ค่ำคืนที่บีบคั้น

"คุณคิดว่าน้ำตาสองหยดของคุณในวันนี้ มันจะลบล้างคราบเลือดในอดีตที่ฉันต้องเหยียบยย้ำผ่านมาได้จริงๆ หรือคะ... อคิน" เสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือด้วยความอ้อนวอน บัดนี้กลับเรียบสนทนาจนเย็นเยียบ รินรดายืนกอดอกพิงบานกระจกใสของห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสลัวจากตึกระฟ้าเบื้องล่างสะท้อนเงาร่างบอบบางที่ผ่านมรสุมชีวิตจนแข็งแกร่งดั่งหินผา ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังชายหนุ่มที่เคยเป็นเจ้าชีวิต แต่บัดนี้กลับทรุดกายลงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าด้วยความสิ้นหวัง อคินเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและเย็นชาอย่างไร้หัวใจ บัดนี้แดงก่ำเต็มไปด้วยร่องรอยของความสำนึกผิดที่สายเกินกาล สันจรามคมสันขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน มือหนาที่เคยผลักไสเธออย่างไร้เยื่อใย สั่นเทาขณะเอื้อมขึ้นหมายจะแตะชายกระโปรงของเธอ แต่แล้วก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศ ราวกับตระหนักดีว่าตนเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะแตะต้องฝุ่นละอองบนรองเท้าของหญิงสาว "ผมไม่ได้ขอให้คุณลบล้างมัน... ริน" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนจนแทบขาดใจ อคินแค่นหัวเราะเยาะหยันตัวเองอย่างน่าสมเพช "ผมแค่ขอโอกาส... ขอโอกาสให้ผู้ชายสารเลวคนนี้ได้ใช้ลมหายใจที่เหลือ ชดใช้ความผิดบาปที่ทำไว้กับคุณและลูก" "ลูก?" รินรดาทวนคำ เสียงหัวเราะแผ่วเบาในลำคอของเธอบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "คุณยังมีหน้ามาพูดคำนี้อีกหรือคะ วันที่คุณเซ็นใบหยดโดยไม่แม้แต่จะชายตามองจดหมายฝากครรภ์ วันที่คุณบอกว่าเด็กคนนี้เป็นแค่มารหัวขนที่ถ่วงความเจริญของคุณ... คุณลืมมันไปหมดแล้วหรือไง" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนแผลฉกรรจ์ในใจของอคิน ชายหนุ่มรู้สึกราวกับหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายบีบรัดจนเจ็บแปลบ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิดอย่างจนตรอก ก่อนที่มือหนาจะตัดสินใจรวบข้อเท้าของเธอไว้แน่น ดึงรั้งให้หญิงสาวทรุดกายลงมาเผชิญหน้ากันในระยะประชิด "ริน... ลงโทษผมสิ จะฆ่าผมให้ตายด้วยมือคุณ ผมก็ยอม..." อคินเงยหน้าขึ้นสบตา หยาดน้ำตาหยดแรกไหลรินผ่านแก้มสากอย่างไม่อายฟ้าดิน ความเย่อหยิ่งทระนงตนถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เหลือเพียงความคลั่งรักและความโหยหาที่กัดกินวิญญาณ "แต่ได้โปรด... อย่าผลักไสผมออกจากชีวิตคุณและลูกอีกเลย" ความใกล้ชิดที่แนบ ริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ และกลิ่นกายเฉพาะตัวที่คุ้นเคย ปลุกเร้าคลื่นอารมณ์ดิบเถื่อนที่ทั้งสองฝ่ายพยายามกด กด ซ่อนเอาไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันตรายที่เธอเกลียดชังแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ ดวงตากลมโตจ้องมองริมฝีปากหยักที่สั่นเทอของอคิน ก่อนที่ความเคียดแค้นในอดีตจะแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงพิศวาสที่ลุกโชนขึ้นอย่างไร้การควบคุม "อยากชดใช้มากใช่ไหมคะ..." เสียงกระซิบพร่าลอดไรฟัน รินรดายกมือขึ้นเรียวสวยขึ้นป้องริมฝีปากตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดริมใบหูของเขา "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ... ว่าคุณยอมจำนนต่อฉันแค่ไหน อคิน" สิ้นคำท้าทาย ราวกับสدายสายฟ้าฟาดลงกลางใจ อคินพุ่งเข้าประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากนุ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี จุมพิตที่เริ่มต้นด้วยความโหยหาและสำนึกผิด พลันแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนดุดันราวกับคนกระหายน้ำกลางทะเลทราย ลิ้นร้อนรุกล้ำตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหามาแรมปี รินรดาสะعدเฮือกด้วยความวาบหวาบ แต่เธอกลับไม่ผลักไส มือเรียวขยำกลุ่มผมหนาของเขาแน่นขึ้น พร้อมกับเอียงใบหน้ารับสัมผัสที่ทั้งดุดันและเร้าอารมณ์อย่างเต็มใจ อคินไม่อาจยับยั้งสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกเร้า มือหนาช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกโดยที่ริมฝีปากยังคงไม่ละออกจากกัน รินรดาร้องประท้วงในลำคอเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางราบลงบนโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงาน แสงไฟยามค่ำคืนสาดส่องผ่านกระจก เผยให้เห็นเรือนร่างที่บิดเร้าด้วยแรงปรารถนา ชุดทำงานเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็วภายใต้ฝีมือของชายหนุ่มที่หิวกระหาย อคินพรมจูบไปทั่วลาดไหล่เนียน นวลระเรื่อ ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้สั่นสะท้าน ผิวเนื้อกระทบกันท่ามกลางอุณหภูมิห้องที่ร้อนระอุ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดเคล้าคลอไปกับเสียงครางต่ำในลำคอของอคินที่แสดงออกถึงความคลั่งไคล้จนแทบคลั่ง ความสัมพันธ์อันดุเดือดดำเนินไปอย่างไร้การควบคุม รินรดากรีดเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พวยพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวท่ามกลางคราบน้ำตาแห่งความเจ็บปวดในอดีต และหยาดเหงื่อแห่งความสุขสมที่ล้นปรี่ อคินเคลื่อนไหวเข้าหาเธอด้วยจังหวะที่เนิบนาบแต่หนักหน่วง ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยคำอ้อนวอนผ่านสัมผัสทางกาย ว่าเขาไม่มีวันยอมปล่อยเธอไปอีกแล้ว เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่พายุอารมณ์สงบลง รินรดานอนหอบหายใจอยู่บนอกแกร่งของชายหนุ่ม ปลายนิ้วเรียวของอคินไล้เบาๆ บนพวงแก้มใสที่ยังคงหลงเหลือคราบน้ำตา ความเงียบโรยตัวปกคลุมทั่วห้องทำงาน มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่า... ในวินาทีที่อคินกำลังจะก้มลงจุมพิตหน้าผากมนด้วยความรักล้นปรี่ เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติดกัน ตามด้วยเสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "คุณแม่คะ! น้องลินินทำการบ้านเสร็จแล้วค่ะ คุณแม่เปิดประตูให้ลินินหน่อยนะคะ..." หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ขณะที่อคินเบิกตากว้างด้วยความสัตย์ซื่อ เมื่อเสียงเล็กๆ นั้นเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้วิญญาณเกือบหลุดออกจากร่าง "เอ๊ะ... ทำไมรองเท้าผู้ชายคู่นี้ถึงหน้าตาคุ้นจังคะ เหมือนรูปในห้องทำงานคุณแม่ที่บอกว่าเป็น 'คุณพ่อ' เลยค่ะ!"