เสียงสะท้อนจากอดีต

กลิ่นอายความหวานละมุนของวานิลลามาดากัสการ์และช็อกโกแลตแท้ 70 เปอร์เซ็นต์อบอวลอยู่ภายในห้องครัวกระจกใสของร้านเบเกอรี่ แต่มันกลับตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับบรรยากาศที่เย็นเยียบราวกับถูกแช่แข็งด้วยน้ำแข็งขั้วโลก รินลดากำลังใช้พายยางปาดกานาชเนื้อเนียนลงบนชั้นเค้กช็อกโกแลตด้วยมือที่มั่นคง แม้ว่าเสียงรองเท้าส้นสูงราคาแพงที่กระทบพื้นหินอ่อนด้านนอกจะดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดลงตรงหน้าประตูบานเลกระจก เสียงเคาะกระจกเบาๆ สองครั้งไม่ได้ทำให้เชฟสาวเจ้าของร้านเงยหน้าขึ้นมองทันที เธอปล่อยให้ผู้มาเยือนรออยู่ครู่ใหญ่ เพื่อประกาศให้ชัดเจนว่าเวลานี้ ใครกันแน่ที่เป็นผู้กำหนดเกม เมื่อรินลดาเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเรียบเฉย ไร้ซึ่งความประหลาดใจ ร่างระหงในชุดผ้ากันเปื้อนสีครีมวางมือลงบนเคาน์เตอร์อย่างใจเย็น ก่อนจะเลื่อนเปิดประตูบานกระจกออกครึ่งหนึ่ง "เชิญค่ะ... คุณหญิงรัตนาวลี" รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนอีกฝ่ายชะงักไปชั่วขณะ คุณหญิงรัตนาวลี อดีตแม่ยายผู้ทรงอิทธิพลและเย่อหยิ่ง กวาดสายตามองไปรอบร้านด้วยความรู้สึกดูแคลนที่ไม่เคยปิดมิด สวมเสื้อผ้าไหมตัดเย็บพิเศษ เครื่องประดับเพชรเม็ดโตสะท้อนแสงไฟวิบวับ ทว่าแววตาที่มองรินลดาในวันนี้กลับเต็มไปด้วยความระแวงและริษยาที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มเสแสร้ง "เธอคงคิดว่าตัวเองบินได้สูงสินะ รินลดา ถึงได้กล้าเปิดร้านแข่งกับตระกูลภักดีเดชา และยัง... ทำตัวสนิทสนมกับธันวาจนเป็นข่าวหน้าหนึ่ง" คุณหญิงรัตนาวลีเปิดฉากโจมตีทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาอ้อมค้อม น้ำเสียงทรงอำนาจกดต่ำลงเพื่อข่มขวัญ "เธอคงลืมไปแล้วกระมัง ว่าต่ำต้อยแค่ไหนตอนที่ถูกเขี่ยทิ้งออกจากบ้านหลังนั้น" รินลดาแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เธอมักใช้เวลาแต่งหน้าเค้ก—สวยงาม เย็นชา และแม่นยำทุกองศา "ถ้าดิฉันต่ำต้อยจริง..." รินลดาเอ่ยทวนคำ เสียงหวานใสแต่นิ่งสนิทราวกับผิวน้ำในบึงลึก "แล้วทำไมอดีตสามีผู้เพียบพร้อมของคุณหญิง ถึงยังต้องวิ่งวอนขอโอกาสจากคนต่ำต้อยคนนี้ล่ะคะ หรือว่าของที่เคยเหยียบยละเลยไว้ใต้เท้า พอวันหนึ่งมีคนอื่นเห็นคุณค่า คุณหญิงถึงได้ร้อนรนจนต้องมาถึงที่นี่ด้วยตัวเอง" "สามหาว!" คุณหญิงรัตนาวลีตบโต๊ะข้างตัวเสียงดังลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "เธอคิดว่าใช้มารยาหญิงเข้าหาธันวาแล้วจะกลับมาเกาะตระกูลเรากินได้อีกรอบอย่างนั้นเหรอ ฝันไปเถอะ! ผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ ไม่มีวันได้เหยียบย่างเข้าตระกูลภักดีเดชาเป็นครั้งที่สอง ต่อให้ธันวาจะโง่เขลาหลงเสน่ห์เธอแค่ไหน ฉันนี่แหละที่จะเป็นคนตัดอนาคตเธอเอง!" คำพูดเชือดเฉือนพุ่งเข้าใส่ราวกับลูกศรอาบยาพิษ ทว่ารินลดากลับไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกตราหน้าว่าไร้ค่า ถูกหล่อหลอมจนกลายเป็นเกราะเหล็กที่แข็งแกร่งเกินกว่าที่คำดูถูกเหล่านี้จะเจาะทะลุได้อีกแล้ว "คุณหญิงไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ..." รินลดาขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพและศักดิ์ศรีที่เปี่ยมล้นแผ่ซ่านออกมาจนคุณหญิงรัตนาวลีต้องผถอยหลังไปครึ่งก้าว "สิ่งที่เรียกว่าตระกูลภักดีเดชา สำหรับดิฉันในตอนนี้ มันเป็นแค่หน้าประวัติศาสตร์เก่าๆ ที่อ่านจบไปแล้ว และดิฉันก็ไม่มีวันกลับไปเปิดอ่านมันซ้ำสองแน่นอนค่ะ" "เธอ...!" "ถ้ามาเพื่อซื้อเค้ก ดิฉันยินดีต้อนรับนะคะ แต่ถ้ามาเพื่อระบายอารมณ์และดูถูกคนอื่น ดิฉันเกรงว่าเวลาของดิฉันมีค่าเกินกว่าจะมานั่งฟังเสียงสะท้อนจากอดีตค่ะ เชิญทางออกด้านโน้นนะคะ" รินลดาผายมือไปยังประตูหน้าร้านด้วยท่าทีสง่างามไร้ที่ติ ในจังหวะที่คุณหญิงรัตนาวลีกำลังจะกรีดร้องด้วยความโมโหสุดขีด เสียงกT2นแจ้งเตือนข้อความโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าถือราคาแพงก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หญิงสูงวัยหยิบขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทาด้วยความโกรธ ก่อนที่ดวงตาฝ้าฟางตามวัยจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นภาพและข้อความบนหน้าจอ นั่นคือภาพถ่ายจากนักข่าววงในที่ส่งตรงมาถึงเธอ... ภาพของธันวา บุตรชายหัวแก้วหัวแหวน กำลังยืนอยู่หน้าบ้านพักส่วนตัวของรินลดาในยามวิกาล พร้อมกับเด็กชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่งที่หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับธันวาไม่มีผิดเพี้ยน! คุณหญิงรัตนาวลีหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ มือที่ถือโทรศัพท์ร่วงหล่นลงกระทบพื้นหินอ่อนเสียงดังสนั่น เธอหันขวับมามองหน้ารินลดาด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ราวกับเพิ่งมองเห็นปีศาจจำแลงกายมา รินลดาเพียงแต่ก้มมองโทรศัพท์ที่ตกอยู่บนพื้น แววตาสีเข้มไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทรงพลังที่สุดในชีวิตของเธอ - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -5 ฝากเป็นกำลังใจให้เมฆหมอกสีชมพูด้วยนะคะ นิยายเรื่องนี้เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ แล้ว มาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!