คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

“เครื่องประดับราคาหลักล้านบนคอคุณรินลดาน่ะ สวยจนน่าอิจฉา แต่ความสวยของตัวคนใส่น่ะสิคะที่น่ากลัวกว่า... กลัวว่าคนที่เคยเขี่ยทิ้งไป วันนี้จะกลับมาทวงคืนทุกอย่างจนไม่เหลือซาก” เสียงกระซิบเสียดสีจากไฮโซสาวข้างกายดังขึ้นในงานประมูลการกุศลที่จัดขึ้นอย่างหรูหรา รินลดาเพียงแค่มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มจางๆ แววตาของเธอราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม เธอไม่ได้โต้ตอบ แต่กวาดสายตามองไปรอบห้องจัดเลี้ยงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นอายของความจอมปลอมที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ห้าปีที่หายไป... เธอไม่ได้ไปเพื่อเริ่มต้นใหม่เพียงอย่างเดียว แต่เธอไปเพื่อ ‘หล่อหลอม’ ตัวเองให้เป็นเหล็กกล้าที่แกร่งพอจะทุบทำลายปราสาททรายของธันวาให้ย่อยยับ “อย่าไปสนใจเลยครับริน ที่นี่มีแต่พวกหน้าไหว้หลังหลอก” คีย์ กระซิบตอบข้างหูพลางขยับกายบังทิศทางสายตาของคนในงานให้รินลดาอย่างเป็นธรรมชาติ “ถ้าไม่สบายใจ เรากลับกันตอนนี้เลยไหม?” “ไม่ค่ะคีย์” รินลดาปฏิเสธเสียงนิ่ง “แขกคนสำคัญของงานยังไม่ปรากฏตัวเลย ถ้าดิฉันกลับไปก่อน เขาจะหาว่าเราเป็นคนขี้ขลาดเอาได้นะคะ” ทว่า ในวินาทีที่รินลดาเอ่ยจบ บานประตูใหญ่ของห้องจัดเลี้ยงก็ถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดชุดดำสองนาย ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มคัตติ้งเนี้ยบก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่ดูมีอำนาจล้นเหลือ กลิ่นอายความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้บทสนทนารอบบริเวณเงียบกริบลงทันตาเห็น ธันวา... เขายังคงหล่อเหลาบาดใจเหมือนเดิม แต่แววตาคู่นั้นดูไร้ชีวิตชีวาและเย็นเยียบกว่าในความทรงจำของเธอหลายเท่า เขากวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนจะหยุดลงที่กลุ่มของเธอ รินลดาหัวใจเต้นผิดจังหวะไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วหันไปจิบแชมเปญในมืออย่างใจเย็น ธันวาเดินผ่านกลุ่มคนมากมายตรงมาทางนี้ รัศมีของเขากดดันจนคนรอบข้างต้องถอยห่าง “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคีย์” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้น ธันวาไม่ได้มองคีย์เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่หญิงสาวที่ยืนเคียงข้างคีย์อย่างพิจารณา “แล้วนี่ใครกัน? พนักงานใหม่หรือว่าคนรักคนใหม่ของคุณ ถึงได้พามาในงานระดับนี้” คีย์ยิ้มหยัน “นี่คุณรินลดา หุ้นส่วนคนสำคัญของผมครับธันวา คุณคงไม่รู้จักหรอก เพราะคุณมักจะมองข้ามสิ่งที่มีค่าเสมอ” ธันวาหรี่ตาลง เขาก้าวเข้ามาใกล้รินลดาอีกก้าวหนึ่ง กลิ่นโคโลญจน์ประจำตัวที่เธอเคยซุกใบหน้าลงบนไหล่กว้างนั้นแตะจมูกเธออีกครั้ง ความเจ็บปวดในอดีตพุ่งเข้าจู่โจมดั่งคลื่นที่ซัดฝั่ง แต่รินลดากลับยืดตัวตรง สบตาเขาอย่างท้าทายโดยไม่หลบเลี่ยง “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณธันวา” รินลดาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่คนฟังไม่ทันสังเกต “ดิฉันรินลดา... หวังว่าเราคงได้ร่วมงานกัน ‘อย่างใกล้ชิด’ ในเร็วๆ นี้นะคะ” ธันวามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอครู่หนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยราวกับพยายามนึกอะไรบางอย่างที่เลือนราง “รินลดา... ชื่อนี้ดูคุ้นหูอย่างประหลาด” “คนบนโลกนี้มีเป็นล้านค่ะคุณธันวา คงไม่แปลกถ้าคุณจะรู้สึกคุ้นหูบ้าง แต่นั่นอาจจะเป็นแค่ภาพลวงตาจากจิตใต้สำนึกของคุณเองก็ได้นะคะ” รินลดาแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกห่างจากเขาโดยไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความฉงนของชายหนุ่ม ธันวายืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระตุกอยู่ในอกข้างซ้าย ราวกับภาพเงาในอดีตที่เขาเคยตัดสินใจเขี่ยทิ้งไปกำลังตามกลับมาหลอกหลอนเขาทั้งที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ระหว่างที่เขากำลังจะก้าวตามรินลดาไป เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น สายเรียกเข้าจากเลขาฯ ส่วนตัวที่ดูร้อนรน “ท่านประธานครับ... มีเอกสารด่วนจากแผนกตรวจสอบบัญชีส่งมาถึงมือผม เป็นรายงานผลการตรวจ DNA จากเคสที่ท่านเคยสั่งให้สืบเรื่องเด็กคนนั้นเมื่อสัปดาห์ก่อนครับ!” ธันวาชะงัก สายตาเขาสลับมองแผ่นหลังของรินลดาที่กำลังเดินหายเข้าไปในฝูงชน ก่อนจะกดรับโทรศัพท์ด้วยมือที่เริ่มสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “ว่ามา... ผลเป็นยังไง?” “ท่านครับ... ผลออกมาเป็นบวก 99.99% เด็กคนนั้น... คือสายเลือดของท่านจริงๆ ครับ!” โลกทั้งใบของธันวาเหมือนหยุดหมุนในวินาทีนั้น เขาหันขวับกลับไปมองรินลดาอีกครั้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและโหยหาที่อัดแน่นจนเกือบจะหายใจไม่ออก รินลดาหยุดเดินและหันกลับมามองเขาพอดี เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นเล็กน้อย ราวกับจะทำความเคารพแก่หายนะที่กำลังจะมาถึงชีวิตของเขานับจากนี้ เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าตอนที่สองนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ