กรงขังที่เขาเป็นคนสร้าง

เสียงปิดประตูกระจกนิรภัยดัง *คลิก* เบาๆ แต่กลับก้องกังวานบาดลึกในความเงียบงันของห้องทำงานเพנטท์เฮาส์หรูหรา รินรดายืนนิ่งสนิท ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาไม่ได้ฉายแววหวาดหวั่นอย่างที่อคินเคยคุ้นชินอีกต่อไป ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มสะท้อนภาพลักษณ์ของหญิงสาวผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในโลกธุรกิจยุคใหม่ เธอมองชายหนุ่มผู้เคยขึ้นชื่อว่าเป็นสามี—ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี—ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองสิ่งไม่มีชีวิต "คุณไม่มีสิทธิ์มาที่นี่ค่ะ, คุณอคิน" น้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชา และไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำ มันไม่ใช่เสียงตัดพ้อ ไม่ใช่การกรีดร้องฟูมฟายอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ในหัวนับร้อยรอบ แต่มันคือ กำแพงน้ำแข็ง ที่สูงตระหง่านจนแม้แต่ความร้อนรุ่มของความรู้สึกผิดในอกของเขา ก็ไม่สามารถหลอมละลายมันลงได้ อคินก้าวเท้าถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว หัวใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกระหน่ำรัวราخواจะทะลุออกจากอก ความเย่อหยิ่งและมานะถือตัวที่เคยมี พังทลายลงไม่เป็นท่าตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สบตากับเธออีกครั้งในรอบสามปี "ริน..." เขาครางชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า รisรุนแรงจนแทบสิ้นรูป มือหนาที่เคยตวัดเซ็นสัญญาธุรกิจมูลค่ามหาศาลด้วยความมั่น ั่นคง บัดนี้กลับสั่นเทาขณะเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็กนั้น "ผมขอร้อง... ฟังผมก่อน สักนิดก็ยังดี" *เพี๊ยะ!* ไม่ใช่เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อ แต่เป็นเสียงสะท้อนจากความเยียบเย็นในแววตาของเธอที่ตบเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง รินรดายกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองมือที่ค้างกลางอากาศของเขาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดแทงหัวใจของอคินให้แหลกสลายเป็นผุยผง "อย่าแตะต้องฉันค่ะ" เธอเน้นย้ำทีละคำ ชัดเจนและเด็ดขาด "พื้นที่ตรงนี้ไม่มีไว้สำหรับคนทรยศ และชีวิตของฉัน... ก็ไม่มีที่ยืนให้คุณมานานแล้ว" "ผมรู้ว่าผมเลว..." อคินก้าวเข้าประชิด ร่างสูงใหญ่พยายามลดทอนระยะห่างเพื่อส่งผ่านความเจ็บปวดที่เขาสั่งสมมาตลอดสามปีเต็ม แววตาคมกริบแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสที่ถูกกลั้นไว้ด้วยความทรมาน "ผมทำร้ายคุณ ผมผลักไสคุณในวันที่คุณต้องการผมมากที่สุด แต่ริน... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ชดใช้ ได้โปรดให้ผมได้แก้ตัวเถอะนะ" ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศภายในห้องรอบตัวพวกเขาราวกับถูกสูบออกจนหมดสิ้น กลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความทรงจำอันขมขื่นในอดีตตีรวนขึ้นมาในโสตประสาท อคินจำได้แม่นยำ... กลิ่นกายของรินรดายังคงหอมหวานเย้ายวนเหมือนวันวาน แต่ทว่ามันกลับถูกห่อหุ้มด้วยเกราะป้องกันที่แG็งแกร่งจนเข้าไม่ถึง รินรดายังคงยืนนิ่ง ไม่หลบสายตา และไม่แม้แต่จะขยับหนีเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาใกล้จนแผ่นอกกว้างแทบจะแนบชิดกับลาดไหล่บอบบางของเธอ ความใกล้ชิดที่เคยอบอุ่นในอดีต บัดนี้กลับกลายเป็นกรงขังแห่งความอึดอัดที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเองด้วยมือของเขา "การชดใช้เหรอคะ?" รินรดาทวนคำ หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขสิ้นเชิง "คุณคิดว่าเวลาสามปีที่ฉันต้องจมอยู่กับความมืดมิด เลี้ยงลูกตามลำพังโดยไม่มีแม้แต่เงาหัวของคุณ มันจะถูกลบล้างได้ด้วยคำว่า 'ขอโทษ' ของคุณอย่างนั้นหรือคะ?" ประโยคคำถามนั้นทำให้อคินชะงักงัน ลลมหายใจติดขัด ร่างกายชาวาบไปทั่วไขสันหลัง คำว่า *'เลี้ยงลูกตามลำพัง'* พุ่งชนโสตประสาทของเขาอย่างรุนแรงราวกับค้อนเหล็กทุบซ้ำลงบนแผลเดิม "ลูก... ลูกของเราเหรอริน?" อคินละล่ำละลักถาม เสียงของเขาแหบพร่า ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงและประกายความหวังอันริบหรี่ที่ถูกจุดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง "คุณ... คุณท้องเหรอ? ตอนที่เราหย่ากัน... คุณกำลังตั้งท้องลูกของเราอยู่ใช่ไหม?" รินรดายกยิ้มมุมปาก ความเย็นชาในแววตาฉายชัดยิ่งขึ้น เธอไม่ตอบรับและไม่ปฏิเสธ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ตอกย้ำความโง่เขลาของอดีตสามี อคินทนไม่ไหวอีกต่อไป ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานระเบิดออกอย่างไร้การควบคุม สัญชาตญาณดิบเถื่อนของชายหนุ่มเข้าครอบงำ เขาก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนรินรดาลอยถอยหลังไปชนกับบานประตูกระจก มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น ขณะที่มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา "ปล่อยนะ..." เธอพยายามขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มผู้คลั่งรักและบ้าคลั่งด้วยความรู้สึกผิดได้ "ไม่... ผมไม่ปล่อยอีกแล้ว" อคินกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่น ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้มเนียน ความโหยหาที่กัดกินหัวใจมาตลอดสามปีทำให้เขาขาดความยับยั้งชั่งใจ ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บังคับยึดครองกลีบปากนุ่มที่เคยเป็นของเขาอย่างเอาแต่ใจ รินรดานิ่งงัด เธอไม่ยอมเปิดทางให้ แต่ความร้อนรุ่มจากสัมผัสที่คุ้นเคยกลับปลุกเร้าไฟปรารถนาในกายให้ตื่นขึ้นอย่างน่ารังเกียจ อคินขบเม้มริมฝีปากเธอนุ่มนวลสลับเร่าร้อน มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังผ่านเนื้อผ้าสูทเนื้อดี สัมผัสที่เคยคุ้นเคยปลุกเร้าสัญชาตญาณลึกซึ้ง กลิ่นกายหอมหวานของเธอทำให้เขาแทบคลั่ง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความเว้าวอน อ่อนหวาน และเจือด้วยหยดน้ำตาที่รินรดาไม่รู้ว่ามันไหลมาจากตาใครกันแน่ ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้าไปกวาดความหวานล้ำภายในโพรงปาก รสชาติที่เขาโหยหามาเนิ่นนานทำให้แขนแกร่งยิ่งรัดร่างบางแน่นขึ้นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน รินรดาหอบหายใจหนักหน่วง เปลือกตาสั่นระริกด้วยความสับสนและโกรธตัวเองที่หัวใจเจ้ากรรมยังคงตอบสนองต่อสัมผัสของเขา สัมผัสที่เคยให้ทั้งสวรรค์และนรกในเวลาเดียวกัน อคินผริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจหอบกระชั้นรดรินกันและกัน นัยน์ตาคมกريบฉายแววปรารถนาลึกล้ำและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย "ริน... ผมยังรักคุณ... รักคุณคนเดียว ได้โปรด... ให้โอกาสผมได้รักคุณอีกครั้ง" รินรดาจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น หัวใจไหววูบชั่วขณะ แต่ความเจ็บปวดในอดีตก็กรีดซ้ำลงมาเตือนสติ เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ผลักอกกว้างของเขาให้ออกห่างอย่างแรงจนอคินเซถอยหลัง ริมฝีปากสีแดงก่ำบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่ เธอใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากตัวเองลวกๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยแววตาสมเพช "รักเหรอคะ?" เธอแค่น 1 เสียง "คำนี้มันราคาถูกเกินไปสำหรับคนอย่างคุณค่ะ, คุณอคิน... และจำใส่สมองเอาไว้ ว่าต่อให้คุณคุกเข่าอ้อนวอนจนตายต่อหน้าฉัน ฉันก็ไม่มีวันกลับไปเป็นผู้หญิงโง่คนเดิมที่รอคอยความรักจากคุณอีกแล้ว!" พูดจบ รินรดาก็กระชากประตูเปิดออกแล้วก้าวเดินออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้อคินยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง หัวใจพังทลายลงสู่เหวลึกอีกครั้ง แต่ทว่า... ในวินาทีที่ประตูห้องทำงานกำลังจะปิดลง เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงวัยสามขวบก็ดังแว่วมาจากด้านนอก พร้อมกับร่างป้อมๆ ของเด็กน้อยในชุดกระโปรงลายดอกไม้ที่วิ่งเข้ามาควชายเสื้อสูทของผู้เป็นแม่ *"หม่าม้าคะ! คุณป้าบอกว่าเราต้องไปกินไอศกรีมกันแล้วนะคะ!"* อคินที่ยืนอยู่หลังบานประตูกระจก ชะงักงันค้างเติ่ง ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม เมื่อดวงตาสีดำสนิทและใบหน้าจิ้มลิ้มถอดแบบพิมพ์เขียวมาจากตัวเขาเองทุกกระเบียดนิ้ว เงยขึ้นสบตากับเขาพอดี... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — *มิคายามวิกาล*