หอมหวานแต่เจือพิษ

กลิ่นอายของเนยฝรั่งเศสแท้และดาร์กช็อกโกแลตเกรดพรีเมียมคละคลุ้งอวลอยู่ในบรรยากาศ แต่สำหรับรินลดาแล้ว กลิ่นที่ชัดเจนที่สุดในวินาทีนี้คือกลิ่นอายแห่งชัยชนะที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบงัน ปลายมีดปาดครีมสแตนเลสสตีลกรีดลงบนเนื้อเค้กชิฟฟอนสีขาวบริสุทธิ์อย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่าเปี่ยมด้วยความมั่นนิ่งและเยือกเย็น ปราศจากความสั่นเทาเช่นในอดีตที่ผ่านมา หกปีเต็มที่เธอต้องกลืนกินหยดน้ำตาและความอับอายในฐานะเงาไร้ตัวตนของอดีตสามีผู้ยิ่งใหญ่ วันนี้ ‘ฌาน’ (Chant) ร้านเบเกอรี่บูติกฝรั่งเศสระดับไฮเอนด์ของเธอได้ปักหมุดลงบนย่านธุรกิจใจกลางเมืองอย่างสง่างาม—ณ จุดที่อยู่ห่างจากตึกสำนักงานใหญ่ของธันวา กรุ๊ป เพียงแค่เอื้อมมือถึง “ลูกค้ารายแรกของวันมารอตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดประตูแล้วนะคะ ริน” เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของคีย์ดังขึ้นพร้อมกับถาดใส่ครัวซองต์อบร้อนที่เพิ่งยกออกมาจากเตา ชายหนุ่มส่งยิ้มให้เธอด้วยแววตาที่อ่านความห่วงใยและชื่นชมระคนกัน คีย์คือเจ้าของเชนร้านเบเกอรี่คู่แข่งตัวฉกาจของธันวา และยังเป็นคนที่ยื่นมือเข้ามาฉุดเธอลุกขึ้นยืนบนสังเวียนธุรกิจแห่งนี้ พร้อมกับมอบอิสรภาพทางสถานะที่เธอโหยหา รินลดาเงยหน้าขึ้นจากเค้กแต่งงานชิ้นเอก ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา “ปล่อยให้เขารอไปก่อนค่ะ ความพิถีพิถันไม่มีคำว่าลดราคาให้ใครทั้งนั้น... โดยเฉพาะคนที่เคยคิดว่าฉันไม่มีค่าพอแม้แต่จะยืนเคียงข้าง” คำพูดเรียบเรื่อยนั้นแฝงไว้ด้วยคมมีดที่กรีดลึกลงไปในความทรงจำ วันที่เธออุท้องโตแปดเดือนเดินไปหาเขาที่ห้องทำงานเพื่อขอความเห็นใจ ธันวาตอกกลับด้วยน้ำเสียงเยพันและสายตาที่มองเธอราวกับสิ่งของไร้ค่า เขาบอกว่าเด็กในท้องอาจไม่ใช่สายเลือดของเขา และการแต่งงานของเราเป็นแค่ความผิดพลาดที่เขาพร้อมจะจ่ายเงินค่าปิดปากเพื่อให้เธอหายไปจากชีวิต แต่วันนี้ รินลดาคนเดิมได้ตายไปแล้ว เหลือเพียงเชฟขนมหวานมือหนึ่งผู้ถือครองสูตรลับมูลค่ามหาศาล และหัวใจที่ด้านชาต่อคำว่ารัก ด้านนอกกระจกใสกันกระสุนหนาพิเศษของร้าน รถยนต์เซდანยุโรปสีดำสนิทคันหรูเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทอย่างนิ่งสงบ ณ ลานจอดรถวีไอพี ธันวาก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสง่างามในชุดสูททักซิโด้ตัดเย็บพิเศษเข้ารูป ความเย่อหยิ่งและอำนาจแผ่ซ่านรอบตัวเขาเช่นเคย ชายหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองป้ายชื่อร้านเบเกอรี่เปิดใหม่ที่ตั้งตระหง่านท้าทายอาณาจักรธุรกิจของเขา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ เมื่อพบว่ามีร้านขนมคู่แข่งกล้ามาเปิดตัวในอาณาเขตที่เขาผูกขาดมานานหลายปี ธันวาเดินตรงเข้ามาผลักประตูกระจก เสียงกระดิ่งทองเหลืองกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นพร้อมกับไอความเย็นที่ปะทะกับกลิ่นหอมหวานของขนมอบ เขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทางราวกับเจ้าผู้ครองแผ่นดินที่มาตรวจตราอาณาจักร แต่แล้วฝีเท้าที่มั่นคงก็ต้องชะงักกง ค้างเติ่งอยู่กลางร้าน เมื่อดวงตาสีเข้มคมปลาบปะทะเข้ากับร่างระหงของเชฟสาวในชุดเสื้อคลุมสีขาวสะอาดตาที่กำลังยืนหันหลังจัดแต่งตู้เค้กอยู่ ราวกับเวลาหยุดเดิน รินลดาชะงักมือที่กำลังคีบมาการองสีพาสเทล เธอนิ่งค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ แล้วค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีตสามีผู้ไม่เคยคิดว่าจะได้พบกันอีกในสภาพนี้ ดวงตาสองคู่ประสานกันกลางอากาศ ความเงียบงันอันหนักอึ้งเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที ธันวานิ่งอึ้งไป หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอเกิดสะดุดกึก ร่างตรงหน้าไม่ใช่ผู้หญิงซอมซ่อคนเดิมที่เคยร้องไห้อ้อนวอนเขาเมื่อหกปีก่อน เธอดูสง่างาม เย็นชา และทรงพลังยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนที่เขาเคยพบพาน แววตาคู่นั้นว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีเขาอยู่ในความทรงจำเลยแม้แต่น้อย “ยินดีต้อนรับสู่ฌานค่ะ ท่านประธานธันวา” เสียงหวานกังวานเอ่ยทักทายขึ้นก่อน รอยยิ้มบนริมฝีปากเธอบางเฉียบและเยียบเย็นจนน่ากลัว “ไม่ทราบว่าวันนี้… คุณสนใจจะลิ้มลองรสชาติความหวานแบบไหนดีคะ? ขนมของเราขึ้นชื่อเรื่องความเจือพิษที่กินแล้วจะไม่มีวันลืมเลยล่ะค่ะ” ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัญชาตญาณนักธุรกิจเตือนภัยเขาสายฟ้าแลบว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้กลับมาเพื่อเริ่มต้นใหม่ แต่เธอกลับมาเพื่อทวงคืนและทำลายเขาทีละน้อย ทว่า ก่อนที่ธันวาจะได้กล่าววาจาเชือดเฉือนใดๆ กลับมีเสียงฝีเท้าเล็กๆ วิ่งตึงตังมาจากห้องพักพนักงานด้านหลัง เด็กชายวัยห้าขวบในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักวิ่งพุ่งเข้ามาสวมกอดขาของรินลดาไว้แน่น พร้อมกับเงยหน้าขึ้นส่งเสียงเจื้อยแจ้วด้วยใบหน้าถอดแบบมาจากธันวาอย่างไม่ผิดเพี้ยน—ดวงตาคมกริบสันจมูกโด่งรั้น และริมฝีปากที่หยักลึกราวกับแกะพิมพ์เดียวกัน “คุณแม่ครับ! ขนมปังที่ผมปั้นเสร็จแล้วครับ หน้าตาเหมือนคุณพ่อ... เอ้ย เหมือนลุงคีย์หรือยังครับ?” รินลดาหน้าซีดเผือดลงชั่วขณะ ส่วนธันวานั้นยืนแข็งค้างดั่งถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระบาล โลกทั้งใบของนักธุรกิจผู้ไร้หัวใจพังทลายลงในพริบตา เมื่อสายตาคมกริบก้มมองเด็กชายตัวน้อย แล้วตระหนักได้ทันทีว่าเลือดในอกของตนเองกำลังยืนอยู่ตรงหน้า—และมันถูกเลี้ยงดูโดยอดีตภรรยาที่เขาเคยขับไลไสส่งอย่างไร้เยื่อใย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปในห้วงแห่งการแก้แค้นนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ เมฆหมอกสีชมพู