โชคชะตาที่เล่นตลก

กลิ่นอายของไวน์แดงรสเลิศและเสียงกระทบกันของแก้วคริスタルในภัตตาคารหรูใจกลางมหานคร ไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บภายในอกของอคินทร์จางลงเลยแม้แต่น้อย สองปีแล้ว... สองปีเต็มๆ ที่เขากลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณซึ่งขับเคลื่อนชีวิตด้วยงานและตราบาป ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษนั่งไขว่ห้างอยู่ที่โต๊ะริมกระจกบานใหญ่ ทอดสายตาเหม่อมองออกไปเบื้องล่าง ทว่าในหัวใจกลับสะท้อนภาพใบหน้าหวานหยาดเยิ้มของอดีตภรรยา—ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างไร้ความปรานี ก่อนจะผลักไสเธอกลับสู่ความมืดมิดโดยไม่รู้เลยว่า เธอกำลังอุ้มท้องสายเลือดของเขาไว้ "คุณอคินครับ เรื่องโปรเจกต์ร่วมทุนกับทาง ฯลฯ เรียบร้อยดีครับ พรุ่งนี้เราสามารถเซ็นสัญญาได้เลย" เสียงทุ้มของเลขาหนุ่มดังขึ้นเบาๆ แต่เจ้าของชื่อกลับไม่ได้ยิน อคินทร์ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องอาหารด้วยความเบื่อหน่าย จนกระทั่ง... บานประตูอัตโนมัติของภัตตาคารเปิดออก พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีเขียวมรกตที่ก้าวเข้ามา โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน อคินทร์แทบหยุดหายใจ หัวใจที่ด้านชามานานนับปีกลับกระชากวูบอย่างรุนแรงจนเจ็บแปลบ รินรดา... ใช่เธอจริงๆ หรือ? ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอจนบดขยี้ได้ง่ายดาย บัดนี้เธอกลับดูงดงาม สง่างาม และเปี่ยมไปด้วยพลังลึกลับบางอย่างที่ดึงดูดสายตาผู้คนทั้งร้าน เรือนผมยาวสลวยถูกรวบไว้ครึ่งศีรษะเผยให้เห็นลำคอระหงและผิวเนียนละเอียด ริมฝีปากอิบอิ่มเคลือบลิด스틱สีแดงระเรื่อ ทว่าแววตาคู่คมนั้นกลับเยียบเย็นและไร้ซึ่งเยื่อใย—แววตาที่ไม่เคยมีอยู่เลยในอดีต เขาลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว สัญชาตญาณดิบในกายกรีดร้องให้วิ่งเข้าไปกระชากเธอกำไว้ในอ้อมแขน แต่เรียวขา กลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งความผิดบาป รินรดาไม่ได้มาคนเดียว เธอเดินเคียงคู่มากับชายหนุ่มชาวต่างชาติรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาคมคาย ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันด้วยความสนิทสนม ภาพนั้นแทบจะแผดเผาอคินทร์ให้มอดไหม้เป็นจุล ความหึงหวง ร้าวราน และสำนึกผิดตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบสำลักลมหายใจ *เธอกำลังก้าวเดินต่อไป... โดยไม่มีเขา* "ริน..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดริมฝีปากที่สั่นเทาของอคินทร์ มือหนากำแก้วไวน์ในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าฝ่าฝ่าความโกลาหลในหัวใจเพื่อเข้าไปหาเธอ ร่างเล็กจ้อยในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน เด็กหญิงตัวน้อยวัยขวบเศษผูกผมแกะสองข้าง แก้มป่องอมชมพู ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับราวกับดวงดาว วิ่งเข้ามาควชายกระโปรงของรินรดาพร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้ว "คุณแม่คะ! ลินินอยากทานอันนั้นค่ะ!" จังหวะนั้นเอง... โลกของอคินทร์ราวกับพังทลายลงมาตรงหน้า ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยหันหน้ามาทางฝั่งที่เขายืนอยู่พอดี ใบหน้านั้น... ดวงตาคู่นั้น... โครงจมูกและริมฝีปากนั้น ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา ไม่มีผิดเพี้ยน! ความจริงที่กระแทกเข้าตาทำให้ลมหายใจของอคินทร์ขาดห้วง เขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว มือสั่นเทาจนแก้วไวน์เกือบหลุดจากมือ *ลูก... นั่นคือลูกของเขาอย่างนั้นหรือ?* *เด็กหญิงที่เกิดมาจากสายเลือดและหยาดเหงื่อของเขา ที่เขาเคยโง่เขลาปฏิเสธและขับไล่ไสส่ง* รินรดาย่อตัวลงลูบศีรษะเด็กหญิงด้วยความอ่อนโยน รอยยิ้มที่เธอมอบให้ลูกน้อยช่างงดงามและเจิดจ้าเสียจนอคินทร์แสบตา ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่สวยนั้นจะค่อยๆ เบนสายตาขึ้นมา... และประสานเข้ากับนัยน์ตาคมกริบที่กำลังจ้องมองมาด้วยความตกตะลึงระคนหวาดกลัว รอยยิ้มบนริมฝีปากของรินรดาเลือนหายไปชั่วพริบตา แทนที่ด้วยรอยยิ้มเยียบเย็น มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยคล้ายจะเย้ยหยัน ก่อนที่เธอจะหันหลังให้เขาอย่างไร้เยื่อใย แล้วอุ้มเด็กหญิงเดินหายลับไปในโซนวีไอพีด้านใน อคินทร์ยืนแข็งค้างดั่งรูปปั้น หัวใจพังทลายไม่เหลือชิ้นดี แผนการแก้แค้นหรือความเย่อหยิ่งใดๆ มลายหายสิ้น เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายที่บีบคั้นหัวใจจนแทบกระอักเลือด เกมนี้... เขาไม่ได้เป็นผู้กุมชะตากรรมอีกต่อไปแล้ว แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — *มิคายามวิกาล*