน... เธอไม่รู้กฎข้อนี้หรอกหรือไง" "ฉันไม่ใช่ผีพนันของคุณ" เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามบิดข้อมือหนีแต่ก็ไร้ผล เมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของเธอแนบสนิทไปกับกระจกเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างหนาและร้อนระอุของเขาตามมาทาบทับ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์ ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงขึ้นจนแทบจะจุดประกายไฟได้ รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสความร้อนที่แผ่ซ่านมาจากผิวกายของเขา มันไม่ใช่แค่ความใกล้ชิดทางกายภาพ แต่เป็นแรงดึงดูดอันรุนแรงและอันตรายที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอด แรงกดดันจากสายตาคู่นั้นทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มพร่าเลือน "ถ้าเธอไม่ใช่ผีพนัน... งั้นก็มาลองดูกันว่า คืนนี้เธอมี 'เดิมพัน' อะไรจะมาแลกกับอิสรภาพของตัวเอง" ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาประชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่น คีรินไม่ได้รุกล้ำในทันที เขารอคอย ปล่อยให้ลมหายใจอุ่นร้อนผสมผสานกัน ก่อนที่เรียวปากหนาจะกดจูบลงมาอย่างเนิบนาบแต่หนักหน่วง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยการคุกคามและกดดัน ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผาทุกสติสัมปชัญญะ รินรดาพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขาจับคางของเธอให้หันมารับสัมผัสอันเอาแต่ใจนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ลิ้นร้อนล้ำลึกแทรกซึมเข้าไปกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งที่ว่างเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดเข้าไปอีก ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันอย่างไร้ช่องว่าง ความนุ่มหยุ่นของสรีระหญิงสาวปะทะเข้ากับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้ออันทรงพลัง แรงปะทะทางอารมณ์ที่เคยคุกรุ่นเปลี่ยนรูปเป็นความวาบหวามที่ซ่านสั่นไปทั่วทุกอณูผิว รินรดาสส่งเสียงประท้วงในลำคอเมื่อฝ่ามือใหญ่อีกข้างเริ่มลูบไล้ขึ้นมาตามแนวโค้งเว้าของแผ่นหลัง สัมผัสของเขาดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความเร้าใจที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้ตื่นขึ้น ความโกรธแค้นและความตั้งใจที่จะแก้แค้นเลือนหายไปชั่วขณะ ถูกแทนที่ด้วยความหิวกระหายทางอารมณ์ที่เขาเป็นคนจุดชนวนขึ้นมาเอง คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอได้หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกจูบอย่างพึงพอใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของมาเฟียหนุ่ม "กติกามารยาทบนเตียงของฉันมีอยู่ข้อเดียว..." เขาเอמהกระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงทุ้มพร่าสั่นสะท้านอารมณ์ "นั่นคือ ห้ามโกหก... และห้ามปฏิเสธความต้องการของตัวเอง" ไม่รอให้เธอได้ทันเอ่ยคำปฏิเสธ คีรินก็อุ้มร่างบางขึ้นในท่าอุ้มเจ้าสาวอย่างง่ายดาย รินรดาร้องอุทานด้วยความตกใจ มือเรียวเผลอโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้โดยอัตโนมัติเพื่อพยุงตัวไม่ให้ร่วงหล่น แววตาตื่นตระหนกฉายชัดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาก้าวเดินตรงไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้อง เขาวางเธอลงบนฟูกนุ่มอย่างทะนุถนอม แต่ในขณะเดียวกันก็ทาบทับร่างหนาลงมาล็อกตัวเธอไว้อย่างรวดเร็ว ร่างกายของเขาร้อนราวกับเตาไฟ น้ำหนักตัวที่ทาบทับทำให้เธอรู้ซึ้งถึงความแตกต่างทางพละกำลังได้อย่างชัดเจน ปลายนิ้วแข็งแรงของเขาเริ่มไล้ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอทีละเม็ดอย่างใจเย็น ท่ามกลางสายตาที่ดุจดั่งนักล่าที่กำลังรอเวลาตะครุบเหยื่อ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองศึก ความกลัวและความปรารถนาตีรวนกันจนแยกไม่ออก แต่ก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสกับผิวเนื้อนุ่มใต้ร่มผ้า เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! คีรินหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดระAอุอย่างเห็นได้ชัด เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในคืนนี้ รินรดารีบใช้จังหวะนั้นผลักอกเขาออกเบื้องต้น แต่มาเฟียหนุ่มกลับไม่ยอมขยับ เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเยียบเย็น "นอนรออยู่ตรงนี้... อย่าคิดหนีไปไหนเด็ดขาด เพราะถ้าฉันกลับมา... เธอจะต้องชดใช้บทลงโทษที่ขัดใจฉันเป็นสองเท่า" พูดจบเขาก็ลุกขึ้นจากเตียง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก่อนจะสาวเท้าเดินไปยังประตูแล้วเปิดออกด้วยความรวดเร็ว ทว่า... บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหลังบานประตูนั้น กลับทำให้คีรินชะงักค้างไปชั่วขณะ และทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากความหงุดหงิดเป็นความตึงเครียดอย่างถึงขีดสุดในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "วริศร์วิสกี้" เสมอมานะครับ