บทเรียนจากความเจ็บปวด

“เอกสารนั่น... คุณได้มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ อคิน?” น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกดุจใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของอคิน เธอไม่ได้ตะโกน ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย ร่างระหงยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนแสง บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยร่องรอยของความเกลียดชังที่สั่งสมมานานห้าปี อคินชะงักงัน โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงบนพรมหนานุ่ม เขามองอดีตภรรยาที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเหยียบย่ำหัวใจอย่างไม่ใยดี ในวันนี้เธอคือผู้กุมชะตาชีวิตของเขาไว้ด้วยเพียงคำพูดประโยคเดียว “ริน... ฟังผมก่อน เอกสารนั่นมันไม่ใช่—” “อย่าเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงน่ารังเกียจแบบนั้น!” รินรดาตวาดกลับ เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความอัดอั้นที่พุ่งพล่านราวกับเขื่อนแตก “ห้าปีที่ฉันต้องอยู่อย่างคนตายทั้งเป็น ห้าปีที่ฉันถูกคุณตีตราว่าเป็นผู้หญิงหิวเงิน สกปรก และไร้ค่า... คุณจำความรู้สึกตอนที่คุณโยนเงินฟาดหัวฉันในวันที่เราหย่ากันได้ไหมคะ? คุณจำสายตาที่มองฉันเหมือนเชื้อโรคตอนที่คุณสั่งให้ฉันออกไปจากชีวิตคุณได้หรือเปล่า!” เธอเดินเข้าไปหาเขา ความเย็นชาที่ฉาบไว้บนใบหน้าเริ่มร้าวราน รินรดาคว้าปกเสื้อสูทราคาแพงของเขาไว้แน่น ก่อนจะกระชากให้อคินก้มลงมาสบตากับเธอ “ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับมันเทียบไม่ได้เลยกับเศษเสี้ยวของความสำนึกผิดที่คุณแสดงออกมาตอนนี้! คุณอยากไถ่บาปเหรอคะ? คุณอยากให้ฉันให้อภัยเหรอ? อคิน... บอกฉันสิ ว่าคนอย่างคุณจะเอาปัญญาที่ไหนมาเยียวยาหัวใจที่ถูกคุณเผาจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน!” อคินนิ่งงัน ลมหายใจของเขาติดขัด ความเจ็บปวดที่อกซ้ายเหมือนมีใครเอามีดมาคว้าน แววตาของเขาที่เคยดุดันและเย่อหยิ่งบัดนี้สั่นไหวและพร่ามัวไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกที่สายเกินการณ์ เขาคุกเข่าลงแทบเท้าเธอ มือหนาพยายามจะเอื้อมไปกุมมือบางไว้ แต่รินรดากลับถอยหนีราวกับสัมผัสของเขาคือยาพิษ “ผมยอมแล้ว... ริน ผมยอมแลกทุกอย่างที่มี เพียงเพื่อให้คุณมองผมด้วยสายตาที่เคยมีให้กันอีกครั้ง แม้จะเป็นความโกรธแค้น ผมก็ยอม... แต่ได้โปรด อย่ามองผมเหมือนคนแปลกหน้าแบบนี้เลย ผมมันเลว ผมมันโง่ที่ปล่อยมือคุณไป... ผมขอโทษ” เขาพูดด้วยเสียงที่แหบพร่า การพังทลายของอคินที่เคยเป็นดั่งภูผานั้นช่างดูน่าเวทนาและสะใจในเวลาเดียวกัน รินรดามองชายที่เคยรักสุดหัวใจด้วยแววตาสมเพช แต่ลึกๆ ในใจ เธอกลับสัมผัสได้ถึงรสชาติของความขมขื่นที่พุ่งเข้าสู่ขั้วหัวใจ รินรดาโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่เคยเป็นเอกลักษณ์ของเธอทำให้สติของอคินกระเจิดกระเจิง เขาโหยหาเธอจนแทบคลั่ง ไม่ใช่แค่ในแง่ของความรัก แต่เป็นความกระหายที่ต้องการจะหลอมรวมและชดเชยทุกความผิดพลาด “ถ้าคุณอยากชดใช้... ก็ทำให้ฉันเห็นสิคะ” เธอพึมพำชิดริมฝีปากเขา ก่อนจะบดเบียดจุมพิตที่เร่าร้อนและดิบเถื่อนลงไป ไม่ใช่จุมพิตแห่งความรัก แต่เป็นจุมพิตแห่งการสั่งสอน อคินตอบสนองราวกับคนขาดใจ เขาคว้าเอวบางรั้งเข้ามาแนบชิด มือหนาลูบไล้ไปตามสรีระที่คุ้นเคย ทุกสัมผัสที่เขาหยิบยื่นให้มันเปี่ยมไปด้วยความโหยหา อารมณ์ที่ถูกกดทับมานานปีระเบิดออกมาผ่านจังหวะการบดจูบที่ร้อนแรงและไร้การปรานี เสื้อผ้าของทั้งคู่ถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็วท่ามกลางความอัดอั้นที่ถาโถมเข้ามา บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เคยใช้เซ็นเอกสารหย่าร้าง บัดนี้มันกลับกลายเป็นเวทีแห่งความสิเน่หาที่ร้อนแรงดุจเปลวเพลิง ผิวเนื้อที่เสียดสีกัน กลิ่นหอมจางๆ ผสมกับลมหายใจหอบกระเส่าของคนทั้งสอง สร้างบรรยากาศที่วาบหวามจนยากจะถอนตัว อคินมอบสัมผัสที่หนักหน่วงและลุ่มลึกให้กับรินรดา ราวกับจะตอกย้ำว่าทุกตารางนิ้วบนร่างของเธอคือสมบัติที่เขาไม่มีวันยอมเสียไปอีกเป็นครั้งที่สอง รินรดาเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสจากเขา เสียงครางแผ่วเบาที่เล็ดลอดออกมานั้นไม่ได้เกิดจากความสุขสมเพียงอย่างเดียว แต่มันคือการปลดปล่อยความแค้นที่อัดแน่นมานานห้าปีให้ระบายออกมาพร้อมกับหยาดเหงื่อที่ชุ่มโชก เมื่อพายุอารมณ์สงบลง ทั้งสองต่างหอบหายใจรุนแรงอยู่ในความเงียบงัน อคินซบใบหน้าลงกับซอกคอของเธอ แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความแตกสลายที่ซ่อนอยู่ใต้รอยตัณหา ทว่า ในขณะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอก! “คุณพ่อคะ! ลินิน... ลินินอยากได้ตุ๊กตาที่...” เสียงเด็กหญิงตัวน้อยที่ถอดแบบความฉลาดและใบหน้าของอคินมาจนเกือบเหมือนพิมพ์เดียวกันขาดห้วงไป เมื่อดวงตากลมโตของน้องลินินมองเห็นภาพตรงหน้า... รินรดารีบคว้าเสื้อสูทขึ้นมาคลุมร่างอย่างตื่นตระหนก ส่วนอคินแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็งเมื่อสายตาประสานเข้ากับใบหน้าของเด็กหญิงที่เขาเห็นเพียงแวบเดียวเมื่อไม่กี่วันก่อน อคินค่อยๆ หันมองหนูน้อยที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่รินรดาด้วยความสับสนที่พุ่งขึ้นถึงขีดสุด “ริน... เด็กคนนี้... ใครกัน?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางที่แสนทรมานนี้ไปกับมิคายามวิกาลนะคะ