แผนร้ายล้อมรัก

กลิ่นหอมกรุ่นของวานิลลาและแป้งเด็กฟุ้งกระจายอยู่ในห้องครัวเล็กๆ แต่งแต้มด้วยความอบอุ่นที่รินรดาเฝ้าถักทอขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจทั้งหมดที่มี เสียงหัวเราะคิกคักของเด็กหญิงวัยสี่ขวบดังประสานกับเสียงตีไข่ในชามแก้ว ร่างเล็กในชุดกันเปื้อนลายกระต่ายกำลังงละวนอยู่กับการปั้นแป้งพายในแบบของตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกายใสซื่อบริสุทธิ์คู่นั้น ถอดแบบมาจากใครบางคน... คนที่รินรดาพยายามฝังกลบไว้ในหลุมดำแห่งความทรงจำมาตลอดหลายปี "คุณแม่คะ ลินินปั้นเป็นรูปดาวทะเลแล้วค่ะ สวยไหมคะ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามพร้อมชูมือป้อมๆ ที่เปื้อนแป้งขาวโพลนขึ้นอวด รินรดาระบายยิ้มละมุน นัยน์ตาคู่สวยฉายแววอ่อนโยนยามก้มลงหอมหน้าผากมนด้วยความรักล้นปรี่ มือเรียวหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับคราบแป้งตามแก้มเนียนอย่างเบามือ ความสุขสงบเช่นนี้คือสิ่งที่เธอแลกมาด้วยรอยแผลเป็นในจิตใจ... ความสุขที่ไม่มีเงาของอดีตสามีเข้ามาแปดเปื้อน ทว่า ประตูร้านเบเกอรีเล็กๆ กลับถูกผลักเปิดออกด้วยแรงผลักแผ่วเบา ทว่ากลับสร้างแรงกระแทกมหาศาลให้กับหัวใจของคนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ กริ๊ง... เสียงกระดิ่งลมสั่นไหว รินรดาสงสายตาขึ้นมอง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษที่คุ้นตาดีจนน่ากลัวกำลังก้าวเข้ามา อคิน... ชายหนุ่มผู้เคยถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าชีวิตและหัวใจของเธออย่างไร้ความปรานี บัดนี้ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับไหวระริก ร่องรอยความเหนื่อยล้าและความสำนึกผิดฉายชัดบนใบหน้าคมสันที่เคยเย่อหยิ่ง เขาหยุดยืนนิ่งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนตรา เมื่อภาพตรงหน้าคืออดีตภรรยาที่เขาทอดทิ้ง กับเด็กหญิงตัวน้อยที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับส่องกระจก ลมหายใจของอคินติดขัด หัวใจที่ด้านชามานานนับปีบีบอัดจนเจ็บแปลบ ภาพความจริงที่สะท้อนอยู่ในดวงตากลมโตของเด็กน้อย ทำให้เข่าเกือบทรุดลงตรงนั้น "คุณ..." รินรดาเปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น เลือดในกายเย็นเฉียบ มือที่ถือผ้าขนหนูสั่นระริก เธอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเพื่อปกป้องแก้วตาดวงใจ ร่างระหัดสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกผสมผสานกับความโกรธเกรี้ยวที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาอีกครั้ง "คุณเข้ามาที่นี่ทำไม อคิน!" น้ำเสียงที่พยายามดัดให้แข็งกร้าว แต่มันกลับสั่นพร่าด้วยความหวาดระแวง อคินไม่ตอบ เขาก้าวช้าๆ เข้ามาหาทีละก้าว สายตาไม่ได้มองอดีตภรรยาเลยแม้แต่น้อย หากแต่ทอดมองไปยังเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังเอียงคอมองเขาด้วยความสงสัย ไร้ซึ่งความกลัว "คุณอา... เป็นใครเหรอคะ ทำไมหน้าตาคุ้นจังเลย" เสียงใสแจ๋วเอ่ยทักอย่างไร้เดียงสา พร้อมกับเดินเตาะแตะเข้าไปใกล้ชายแปลกหน้า อคินรู้สึกราวกับมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ เขาทรุดกายลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งกับพื้น เพื่อให้ระดับสายตาเสมอกับเด็กน้อย มือหนาที่สั่นเทายื่นออกไปหมายจะแตะแก้มนิ่ม แต่ก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศด้วยความกลัวว่าตัวเองจะแปดเปื้อนความบริสุทธิ์นั้น "หนู... ชื่ออะไรครับคนเก่ง" อคินเอ่ยถาม เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลอย่างที่รินรดาไม่เคยได้ยินมาก่อนในยามที่ใช้ชีวิตคู่ร่วมกัน "ลินินค่ะ คุณแม่บอกว่าลินินเป็นเด็กดีที่สุดในโลกเลย" เด็กหญิงตอบเจื้อยแจ้ว พลางเอียงคอมองหน้าอคินอย่างพิจารณา "คุณอาตาเศร้าจังค่ะ ใครทำให้อาเสียใจเหรอคะ เดี๋ยวดอกไม้ของลินินจะช่วยปลอบใจนะคะ" ว่าแล้วมือป้อมๆ ก็หยิบแป้งพายรูปดาวที่เพิ่งปั้น ยื่นส่งให้อีกฝ่ายด้วยความเมตตาปรานีตามประสาเด็กน้อย อคินรับขนมชิ้นนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หยดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงเผาะลงบนหลังมือของเด็กหญิงอย่างไร้การควบคุม ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาตลอดสี่ปีประเดประดอนเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก นี่หรือ... สายเลือดที่เกิดจากความเย็นชาของเขา นี่หรือ... ดวงใจที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไม่ใยดี รินรดารemains ปรี่เข้ามาคว้าตัวลูกสาวเข้าสู่อ้อมอกด้วยความตื่นตระหนก นัยน์ตาทอประกายความเกรี้ยวกราดและหวาดกลัวระคนกัน "อย่าแตะต้องลูกฉันนะ! อคิน คุณต้องการอะไรกันแน่ ถึงตามมาถึงที่นี่!" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมปาล์มมองสบตาอดีตภรรยาด้วยความเวทนาและโหยหา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกบาป "ผมไม่ได้มาเพื่อพรากอะไรไปจากคุณอีกแล้ว ริน... ผมแค่มาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ผมควรจะดูแลมาตั้งแต่แรก" "คุณไม่มีสิทธิ์!" รินรดากล่าวเสียงกร้าว น้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้า "วันที่คุณเขี่ยเราสองคนแม่ลูกออกจากชีวิต คุณประกาศชัดเจนไม่ใช่เหรอว่าเราไม่มีค่าอะไรเลย แล้วตอนนี้คุณทำหน้าแบบนี้ทำไม ออกไปจากร้านฉันเดี๋ยวนี้!" "ถ้าผมไม่ออกล่ะ..." อคินก้าวเข้าไปประชิดทีละน้อย ความกดดันแผ่ซ่านรอบตัว แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความเว้าวอน "คุณจะไล่ผมด้วยวิธีไหน... หรือจะให้ผมคุกเข่าขอโทษตรงนี้ เพื่อให้คุณเห็นใจคนที่มันเคยโง่เง่าคนนี้สักนิด" ท่าทีที่อ่อนลงอย่างน่าตกใจของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ ทำเอารินรดาชะงักงัน เธอไม่เคยเห็นมุมนี้ของอคินมาก่อน ชายผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้กลับยอมจำนนต่อหยดน้ำตาและความไร้เดียงสาของเด็กหญิงตัวน้อย กลยุทธ์การเข้าหาผ่านสายเลือดที่เขากำลังใช้ กำลังบั่นทอนกำแพงน้ำแข็งที่เธอสร้างขึ้นมาอย่างช้าๆ "คุณปะป๊า... ร้องไห้ทำไมคะ" เสียงเล็กๆ ของลินินเอ่ยแทรกขึ้นทำลายความเงียบงัน ทุกสรรพสิ่งราวกับหยุดนิ่ง รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่อคินชะงักงัน คล้ายสมองหยุดประมวลผลไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตคู่นั้นมองหน้าอคินสลับกับรูปถ่ายใบเล็กที่ซ่อนไว้หลังเคาน์เตอร์... รูปถ่ายในอดีตของอคินที่รินรดายังเก็บไว้ในลิ้นชักลับโดยไม่ให้ใครเห็น และก่อนที่รินรดาจะทันได้เอ่ยปากห้ามปราม ลินินก็เอื้อมมือไปแตะใบหน้าคมคายของชายหนุ่ม พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของอคินพลิกคว่ำ "ปะป๊าขา... ในรูปถ่ายของแม่ หน้าตาเหมือนปะป๊าเป๊ะเลยนะคะ ทำไมปะป๊าถึงเพิ่งมาหาลินินล่ะคะ?" หัวใจของอคินกระตุกวูบ ความจริงที่เปิดเผยผ่านปากของเด็กหญิงตัวน้อย ทำให้เขารู้ซึ้งทันทีว่า... ต่อให้เขาพยายามหลบหนีบาปกรรมมากแค่ไหน สายใยแห่งเลือดเนื้อเชื้อไขก็ไม่มีวันตัดขาดลงได้ และนั่นคือจุดเริ่มต้นของแผนการร้าย... ที่จะใช้ความรักของลูกสาวมาหลอมละลายหัวใจแม่ของเธอให้ยอมสยบแทบเท้าอีกครั้ง แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — *มิคายามวิกาล*