รอยแผลที่เริ่มจาง

อุณหภูมิความร้อนที่แผดเผาจากฝ่ามือใหญ่ซึ่งทาบทับอยู่บนหน้าผากมน ทำให้รินรดาต้องขยับตัวหนีความอึดอัดโดยสัญชาตญาณ ทว่าอาการปวดร้าวระบมไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกกระดูกทุกท่อนบดขยี้ ทำให้เธอทำได้เพียงส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ดวงตาคู่สวยที่เคยฉาบเคลือบด้วยความเย็นชามาตลอดนับตั้งแต่ก้าวเท้ากลับเข้ามาในชีวิตเขาค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพแรกที่ปรากฏผ่านม่านน้ำตาจางๆ คือใบหน้าของอคิน—อดีตสามีผู้เคยขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ทว่าในยามนี้ ใบหน้าคมคายนั้นกลับไร้ซึ่งความเย่อหยิ่ง สันจاوโด่งเป็นคมมีร่องรอยความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบที่เคยตวัดมองเธอด้วยความหมาngเมิน บัดนี้กลับฉายชัดด้วยความตื่นตระหนกและระคนห่วงใยอย่างสุดซึ้ง เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปーンจากการเช็ดตัวและดูแลเธอมาตลอดทั้งคืน "ฟื้นแล้วเหรอ... ริน" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ชายหนุ่มรีบขยับเข้าไปใกล้ ขยับผ้าชุบน้ำอุ่นในกะละมังใบเล็กบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเก้ๆ กังๆ ก่อนจะบรรจงซับลงบนซอกคอขาวระหงอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าแรงกดเพียงนิดเดียวจะทำให้ตุ๊กตาแก้วแสนเปราะบางตรงหน้าแตกสลายคามือ รินรดานิ่งงั้น ปล่อยให้ความเย็นชื้นของผ้าขนหนูไล่เลื้อยผ่านผิวเนื้อพร้อมกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านผสมกับกลิ่นยาตลบอบอวล เธอไม่ได้ปัดป้อง ไม่ได้เอ่ยปากขับไล่เหมือนเช่นเคย อาจเป็นเพราะพิษไข้ที่กัดกินเรี่ยวแรงไปจนหมดสิ้น หรือบางที... อาจเป็นเพราะกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องหัวใจดวงนี้เริ่มถูกความพยายามอย่างไร้เดียงสาของเขาเซาะกร่อนลงทีละน้อย "คุณไม่ต้องมาทำดีกับฉันหรอกค่ะ..." น้ำเสียงของเธอแหบแห้งและขาดช่วง แต่แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "ปล่อยให้ฉันนอนตายไปเสีย... จะได้พ้นๆ จากผู้หญิงน่ารำかりอย่างฉันสักที" อคินชะงักมือที่กำลังเช็ดแขนเรียวให้เธอ ดวงตาคมเข้มไหวระริกด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้ง เขาวางผ้าลงในกะละมังอย่างนุ่มนวล ก่อนจะขยับขึ้นมานั่งคุกเข่าลงข้างเตียง กอบกุมมือเรียวเย็นเฉียบของเธอขึ้นมาแนบไว้กับแก้มสากระคายของตนเอง ความอุ่นร้อนจากฝ่ามือและผิวแก้วของเขาถ่ายทอดผ่านสัมผัสจนรินรดารู้สึกสะท้านวาบในอก "อย่าพูดจาใจร้ายแบบนั้นอีกเลย ริน..." อคินกระซิบชิดหลังมือเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนเกิดความรู้สึกวาบหวามประหลาด "ถ้าเธอตาย... ฉันต่างหากที่จะต้องตายทั้งเป็น พี่ชดใช้ความผิดบาปที่เคยทำกับเธอไม่หมดหรอกนะ... ขอโอกาสให้พี่ได้ดูแลเธอกับลูก... ได้โปรด" คำว่า 'ลูก' หลุดออกมาจากปากของอดีตสามีผู้เย่อหยิ่ง พร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสๆ ภาพผู้ชายที่ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในวงการธุรกิจกำลังคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากผู้หญิงที่เขาเคยผลไสไล่ส่ง มันคือภาพสะท้อนของกรรมสนองที่สาสมและน่าสมเพชเวทนาในคราวเดียวกัน รินรดามองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น เธอกลับไม่พบความเสแสร้งใดๆ มีเพียงความสำนึกผิดที่กัดกินวิญญาณจนแหลکเหลว ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมห้องนอนกว้างขวาง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจผ่าวร้อนของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึก บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความอึมครึมที่อบอวลด้วยความปรารถนาอันซับซ้อน แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองไม่เคยจางหายไปไหน แม้จะถูกคั่นกลางด้วยรอยแผลอดีตอันเหวอะหวะ แต่มันกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นยามที่ความเปราะบางเข้าครอบงำ อคินขยับกายขึ้นมาทาบทับร่างโปร่งที่นอนซมอยู่บนเตียงอย่างช้าๆ ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปตามเรือนร่างอรชรที่ถูกปกปิดไว้ด้วยชุดนอนเนื้อนุ่ม ความร้อนรุ่มจากพิษไข้ผสมผสานกับเปลวเพลิงพิศวาสที่ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่อย่างเงียบงัน ทำให้ผิวเนื้อของรินรดาร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดยามที่ริมฝีปากหยักลึกก้มลงมาแตะซับที่เปลือกตา ปัดป่านความเปียกชื้นของหยาดน้ำตาออกไปอย่างทะนุถนอม "อคิน..." เธอครางประท้วงเสียงแผ่วเบา ยามที่มือหนาเริ่มเลิกชายผ้าขึ้นสัมผัสกับสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบา "พี่ทนไม่ไหวแล้ว ริน..." เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูร้อนผ่าว ริมฝีปากร้อนจัดไล่กวาดจูบลงมาตามซอกคอขาวระหงที่ชื้นเหงื่อ รสชาติเค็มปร่าของเหงื่อผสมผสานกับกลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเธอยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น สัมผัสที่เคยรุนแรงและป่าเถื่อนในอดีต บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเร่าร้อนนุ่มนวลและเปี่ยมไปด้วยความโหยหาอย่างถึงที่สุด รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นเสียงครางที่จ่ออยู่ริมฝีปาก ร่างกายที่อ่อนล้าจากพิษไข้กลับตอบสนองต่อสัมผัสวาบหวามนี้อย่างน่าประหลาด ความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจมาเนิ่นนานนับปี ปะทุขึ้นราวกับลาวาใต้พิภพ ยามที่นิ้วมือแข็งแรงสอดประสานเข้ากับเรียวผมยาวสลวย และริมฝีปากร้อนรุมบดขยิบกลีบปากของเธออย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่ลึกซึ้งและเว้าวอนทำให้สติสัมปชัญญะของเธอล่องลอยไปไกลแสนไกล เสื้อผ้าชิ้นน้อยถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างไร้ความปรานี ผิวเนื้อแนบสนิทแนบเนื้อจนแทบไม่เหลือช่องว่าง อุณหภูมิในห้องที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำกลับกลายเป็นความร้อนระอุราวกับเตาไฟ สัมผัสจากการลูบไล้ ปลุกเร้า และการครอบครองอันเนิบนาบแต่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันดุเดือด ทำให้รินรดากรีดร้องเสียงหลงด้วยความเสียวซ่านสะท้านทรวง อคินประคับประคองร่างระหงให้รับเอาความสุขสมที่เขาโหยหา ร่างกายทั้งสองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระเส่าและเสียงครางระงมที่สะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนกว้าง ค่ำคืนนั้น... ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีคำสัญญาใดๆ มีเพียงบทเพลงรักอันเร่าร้อนและเจ็บปวดที่ถูกบรรเลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อชดเชยเวลาที่สูญเสียไป และเพื่อประกาศกร้าวว่าไม่ว่ากาลเวลาจะเปลี่ยนไปเช่นไร ร่างกายและจิตวิญญาณของเธอก็ยังคงเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว แสงจันทร์สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในยามดึกสงัด รินรดานอนซบอยู่บนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยข่วนจากการระบายอารมณ์รักเมื่อครู่ อคินกอดกระชับร่างนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน ปลายนิ้วของเขาเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนอย่างอ่อนโยน ทว่า... ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโรยตัวปกคลุม และอคินกำลังจะเอ่ยปากพูดบางสิ่งเพื่อสานต่อความสัมพันธ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้นใหม่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดๆ กันอย่างร้อนรน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! "คุณอคินคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เสียงแม่บ้านสูงวัยดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "คุณ... คุณแม่ของเด็กผู้หญิงคนนั้น... เอえ... คุณแม่ของน้องลินิน โทรมาแจ้งว่าน้องไข้ขึ้นสูงจัดจนช็อกที่โรงพยาบาลค่ะ!" อคินชะงักกкаย รินรดาสะดุ้งเฮือก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจสุดขีด ทั้งสองสบตากันด้วยความตระหนกก่อนที่อคินจะผุดลุกขึ้นจากเตียงทันที ร่างสูงคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างลวกๆ โดยไม่รอช้า เขารีบก้าวเท้าเดินออกไปเปิดประตูห้อง ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาต้องหยุดชะงักค้างกลางอากาศ พร้อมกับหัวใจที่กระดอนไปอยู่ที่ตาตุ่ม คือร่างเล็กป้อมของเด็กหญิงวัยสามขวบในชุดนอนลายการ์ตูน ที่ยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่หน้าห้องนอนของเขา เด็กน้อยใบหน้าถอดแบบมาจากอคินราวกับพิมพ์เดียวกัน... และในมือเล็กๆ นั้น กำแฟ้มเอกสารลับบางอย่างที่หลุดร่วงลงสู่พื้นพรม เสียงกระดาษพลิกปลิวเผยให้เห็นผลตรวจ DNA ที่ระบุชื่อของเขาและเด็กน้อยไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง! ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ... — ด้วยรักและอินจัด, มิคายามวิกาลค่ะ