การปกป้องครั้งยิ่งใหญ่

เสียงกรีดร้องของโลหะที่บิดเบี้ยวและเศษกระจกที่แตกกระจาย ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของรินรดา ราวกับเสียงคำรามจากขุมนรก ในวินาทีเป็นตายนั้น ร่างสูงใหญ่ของอคินไม่ได้ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาทิ้งศักดิ์ศรีและความเย่อหยิ่งทั้งหมดที่มี พุ่งเข้าปกป้องร่างของเธอและน้องลินินเอาไว้ใต้ร่างของเขาอย่างไม่คิดชีวิต แรงกระแทกมหาศาลจากเสาปูนที่หักโค่นลงมาทับโครงรถด้านคนขับ ทำให้แผ่นหลังกว้างของอคินรับภาระหนักอึ้งแทนเธอทั้งหมด เลือดสีแดงฉานไหลซึมผ่านเสื้อเชิ้ตเนื้อดี หยดลงกระทบพื้นคอนกรีตทีละหยด... ทีละหยด อย่างน่าใจหาย "อคิน!" รินรดาหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจระคนหวาดกลัว สติที่เคยตั้ง กำแพงความเย็นชาและเกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นอย่างแน่นหนาตลอดหลายปี พังทลายลงในเสี้ยววินาทีที่เห็นรอยเลือดบนแผ่นหลังของเขา มือเรียวบางสั่นเทาระริกขณะพยายามประคองร่างที่หมดแรงของอคินให้ออกมาจากซากรถ มือของเธอเปื้อนคราบเลือดอุ่นๆ ของเขา กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำมันเครื่อง ทว่าสิ่งที่เด่นชัดที่สุดในหัวใจของหญิงสาวเวลานี้ไม่ใช่ความแค้นฝังหุ่นอย่างที่เคยเป็น หากแต่เป็นความตระหนักรู้ที่บีบเค้นหัวใจจนเจ็บแปลบ... *เขายอมแลกชีวิตเพื่อปกป้องเธอ* "คุณ... เจ็บมากไหมคะ?" เสียงของรินรดาสั่นพร่าอย่างไร้การควบคุม น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้มาเนิ่นนาน ไหลทะลักออกมาอาบแก้มอย่างไม่ยอมเชื่อฟัง เจ้าตัวเล็กอย่างน้องลินินร้องไห้จ้าอยู่ข้างกาย โดยมีมือเรียวของมารดาคอยโอบกอดปลอบประโลมทั้งลูกสาวและอดีตสามีสลับกันไป อคินกัดฟันแน่น ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดจนไร้สีเลือด แต่ริมฝีปากหยักกลับคลี่ยิ้มออกมาได้ แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวราน ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและเวทนาจนน่าใจหาย เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไปหมายจะแตะแก้มเนียนของเธอ แต่มันก็ร่วงหล่นลงข้างลำตัวเสียก่อนด้วยความอ่อนแรง "ผม... ดีใจเหลือเกินที่คุณกับลูกปลอดภัย..." เสียงแหบพร่ากระซิบแผ่วเบา ก่อนที่เปลือกตาของเขาจะค่อยๆ ปิดลงด้วยความเหนื่อยอ่อน โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในคืนนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด รินรดานั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยจิตใจที่ร้อนรุ่มดั่งไฟสุม ภาพเหตุการณ์ที่อคินเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้ชายคนที่เธอเคยสาบานว่าจะเกลียดชังไปจนวันตาย คนที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธออย่างไร้เยื่อใย บัดนี้กลับยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อให้เธอยังคงหายใจอยู่บนโลกใบนี้ มันคือการไถ่บาปที่หนักหน่วงเกินกว่าที่หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอจะแบกรับไหว เมื่อแพทย์ผู้รักษาเดินออกมาด้วยสีหน้าอ่อนล้า รินรดาก็รีบพุ่งเข้าไปหาทันที "อาการของคุณอคินเป็นอย่างไรบ้างคะคุณหมอ?" "คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ โชคดีที่แรงกระแทกไม่ได้ทำลายอวัยวะภายในสำคัญ แต่กระดูกซี่โครงด้านขวาหร้าว และแผ่นหลังได้รับบาดเจ็บค่อนข้างสาหัสจากเศษกระจกและแรงกดทับ ต้องใช้เวลาพักฟื้นดูอาการอย่างใกล้ชิดสักระยะครับ" คำรายงานนั้นทำให้รินรดาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างปิดไม่มิด ทว่าในขณะเดียวกัน หัวใจของเธอกลับยิ่งสั่นไหวรุนแรงกว่าเดิม เมื่อได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยม รินรดาก้าวเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยพิเศษด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของอคินที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด สายน้ำเกลือระโยงระยางอยู่ที่หลังมือหนา ภาพนี้ช่างแตกต่างจากนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและเย่อหยิ่งคนเดิมราวฟ้ากับเหิร รินรดานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ปลายนิ้วเรียวสั่นน้อยๆ เมื่อเอื้อมไปสัมผัสฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านแต่วันนี้กลับเย็นเฉียบ เธอซบหน้าลงกับมือของเขา ปล่อยให้น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินลงบนหลังมือของชายหนุ่ม ความเงียบงันภายในห้องขับเน้นเสียงหัวใจที่เต้นระรัวของคนทั้งคู่ให้ดังชัดเจน "ทำไม... ถึงทำแบบนี้คะอคิน" เสียงกระซิบพร่าเล็ดลอดริมฝีปากที่สั่นเทา "คุณทำให้ฉันเกลียดคุณต่อไม่ได้... รู้ไหมคะ" ราวกับปาฏิหาริย์ เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ขยับไหว อคินลืมตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบมองตรงมาที่หญิงสาว ใบหน้าซีดเซียวฝืนยิ้มบางเบา "ถ้าแลกกับการที่คุณและลูกปลอดภัย... ต่อให้ผมต้องแลกด้วยชีวิต... ผมก็ยอม ริน..." เสียงแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความจริงใจนั้นบาดลึกเข้าไปในห้องหัวใจของรินรดาจนเธอต้องกลั้นสะอื้น ความเย็นชาที่เธอสะสมมานานนับปี พังทลายลงราบคาบต่อหน้าความตายและการเสียสละครั้งนี้ อคินขยับตัวเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวด รินรดาเห็นดังนั้นจึงรีบขยับเข้าไปช่วยประคองแผ่นหลังให้อย่างลืมตัว กลิ่นกายหอมกรุ่นของอดีตภรรยาที่ลอยละล่องเข้ามาแตะจมูก ผสานกับความใกล้ชิดที่แนบ ชิดจนเกินขอบเขต ทำให้ประกายไฟบางอย่างที่มอดไหม้ไปนานกลับลุกโชนขึ้นมาในนัยน์ตาของชายหนุ่มอีกครั้ง อคินมองใบหน้าหวานที่เปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาส2คู่ประสานกันในความเงียบงันที่เต็มไปด้วยความหมาย แรงดึงดูดมหาศาลระหว่างคนทั้งคู่กลับมาทำงานอย่างรุนแรงราวกับแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่ถูกบีบให้เข้าใกล้กัน "ริน..." เสียงเรียกชื่อเธอนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความโหยหา มือหนาที่เคยอ่อนแรง ค่อยๆ ยกขึ้นโอบประคองท้ายทอยของเธอไว้ นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่เคลียแก้มออกอย่างทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล รินรดาสบตากับเขา หัวใจเต้นแรงระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความโกรธแค้น ความเจ็บปวด และความน้อยเนื้อต่ำใจในอดีต ถูกหลอมละลายหายไปกับความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม ทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน อคินไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ แต่รินรดากลับเลือกที่จะหลับตาลงและยอมจำนนต่อแรงปรารถนาที่ซ่อนเร้นมานาน ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงบนเรียวปากนุ่มของเธออย่างทะนุถนอมในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำ เร่าร้อน และโหยหา รสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความสำนึกผิด ความรัก และความอาลัยอาวรณ์ ดึงดูดรินรดาให้จมดิ่งลงไปในห้วงเสน่หาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น มือบางเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตบริเวณหน้าอกของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่ลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ลลมหายใจเริ่มติดขัด อุณหภูมิภายในห้องพักผู้ป่วยพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล ท่ามกลางความเจ็บปวดทางกายของอคิน แต่กลับเต็มไปด้วยความโหยหาทางจิตวิญญาณที่รุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน ทว่า ในจังหวะที่อารมณ์ปรารถนากำลังลุกโชนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับสายน้ำเย็นที่สาดซัดเข้ามาดับเพลิงพิศวาส "คุณแม่คะ! น้องลินินอยาก..." ประวัติศาสตร์ความลับและรอยร้าวที่กำลังจะประสาน กลับต้องหยุดชะงักลงทันที รินรดาสดุ้งเฮือก รีบผละออกจากอ้อมแขนของอคินด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก ลมหายใจหอบกระชั้นขณะจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่อย่างลนลาน อคินมองตามร่างบางที่ผุดลุกขึ้นด้วยแววตาเสียดายระคนขบขัน ก่อนที่สายตาของเขาจะเบนไปที่ประตูห้องที่เปิดแง้มไว้ ทว่า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของอคินในวินาทีนั้น... กลับทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง ร่างกายที่เพิ่งฟื้นตัวจากอุบัติเหตุกลับชาหนึบไปทั้งร่าง เมื่อบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารซองสีน้ำตาลในมือ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและการไถ่บาปครั้งนี้ด้วยกันนะคะ (มิคายามวิกาล)