รอยยิ้มที่จำได้แม่น

กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งเด็กและไออุ่นจากเรือนร่างเล็กจ้อยที่กำลังซุกซบอยู่บนลาดไหล่ คือเครื่องยึดเหนี่ยวเดียวที่ทำให้รินรดาผ่านพ้นแต่ละวันมาได้ รอยแผลเป็นในอดีตที่อคินเคยฝากไว้ บัดนี้ถูกหลอมรวมให้กลายเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง หัวใจที่เคยแตกสลายจนแทบไม่เหลือชิ้นดี ได้รับการเยียวยาจากดวงตาคู่ใสราวกับหยาดน้ำค้างของ "น้องลินิน" เด็กหญิงวัยสี่ขวบผู้เป็นดั่งดวงใจและลมหายใจทั้งสิ้นของมารดา "คุณแม่ขา... วันนี้ลินินอยากกินพุดดิ้งนมสดฝีมือคุณแม่ค่ะ" เสียงใสแจ๋วเจือความออดอ้อนดังขึ้น พร้อมกับมือป้อมๆ ที่ยื่นมาสัมผัสแก้มของรินรดาอย่างทะนุถนอม รินรดาระบายยิ้มละมุน อ่อนโยน และเต็มไปด้วยความรักล้นปรี่ เธอวางหนังสือบัญชีในมือลง ก่อนจะโอบกอดร่างเล็กนั้นเข้าสู่อ้อมอกอย่างทะนุถนอม "ได้สิคะคนดี เดี๋ยวคุณแม่ทำให้ทานนะะคะ แต่ตอนนี้... เด็กดีต้องไปล้างมือก่อนนะคะ มอมแมมหมดแล้วเห็นไหมคะเนี่ย" รินรดาใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปลายจมูกรั้นของลูกสาวอย่างหยอกเย้า ลินินหัวเราะคิกคักชอบใจ ก่อนจะวิ่งดุ๊กๆ ไปยังห้องน้ำด้วยความคล่องแคล่ว ภาพความสุขที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังนี้ คือสิ่งที่รินรดากลั่นกรองและสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา โดยปราศจากเงาของชายผู้เคยขึ้นชื่อว่าเป็นสามี... อคิน ทว่า โลกใบเล็กที่เธอพยายามปกป้องอย่างสุดกำลัง กลับมีรอยร้าวแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เมื่อความบังเอิญในโลกธุรกิจนำพาลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของโปรเจกต์รีสอร์ตแห่งใหม่... ให้ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวที่เธอคิดว่าปลอดภัยที่สุด เสียงเคาะประตูกระจกใสหน้าร้านเบเกอรีและคาเฟ่เล็กๆ ของรินรดาในย่านชานเมืองดังขึ้นเบาๆ อคินในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษยืนสง่นิ่งอยู่เบื้องหลังกระจก แววตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววสั่นไหวอย่างประหลาด เมื่อเขามองทะลุผ่านกระจกเข้ามาเห็นภาพของสองแม่ลูกกำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุข อคินไม่ได้ตั้งใจจะมาที่นี่... เขาเพียงแค่ขับรถหลงทางเข้ามาในย่านนี้หลังจากการประชุมเครียด และสัญชาตญาณบางอย่างก็ดลใจให้เขาหยุดรถหน้าร้านกาแฟบรรยากาศอบอุ่นแห่งนี้ กระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูกระจกส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ เมื่ออคินก้าวเข้ามาในร้าน กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดและขนอบอบใหม่ลอยอบอวล ทว่าสติสัมปชัญญะทั้งหมดของนักธุรกิจหนุ่มกลับหยุดชะงักลงทันที เมื่อร่างเล็กในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีฟ้าอ่อนวิ่งถือตุ๊กตาหมีผ่านมา อคินชะงักฝีเท้า ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ เด็กหญิงตัวน้อยหยุดยืนตรงหน้าเขา ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นเงยขึ้นมองชายแปลกหน้าผู้มีส่วนสูงน่าเกรงขาม ทว่าไม่มีแม้แต่แววตาหวาดกลัว กลับมีประกายความเฉลียวฉลาดฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่อคินคุ้นเคยยิ่งกว่าสิ่งใด เพราะมันคือเงาสะท้อนจากกระจกเงาที่เขาเห็นทุกเช้า "คุณลุงขา... หลบทางให้ลินินหน่อยนะคะ ลินินจะไปหาคุณแม่ค่ะ" เสียงใสแจ๋วเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างฉะฉาน ทว่าในหูของอคิน เสียงนั้นกลับดังสะท้อนก้องกังวานราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางใจ ร่างกายของเขาราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ขาเรียวยาวก้าวไม่ออก สายตาคมกวาดสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน... ผิวขาวเนียนละเอียด จมูกรั้นเชิดรั้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... รอยยิ้มมุมปากที่คลี่ออกน้อยๆ ตอนที่เด็กหญิงเอ่ยทักทาย รอยยิ้มนั้น... มันคือรอยยิ้มเดียวกับที่เขาเห็นในกระจกเวลาเย้ยหยันผู้คน เป็นรอยยิ้มที่ถอดแบบมาจากพันธุกรรมของตระกูลอัครเดชากุลอย่างไม่มีผิดเพี้ยน อคินรู้สึกราวกับว่าอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น หัวใจที่ด้านชามานานหลายปีกลับเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก พร้อมๆ กับคำถามนับร้อยที่พรั่งพรูเข้ามาในสมอง *เด็กคนนี้... เป็นใครกัน?* ในขณะเดียวกัน รินรดาที่เดินถือถาดพุดดิ้งออกมาจากหลังร้าน เมื่อเงยหน้าขึ้นและสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังมองตรงมายังลูกสาวของเธอ เลือดในกายของเธอก็เย็นเฉียบลงฉับพลัน ถาดในมือแทบจะร่วงหล่นลงสู่พื้น ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นอคินกำลังย่อตัวลงช้าๆ เพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับน้องลินิน มือหนาอันสั่นเทาของเขากำลังยื่นออกไปหมายจะแตะปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของเด็กหญิง "หนู... ชื่ออะไรหรือครับคนสวย?" เสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครืออย่างปิดไม่มิดเอ่ยถามออกมา พร้อมกับหัวใจของอคินที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความจริงอันน่าตกตะลึงที่กำลังจะเปิดเผยในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — *มิคายามวิกาล*