จังหวะหัวใจที่เริ่มตรงกัน

“ริน... เด็กคนนี้... ใครกัน?” คำถามนั้นทิ้งค้างอยู่ในอากาศราวกับคมมีดที่ถูกชักออกจากฝัก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกจนแทบหายใจไม่ออก แว่นสายตาของอคินสะท้อนเงาของเด็กหญิงตัวน้อยที่ซุกตัวอยู่หลังร่างระหงของรินรดา ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ไฝเม็ดเล็กใต้หางตาซ้าย—มันคือพิมพ์เดียวกับเขา ไม่มีผิดเพี้ยน รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก เกราะป้องกันที่เธอสร้างขึ้นด้วยความเย็นชาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตาเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่ปิดบังไว้ “ไม่ใช่เรื่องที่คุณต้องรู้ค่ะ” เสียงของเธอยังคงพยายามรักษาความแข็งกร้าว แต่มือเรียวที่กำชายเสื้อของเด็กหญิงกลับสั่นเทาจนสังเกตเห็นได้ อคินไม่สนใจคำปฏิเสธนั้น กายสูงใหญ่ก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เขาลืมเลือนความเย่อหยิ่งทระนงตนทั้งหมดสิ้น ในวินาทีนี้ สายตาของอดีตสามีผู้เคยผลักไสเธอลงเหว กลับเต็มไปด้วยความเว้าวอน เจ็บปวด และคำถามนับร้อยที่อัดแน่นอยู่ในอก “ฉันเป็นสามี... เป็นพ่อคน พิมพ์เดียวกันขนาดนี้ รินคิดว่าฉันจะดูไม่ออกจริงๆ หรือ?” เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือน ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อก้มลงสบตาเด็กหญิงตัวน้อยที่เงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย “คุณไม่ใช่...” รินรดาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังห้องเย็นเยียบ แต่กว้างไม่พอจะซ่อนความจริงทั้งหมด “คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อนี้ อคิน! ออกไปจากห้องของฉันซะ!” “ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?” อคินรุกคืบเข้ามาจนระยะห่างแทบไม่เหลือ เขาย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับน้องลินิน ร่างสูงใหญ่โอบล้อมทั้งสองแม่ลูกไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย “หนูชื่ออะไรครับคนเก่ง?” เขาเอ่ยถามเสียงนุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยใช้กับใคร “ลินินค่ะ... คุณน้าหน้าเหมือนคุณพ่อในรูปถ่ายของแม่เลยค่ะ” เด็กหญิงเอียงคอมองอย่างไร้เดียงสา คำพูดซื่อๆ นั้นราวกับศลนับพันดอกที่พุ่งปักเข้ากลางใจของอคินจนแทบกระอักเลือด อคินเงີยหน้าขึ้นสบตารินรดา หยาดน้ำตาคลอหน่วยในดวงตาคมเข้มที่เคยหยิ่งผยอง ผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธออย่างไร้เยื่อใยในอดีต บัดนี้กำลังคุกเข่าลงต่อหน้าเธอและลูกด้วยสภาพที่พังทลายอย่างสมบูรณ์ “ริน... ทำไมถึงใจร้ายกับพี่นัก” เขากระซิบเสียงสั่น ฝ่ามือหนายื่นไปหมายจะแตะแก้มนวล แต่รินรดาเบี่ยงหลบราวกับถูกของร้อน “อย่ามาแตะต้องฉัน!” เธอกลั้นเสียงสะอื้นไม่ไหวอีกต่อไป หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจที่อดกลั้นมานานไหลพรั่งพรู “ตอนที่คุณไล่ฉันออกจากบ้าน ตอนที่คุณบอกว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของคุณ... คุณเคยใจดีกับเราบ้างไหมคะอคิน! ทำไมตอนนี้ถึงทำท่าเหมือนแคร์นักหนา เลิกแกล้งทำเป็นสำนึกผิดแล้วไสหัวไปซะที!” อคินไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมกอดอย่างรวดเร็ว รินรดากรีดร้องและทุบตีอกแกร่งด้วยความโกรธเกรี้ยว แรงพายุอารมณ์ที่สะสมมาแรมปีระเบิดออกมาในอ้อมแขนคู่นี้ แต่วòngแขนแข็งแรงกลับรัดแน่นขึ้น ราวกับต้องการหลอมรวมเธอ2คนให้เป็นเนื้อเดียว “พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษ ริน พี่มันเลว พี่มันโง่เง่าเองที่มองไม่เห็นค่าเพชรแท้ในมือ...” เสียงกระซิบพร่าสั่นแนบชิดข้างใบหู ความอบอุ่นจากร่างกายของเขา กลิ่นกายคุ้นเคยที่เธอเคยหลงใหลและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เริ่มแทรกซึมผ่านเกราะน้ำแข็งที่เธอห่อหุ้มไว้ ความอ่อนโยนที่ไร้การป้องกันของอคินในยามนี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน มันกัดเซาะหัวใจที่ด้านชาของรินรดาให้สั่นคลอนอย่างรุนแรง ความรู้สึกโหยหาที่ฝังกลบไว้เริ่มตื่นขึ้นมาทวงถามสิทธิ์ ร่างกายของเธออ่อนยวบลงโดยไม่รู้ตัว อ้อมกอดที่เคยผลักไสเริ่มเปลี่ยนเป็นแรงกอดตอบที่สั่นเทา อคินสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว รสชาติของความผิดบาปและความโหยหาตีรวนอยู่ในอก ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่อของเธออย่างทะนุถนอม ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมาซับหยาดน้ำตาบนพวงแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา “ให้โอกาสพี่ได้ไหมริน... ให้พี่ได้ชดใช้ ให้พี่ได้ดูแลลูกและเธอ... ในฐานะสามีและพ่อที่สมบูรณ์แบบสักครั้ง” คำพูดนั้นพร่าเลือนไปเมื่อริมฝีปากของเขาประกบเข้ากับเรียวปากอิ่มของเธอ รินรดาสะดุ้งเฮือก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอกำลังจะผลักเขาออก แต่สัมผัสที่อ่อนหวาน ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความสำนึกผิดที่ถ่ายทอดผ่านจูบนั้น กลับทำให้เรียวแรงของเธอมลายหายไปสิ้น มันไม่ใช่จูบแห่งการบังคับหรือเร่าร้อนดิบเถื่อนเช่นในอดีต แต่มันคือจูบแห่งการเว้าวอน การยอมจำนน และการโหยหาอย่างสุดหัวใจ ลิ้นอุ่นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างนุ่มนวล เรียรียวกระแสความซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย รินรดาหลับตาลงปล่อยให้รสสัมผัสวาบหวามนี้พาเธอดิ่งล่วงลงสู่ห้วงอารมณ์ที่ไม่อาจปฏิเสธ มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางอย่างทะนุถนอม ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ตื่นตัว อุณหภูมิในห้องที่เคยเย็นเฉียบกลับร้อนระอุขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดประสานกันในความเงียบ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ความโหยหาที่ถูกกักเก็บมาเนิ่นนานระเบิดออกเป็นบทเพลงรักแห่งความยินยอมพร้อมใจที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและความร้าวรานที่งดงาม ในขณะที่บทเพลงรักกำลังบรรเลงถึงจุดที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนที่สุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “คุณอคินครับ! แย่แล้วครับ... ผลตรวจ DNA ด่วนที่คุณสั่งให้ผมไปเร่งรัดจากห้องแล็ป... ตอนนี้ส่งมาถึงมือผมแล้วครับ!” เสียงของเลขาหนุ่มดังลอดเข้ามาจากด้านนอก พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลที่ถูกสอดเข้ามาใต้ช่องประตูห้องพัก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "มิคายามวิกาล" นะคะ