ความรักที่อยู่เหนือทิฐิ

"คุณเอาอะไรมามั่นใจคะ ว่าการทิ้งทุกอย่างที่สร้างมาจะซื้อหัวใจที่ตายไปแล้วของฉันคืนได้" รินรดาวางแก้วไวน์ราคาแพงลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลดังกังวานบาดลึกในความเงียบงัน อคินยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ ในสภาพที่ดูต่างจากชายหนุ่มผู้ทะนงตนคนเดิมราวฟ้ากับเหว สูทราคาแพงถูกถอดทิ้งไว้ข้างหลัง เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นร่องรอยความอ่อนล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าคมเข้ม "ผมไม่ได้ทำเพื่อซื้อคุณ" อคินเอ่ยเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเย็นชา บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยหยดน้ำตาที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ "ผมทำเพราะถ้าไม่มีคุณ ต่อให้ผมมีอำนาจล้นฟ้า หรือมีทรัพย์สินมหาศาลขนาดไหน มันก็เป็นเพียงกองขยะที่ไร้ค่าในสายตาผม... ริน ผมพร้อมจะแลกทุกอย่าง แม้แต่ชีวิตที่เหลืออยู่ เพื่อให้คุณมองผมด้วยสายตาที่เคยรักกันอีกสักครั้ง" รินรดาแค่นยิ้ม ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันเป็นเพียงการขยับริมฝีปากที่เยือกเย็นจนน่าใจหาย เธอเดินเข้าไปหาเขา ช้าๆ... ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น นิ้วเรียวไล้ไปตามแนวสันกรามของชายหนุ่มที่เคยเป็นเจ้าของชีวิตเธอ ก่อนจะกระซิบข้างใบหู "ความรักของอคินมีราคาแพงเสมอค่ะ แต่น่าเสียดาย... ที่หัวใจของรินตอนนี้ มันแพงเกินกว่าที่อคินจะเอื้อมถึง" อคินไม่รอช้า เขาคว้าข้อมือเธอไว้ แรงบีบไม่ได้รุนแรงแต่หนักแน่นด้วยความปรารถนาที่อัดอั้นมานาน เขาดึงร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่ง กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่เขาสุขุมคุ้นเคยกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้พลุ่งพล่าน เขาโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสถึงชีพจรที่เต้นระรัวภายใต้ผิวเนียนละเอียด "ลองดูไหม..." เขาพึมพำกับผิวเนื้อนุ่ม "ลองดูว่าหัวใจของคุณมันตายไปแล้วจริงๆ หรือแค่พยายามกักขังมันไว้ด้วยความทรนง" รินรดาไม่ขัดขืน เธอปล่อยให้เขาสำรวจร่างกายตามอำเภอใจ แม้ใจหนึ่งจะอยากผลักไส แต่อีกใจกลับโหยหาความร้อนแรงที่เขามอบให้ในยามที่เขาสูญเสียการควบคุม มือของอคินลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่า ผ่านเนื้อผ้าซาตานที่หลุดรุ่ยลงไปกองกับพื้น สัมผัสที่ปลุกเร้าอารมณ์ให้ตื่นตัวจากความเย็นชาสู่เพลิงพิศวาสที่ไม่อาจดับมอด บนเตียงกว้างที่เคยหนาวเหน็บ บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิแห่งแรงอารมณ์ อคินปรนเปรอเธอด้วยจูบที่ร้อนผ่าวและหนักหน่วง ราวกับต้องการลบเลือนรอยแผลในอดีตที่เขาเคยฝากไว้ ร่างกายของทั้งสองผสานเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงครางแผ่วเบาที่ดังสลับกัน อคินเคลื่อนไหวด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่ลึกซึ้ง พยายามแทรกซึมเข้าไปถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณที่เธอพยายามซ่อนเร้น "อคิน... พอได้แล้ว..." เสียงของเธอขาดห้วง เมื่อเขาเน้นย้ำจังหวะหนักๆ ลงมาอีกครั้ง จนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของเขา "ไม่พอ... สำหรับคุณ ผมไม่มีวันพอ" เขาจูบซับน้ำตาที่ไหลรินข้างแก้มเธอด้วยความทะนุถนอม ราวกับต้องการบอกว่าในห้วงเวลาที่ร่างกายหลอมรวมกันนี้ เขาได้มอบหัวใจทั้งหมดให้เธอไปแล้วจริงๆ เมื่อความสุขสมถึงจุดยอด ทั้งสองกอดก่ายกันอยู่ในความมืด สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน อคินขยับตัวขึ้นมองใบหน้าหญิงสาวที่ยังคงงดงามแม้จะไร้การปรุงแต่ง เขารู้ดีว่าค่ำคืนนี้อาจเป็นเพียงความฝัน แต่เขาก็เต็มใจจะจมดิ่งอยู่กับมัน "ริน... ลินิน... ลูกของเรา..." เขาเอ่ยขึ้นเบาๆ ในความมืด ความเงียบเข้าปกคลุมทันทีเมื่อชื่อลูกสาวถูกเอ่ยออกมา รินรดาลืมตาโพลง ความอ่อนหวานเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมา เธอพยายามจะผละออก แต่เขากลับกอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม "ผมรู้แล้ว..." อคินกระซิบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่คาดเดาไม่ได้ "วันนี้ผมไปที่โรงเรียน... ผมเห็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าของเธอ... เหมือนผมตอนเด็กไม่ผิดเพี้ยน และชื่อของเธอ... คือชื่อเดียวกับที่ผมเคยตั้งใจจะเรียกเจ้าตัวน้อยที่จากไป" ร่างของรินรดาสั่นสะท้าน เธอพยายามจะลุกขึ้น แต่สายตาของอคินที่จ้องมองมานั้นกลับดูเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งทางหลบหนี เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงที่วางอยู่ข้างเตียง มันคือผลตรวจ DNA ที่เขาแอบไปทำมาโดยไม่บอกใคร "คุณจะหนีผมไปไหนไม่ได้อีกแล้วรินรดา เพราะหลักฐานชิ้นนี้ ไม่ใช่แค่ยืนยันสายเลือด แต่มันคือโซ่ตรวนที่จะผูกมัดให้เราต้องกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกัน... ไม่ว่าจะด้วยความรัก หรือด้วยความเจ็บปวดก็ตาม" ด้วยรักและอินจัด, มิคายามวิกาลค่ะ