คำสัญญาที่ไร้น้ำหนัก

แผ่นกระดาษในมือของอคินไม่ได้มีน้ำหนักเกินไปกว่ากรัมของเยื่อไม้ แต่ทำไม... มันจึงให้ความรู้สึกราวกับกำลังกดทับทับทรวงอกของเขาให้จมดิ่งลงไปในห้วงเหวลึกที่ไร้ก้นบึง ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเย็นชา บัดนี้ไหวระริก รูม่านตาขยายกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจควบคุม บรรทัดแล้วบรรทัดเล่าที่กวาดสายตามองผ่านหยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วย ตัวอักษรเหล่านั้นไม่ใช่แค่รายงานทางการแพทย์ แต่มันคือบันทึกประวัติศาสตร์แห่งความโหดร้ายที่เขาเป็นผู้ลงมือขีดเขียนมันขึ้นมาด้วยความละเลยในอดีต รินรดายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่นั่นแหละคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุด ความเงียบงันและความนิ่งเฉยของเธอในยามนี้ มีคมมีดซ่อนอยู่ทุกอณู "คุณอ่านจบแล้วสินะคะ..." สุสานแห่งความเงียบถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ ทว่าเย็นเยียบราวกับสายลมหนาวที่พัดผ่านยอดหิมะ "ความจริงที่พยายามซ่อนไว้ไม่ให้คุณเห็น... วันนี้มันคงปรากฏชัดเจนแจ่มแจ้งในสมองอันปราดเปรื่องของคุณแล้วกระมังคะ คุณอคิน" อคินสะดุ้งสุดตัว เขารีบเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา หยดน้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนหลังมือ ร่างกายสูงใหญ่ที่เคยสง่างามยามนี้สั่นเทาอย่างน่าเวทนา เขาไม่อาจเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาได้เลยเมื่อหลักฐานชิ้นนั้นระบุชัดเจนถึงภาวะสุขภาพของเธอในวันที่เขาไล่ตะเพิดเธอออกจากบ้านอย่างไร้เยื่อใย วันที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ และแบกรับความแตกสลายไว้เพียงลำพัง "ริน..." เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม มือหนาที่สั่นเทายื่นออกไปหมายจะคว้าชายเสื้อเธอ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อรินรดาก้าวถอยหลังเว้นระยะห่างอย่างรังเกียจ "อย่าแตะต้องตัวฉันค่ะ" เธอกล่าวเสียงเรียบ ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว "คุณไม่มีสิทธิ์นั้นมานานแล้ว... ตั้งแต่วินาทีที่คุณเลือกจะหันหลังให้เราสองคนแม่ลูก" คำว่า 'เราสองคนแม่ลูก' บาดลึกเข้าไปในขั้วหัวใจของอคินราวกับมีใครเอาคมมีดมาเฉือนซ้ำๆ เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเธอโดยไม่นึกualถึงศักดิ์ศรีความเป็นนักธุรกิจหมื่นล้าน ภาพลักษณ์ของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลพังทลายไม่เป็นท่า เหลือเพียงชายผู้สำนึกผิดที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเสี้ยวความเมตตา "ผมขอโทษ..." เขาเค้นคำนี้ออกมาจากลำคอที่ตีบตัน น้ำตาไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน "ผมรู้ว่ามันสายไป... รู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันเลวร้ายเกินกว่าจะให้อภัย แต่รินครับ... ได้โปรด ให้โอกาสผมได้ชดใช้ ได้ทำหน้าที่พ่อ ได้ดูแลพวกคุณ... ผมสาบานว่าผมเปลี่ยนไปแล้ว" รินรดาก้มมองอดีตสามีที่กำลังคุกเข่าแทบเท้า เธอย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ใบหน้าที่เคยหวานละมุนและเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนบัดนี้ราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ "คำสัญญาของคุณ... มันไม่มีน้ำหนักหลงเหลืออยู่อีกแล้วค่ะ คุณอคิน" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือนทุกลมหายใจ "ตอนที่เราแต่งงานกัน คุณก็เคยให้สัญญาว่าจะดูแลฉัน จะปกป้องฉัน... แต่คุณทำอะไรคะ? คุณเหยียดย่ำฉัน คุณปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายจิตใจฉัน และสุดท้ายคุณก็ผลไสฉันลงเหวทั้งเป็น" "แต่วันนี้ผมมีน้องลินิน..." อคินรีบละล่ำละลักอ้างถึงแก้วตาดวงใจ "ผมรักลูก... ผมอยากกอดลูก อยากชดเชยเวลาที่สูญเสียไป ให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองเถอะนะ" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "ลูกงั้นเหรอคะ?" เธอทวนคำ "เพิ่งรู้นี่คะว่าคุณยังมีคำว่า 'พ่อ' อยู่ในสำนึก ตอนที่ลินินป่วยหนักจนต้องนอนซมบนเตียงโรงพยาบาล ตอนที่ฉันต้องวิ่งวุ่นหาเงินมาจ่ายค่ารักษาโดยไม่มีแม้แต่เงาของคุณ... คุณอยู่ที่ไหนคะ? คุณกำลังดื่มด่ำกับความสำเร็จบนกองเงินกองทอง และความสำราญใจโดยไม่เคยรู้เลยว่าเด็กคนนี้เกือบจะไม่มีชีวิตรอดมาเจอคุณในวันนี้!" ทุกถ้อยคำของรินรดาราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจอคิน เขาเจ็บจนพูดไม่ออก ความจริงที่ถูกเปิดเผยทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจตายเสียตรงนั้น ทันใดนั้นเอง ประตูห้องรับแขกก็ถูกเปิดออกเบาๆ ร่างเล็กๆ ของเด็กหญิงวัยสี่ขวบในชุดกระโปรงลายดอกไม้สีพาสเทลเดินขยี้ตาออกมาด้วยความง่วงงุน ใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นถอดแบบมาจากอคินราวกับแกะ โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้นที่ฉายแววเฉลียวฉลาดเกินวัย "คุณแม่คะ..." เสียงใสแจ๋วเอ่ยเรียกพร้อมกับเดินเตาะแตะเข้าไปซบลงที่อ้อมกระโปรงของรินรดา "ทำไมเสียงดังจังเลยคะ ลินินนอนไม่หลับเลย" รินรดารีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นความอ่อนโยนในทันที เธอนั่งลงสวมกอดร่างเล็กของลูกสาวแนบอก ลูบผมสีดำขลับแผ่วเบาด้วยความรักทั้งหมดที่มีในชีวิต "ไม่มีอะไรค่ะคนดี คุณแม่แค่คุยธุระกับแขกอยู่ค่ะ" เธอกลุ่มยิ้มให้ลูกน้อย แต่อคิน... กลับแข็งค้างไปแล้ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อได้เห็นใบหน้านั้นชัดเจนเต็มสองตา เด็กหญิงตัวน้อยที่เขาเคยพบเจอโดยบังเอิญในงานเลี้ยงและรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด แท้จริงแล้วคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง เป็นสายเลือดที่เขาเคยปัดปายและเกือบทำลายมันด้วยมือของตัวเอง อคินขยับตัวเข้าไปใกล้ชิดด้วยความลืมตัว มือที่สั่นเทายื่นออกไปหมายจะแตะแก้มนุ่มนิ่มของเด็กหญิง "ลินิน... ลูก..." น้องลินินสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ หันขวับมามองชายแปลกหน้าที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายอยู่เบื้องหน้า เธอขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างไม่ไว้วางใจ ก่อนจะถอยหลังไปหลบอยู่ด้านหลังของมารดา พร้อมกับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อแต่ทรงพลัง "คุณแม่คะ... ทำไมคุณลุงคนนี้ถึงร้องไห้ล่ะคะ? แล้วทำไม... เขาถึงหน้าตาเหมือนหนูเลยล่ะคะคุณแม่?" คำถามไร้เดียงสาของเด็กน้อยทำให้หัวใจของอคินหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ในขณะที่รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาคู่สวยนั้นเต็มไปด้วยความเยียบเย็น ท้าทาย และไร้ซึ่งหนทางเยียวยา "เขาก็คือคนที่ลูกไม่จำเป็นต้องรู้จักยังไงล่ะคะ..." รินรดากระซิบตอบลูกสาวด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้อคินได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ "ไปกันเถอะค่ะลูก เดี๋ยวคุณแม่พาไปนิทานก่อนนอนนะ" รินรดาพยุงร่างเล็กของลูกสาวลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินผ่านร่างของอคินที่ยังคงคุกเข่าค้างอยู่กับพื้นราวกับรูปปั้นไร้วิญญาณ แต่อคินกลับตัดสินใจทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง เขาพุ่งตัวไปคว้าข้อเท้าของรินรดาไว้แน่น หยาดน้ำตาอาบหน้า ใบหน้าซีดเผือดเต็มไปด้วยความสิ้นหวังขั้นสุด "รินรดา! จะให้ผมทำอะไรก็ได้... ยกโทษให้ผมเถอะนะ!" เขาตะโกนเสียงเครือ "ต่อให้คุณจะให้ผมชดใช้ด้วยชีวิต... ผมก็ยอม!" รินรดาก้มมองอดีตสามีที่หมดสภาพ เธอนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ถ้าอย่างนั้น... คุณก็ช่วยตายไปจากชีวิตของพวกเราซะสิคะ... นั่นคือการชดใช้ที่คุ้มค่าที่สุดที่คุณจะทำได้" พูดจบเธอก็กระชากข้อเท้าออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี แล้วจูงมือน้องลินินเดินหายลับเข้าไปในห้องนอน ปล่อยให้อคินนั่งทรุดฮวบอยู่กับความมืดมิดและความเจ็บปวดที่เขาเป็นผู้ก่อขึ้นมาเองทั้งหมด ทว่า... ในวินาทีที่ประตูปิดลง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของอคินก็แผדเสียงดังขึ้น หน้าจอแสดงเบอร์สายเรียกเข้าจากเลขาคนสนิท พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนด่วนที่ส่งตรงมาจากสำนักงานทนายความส่วนตัว... เอกสารลับที่เขาพยายามซ่อนไว้จากอดีตภรรยา บัดนี้ ถูกส่งตรงถึงมือใครบางคนแล้ว! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "มิคายามวิกาล"