แสงสีในความมืด

เสียงปรบมือเกรียวกราวราวกับคลื่นซัดสาดกระทบฝั่งในห้องจัดเลี้ยงหรูหราอลังการใจกลางมหานคร แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์คริสตัลนับร้อยดวงสะท้อนลงบนผิวแก้วแชมเปญทรงสูง ทว่าไม่มีสิ่งใดเจิดจรัสเท่ากับร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมสีดำสนิทปักเลื่อมระยิบระยับเข้ารูป ที่กำลังก้าวเดินอย่างมั่นคงบนพรมแดงด้วยส้นสูงคู่สวย รินลดายิ้มรับแสงแฟลชจากสื่อมวลชนหลายสำนักที่รุมล้อมเข้ามาด้วยความนิ่งสงบ แววตาของเธอภายใต้แพขนตางอนงามคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่แม้แต่เหล่านักธุรกิจแถวหน้ายังต้องเหลียวมองด้วยความยำเกรง นี่ไม่ใช่การมาร่วมงานในฐานะเงาของใครอีกต่อไป... แต่เธอก้าวเข้ามาในฐานะ "เชฟขนมหวานและนักธุรกิจหญิงผู้พลิกวงการเบเกอรี่แห่งปี" ผู้ครองส่วนแบ่งการตลาดที่กำลังทะยานขึ้นอันดับหนึ่งอย่างน่าจับตามอง "ยินดีด้วยนะคะคุณรินลดา ความสำเร็จของแบรนด์ 'Le Ciel' ในค่ำคืนนี้ ทำให้ตลาดหุ้นของกลุ่มบริษัทอาหารสั่นสะเทือนไปไม่น้อยเลยค่ะ คุณมีความรู้สึกอย่างไรบ้างคะที่สามารถก้าวขึ้นมาจุดนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว?" เสียงนักข่าวสาวเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น พร้อมยื่นไมโครโฟนเข้ามาใกล้ รินลดาสบตานิ่ง เรียวปากสีแดงระเรื่อคลี่ยิ้มบางเบาอย่างมีจริตจะก้าน ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคงกังวาน "ความสำเร็จไม่ได้สร้างขึ้นด้วยตัวคนเดียวหรอกค่ะ... แต่มันสร้างขึ้นจาก 'บทเรียนราคาแพง' ที่ใครบางคนเคยสอนไว้ต่างหากล่ะคะ" ประโยคเรียบง่ายแต่เชือดเฉือนนั้นลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ท่ามกลางบรรยากาศที่พลันเงียบสงบลงชั่วขณะ รินลดาเบนสายตาไปยังมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง ที่ซึ่งเงาร่างสูงสง่าคุ้นเคยกำลังยืนถือแก้ววิสกี้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ธันวากำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา—ความเจ็บปวด ความสำนึกผิด และความโหยหาที่อัดแน่นจนเกือบระเบิดออกมาทางสีหน้า ชายหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี ในยามนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความมั่นใจที่เขาเคยมี อดีตสามีผู้ไม่เคยชายตาดูลมหายใจของภรรยา วันนี้กลับต้องยืนมองเธอเฉิดฉายอยู่บนจุดสูงสุดของความสำเร็จ โดยที่เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเดินเข้าไปใกล้ รินลดาแค่นยิ้มในใจเมื่อเห็นความพินาศทางจิตใจของเขาผ่านแววตานั้น มันยังไม่สาสm... มันยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำกับหยาดน้ำตาและคราบเลือดที่เธอต้องกลืนกินเข้าไปในอดีต "ดื่มฉลองให้กับความพินาศของคนบางคนหน่อยไหมครับคุณริน" เสียงกระซิบกระsaitนุ่มทุ้มดังขึ้นข้างกาย พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของคีย์ที่ก้าวเข้ามาประคองเอวเธอไว้ด้วยความสนิทสนม ชายหนุ่มส่งยิ้มพราวเสน่ห์ให้กล้องของสื่อมวลชน รินลดาไม่ปฏิเสธสัมผัสนนั้น เธอกลับเอียงศีรษะซบลงใกล้ไหล่ของคีย์เล็กน้อยเพื่อสร้างภาพลักษณ์ของคู่รักทางธุรกิจที่สมบูรณ์แบบที่สุดในสายตาทุกคน ทางด้านธันวาที่ยืนมองภาพนั้นอยู่ไกลๆ หัวใจของเขากลับถูกบีบอัดด้วยคีมเหล็กที่มองไม่เห็น ความหึงหวงและความสำนึกบาปตีรวนขึ้นมาจุกอกจนแทบหายใจไม่ออก เขาก้าวขาไม่ออก ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยความจริงที่ว่า เขานั่นเองที่เป็นคนผลักผู้หญิงที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้หลุดลอยมือไปตลอดกาล ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปท่ามกลางความอิจฉาริษยาและความเจ็บปวดร้าวลึกของใครบางคน ประตูบานใหญ่ทางด้านหน้าห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มแขกเหรื่อที่หันไปมองผู้มาใหม่ ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสราคาแพงเดินเข้ามาด้วยท่าทางกระวนกระวาย เธอกวาดสายตาหาเป้าหมายก่อนจะพุ่งตรงมายังจุดที่ธันวาและรินลดาอยู่ พร้อมกับเด็กชายตัวน้อยวัยราวสี่ขวบที่เกาะชายกระโปรงมาด้วยความหวาดกลัว "คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" น้ำเสียงสั่นเครือของผู้จัดการส่วนตัวดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน "เด็กคนนี้... เด็กคนนี้แอบตามฉันเข้ามาในงาน เขาบอกว่า... เขาตามหา 'คุณพ่อ' ของเขาค่ะ" ธันวาขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจโดยไม่แม้แต่จะก้มมองเด็กน้อยคนนั้น "ผมไม่ว่างเรื่องไร้สาระตอนนี้ ออกไปซะ!" "แต่... แต่เด็กคนนี้หน้าตาเหมือนคุณมากนะคะคุณธันวา เหมือนจนน่าตกใจ... และแม่ของเด็กคนนี้ก็คือ..." ผู้จัดการสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะผายมือไปยังเด็กชายตัวน้อยที่เงยหน้าขึ้นสบตาธันวาเต็มตา ดวงตากลมโตคู่นั้น... จมูกโด่งรั้น... และรอยยิ้มมุมปากที่ถอดแบบมาจากธันวาราวกับส่องกระจกเงา เด็กชายเอ่ยปากเรียกชื่อคนที่เขารู้จักจากรูปถ่ายในกระเป๋าของมารดาด้วยน้ำเสียงใสซื่อ "คุณพ่อขา... คุณแม่บอกว่าคุณพ่ออยู่ที่นี่จริงด้วย" รินลดาที่ยืนนิ่งอยู่ข้างคีย์ ชะงักค้างไปทันที แก้วแชมเปญในมือสั่นสะท้อนแสงไฟวับวาว รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของเธอแข็งค้างลงในพริบตา เมื่อสายตาดันไปประสานเข้ากับเด็กชายปริศนาผู้กุมความลับทั้งหมดของเธอยังไม่เปิดเผย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับดราม่ารสเข้มข้นนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!