กลิ่นอายความทรงจำ

กลิ่นหอมกรุ่นของเนยแท้จากฝรั่งเศสและวานิลลามาดากัสการ์คละคลุ้งไปทั่วห้องครัวสเตนเลสสตีลปลอดเชื้อ รินลดาใช้ปลายมีดปาดครีมสีขาวเนียนละเอียดลงบนหน้าเค้กชิ้นเล็กอย่างประณีต ทุกท่วงท่าของเธอนิ่งสงบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวที่เฉียบคม ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนงามจ้องมองผลงานตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย มันไม่ใช่ขนมหวานธรรมดา... แต่มันคืออาวุธชิ้นสำคัญที่เธอตั้งใจบรรจงสร้างขึ้น เพื่อส่งตรงไปสั่นคลอนหัวใจของคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน "แน่ใจแล้วเหรอว่ากล่องนี้จะส่งไปถึงมือเขาด้วยตัวเอง" คีย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนพิงขอบเคาน์เตอร์ ดวงตาคมปลาบมองกล่องของขวัญผูกริบบิ้นสีดำสนิทด้วยความกังวลระคนทึ่ง "ธันวาน่ะขึ้นชื่อเรื่องความไร้หัวใจ ถ้าเขาทิ้งมันลงถังขยะต่อหน้าต่อตา เธอจะไม่เจ็บซ้ำสองหรอกหรือ ริน" รินล่าวางสเปทูล่าลงบนถาด เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มผู้เป็นทั้งหุ้นส่วนและที่ปรึกษาคนสำคัญ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น "ปล่อยให้เขาทำอย่างนั้นสิคะ คีย์..." น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่น่าเกรงขาม "ยิ่งเขาทำลายมันอย่างไร้เยื่อใยมากเท่าไหร่ บาดแผลที่เขาเคยฝังไว้ในตัวฉัน ก็จะยิ่งย้อนกลับไปกรีดแทงหัวใจเขาเองในวันที่สายเกินแก้" ขนมในกล่องนั้นคือ 'เลมอนเมอแร็งก์ทาร์ต' รสเปรี้ยวอมหวาน... ขนมชนิดเดียวที่ธันวาเคยประกาศกร้าวด้วยความรังเกียจในยามที่เรายังใช้ชีวิตร่วมกันใต้ชายคาเดียวกันว่า *'มันคารมณ์เด็กสิ้นดี รสชาติไร้รสนิยมแบบนี้ ฉันไม่มีวันแตะต้องมันเด็ดขาด'* ในอดีต รินลดาเคยพยายามอธิบายด้วยหยาดน้ำตาว่า ขนมชิ้นนี้คือรสชาติแห่งความทรงจำในวันที่เราตกหลุมรักกันครั้งแรก แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมามีเพียงสายตาเยพันและความเงียบงันที่เยือกเย็นราวกับคนแปลกหน้า แต่วันนี้... เธอกลับเลือกที่จะส่งมันไปให้เขาอีกครั้ง พร้อมกับการ์ดใบเล็กที่เขียนด้วยลายมือบรรจง เพื่อพิสูจน์ว่าคนที่เขาเคยคิดว่าไร้ค่า บัดนี้ได้ก้าวข้ามผ่านเงาความเจ็บปวดมาสู่จุดที่สูงเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึงแล้ว ณ อาคารสำนักงานใหญ่ใจกลางย่านธุรกิจ ธันวากำลังนั่งจดจ่ออยู่กับกองเอกสารรายงานงบการเงินไตรมาสล่าสุด ความเครียดขมوดปมอยู่ระหว่างคิ้วหนาของเขา โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นเตือนเบาๆ แต่เขาเลือกที่จะเมินมัน เช่นเดียวกับหัวใจด้านชาที่ปิดตายจากเรื่องไร้สาระทั้งปวง กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง "คุณธันวาคะ มีพัสดุมาส่งค่ะ... เป็นบริการขนส่งพิเศษระบุชื่อผู้รับโดยเฉพาะค่ะ" เลขานุการสาวก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าลังเล พร้อมกับวางกล่องพัสดุกำมะหยี่สีดำผูกริบบิ้นเรียบหรูลงบนโต๊ะทำงาน ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบกวาดมองกล่องปริศนาด้วยความหงุดหงิด "ฉันไม่มีนโยบายรับของขวัญไร้สาระ เอาไปทิ้งซะ" "เอ่อ... ผู้ส่งระบุชื่อแนบมาด้วยค่ะท่าน ว่ามาจาก... 'เชฟริน' แห่งร้านเบเกอรี่ที่กำลังเป็นกระแสที่สุดในตอนนี้ค่ะ" ชื่อนั้นทำให้มือหนาที่กำลังจะหยิบปากกาชะงักกึก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอสะดุดวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ภาพเงาร่างของหญิงสาวผู้เคยยอมก้มหัวให้เขาในอดีตผุดวาบขึ้นมาในห้วงความคิด ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขายื่นมือออกไปดึงริบบิ้นสีดำนั้นด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่น่าเชื่อ ฝากล่องถูกเปิดออก กลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวของเลมอนพัดโชยแตะจมูกทันที ภาพของเลมอนเมอแร็งก์ทาร์ตสีเหลืองนวลแต่งหน้าด้วยเมอแร็งก์เบิร์นไฟสวยงามปรากฏแก่สายตา พร้อมกับการ์ดกระดาษสีขาวสะอาดตาที่เหน็บไว้ด้านข้าง ธันวาหยิบการ์ดขึ้นมาอ่านด้วยหัวใจที่บีบรัด *'หวังว่ารสชาตินี้จะช่วยเตือนความจำคุณได้นะคะ ว่าครั้งหนึ่งคุณเคยเหยียบย่ำสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตอย่างไร... ด้วยความเคารพอย่างสูง, รินลดา'* มือหนาขยำการ์ดใบนั้นในกำมือแน่นจนยับยู่ยี่ ความรู้สึกผิดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองงานและทิฐิอันสูงส่งนับปี พรั่งพรูขึ้นมาดั่งคลื่นใต้น้ำที่โหมกระหน่ำซัดเข้าใส่ฝั่ง ธันวารู้สึกหายใจไม่ออก เขารีบผลักเก้าอี้ถอยหลังแล้วเดินไปที่หน้าต่างกระจกบาน ทว่า ในขณะที่เขากำลังยืนหายใจหอบถี่เพื่อตั้งสติ สายตากลับเหลือบไปเห็นร่างเล็กคุ้นตาของเด็กชายคนหนึ่งกำลังยืนรอข้ามถนนอยู่เบื้องล่าง ข้างกายคือพี่เลี้ยงที่เขาสั่งให้คอยดูแลความปลอดภัย... เด็กชายวัยราวสี่ขวบที่มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มถอดแบบมาจากรินลดาอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มนั้นพ่วงมากับลักยิ้มข้างแก้มที่ทำให้หัวใจของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่แทบหยุดเต้น ธันวากำขอบหน้าต่างแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เมื่อตระหนักได้ถึงความจริงข้อหนึ่งที่เขามองข้ามมาตลอด... และความจริงข้อนั้นกำลังจะสั่นคลอนโลกทั้งใบของเขาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เมฆหมอกสีชมพูหวังว่าตอนที่สามนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงนะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ