ความสับสนของหัวใจ

กลิ่นหอมกรุ่นของดาร์กช็อกโกแลตแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ลอยอบอวลอยู่ในห้องครัวเบเกอรี่ระดับลักชูรีไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... อากาศภายในห้องกลับเบาบางลงจนคล้ายคนกำลังจะขาดออกซิเจน ธันวายืนนิ่งค้างเป็นรูปปั้นหิน ศีรษะของเขาชาดิ่งราวกับเพิ่งถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในทุกย่างก้าวของนักธุรกิจหนุ่มหมื่นล้าน บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก รูม่านตาหดเกร็งขณะจ้องมองใบหน้าของเชฟขนมหวานสาวชื่อดังที่ยืนอยู่ตรงหน้า รินลดายังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยนั้นไม่ได้สื่อถึงความยินดี แต่มันคืออาวุธชนิดหนึ่ง... อาวุธที่คมกริบพอจะกรีดแทะความมั่นคงในจิตใจของผู้ชายที่เคยเหยียบย่ำเธอจนจมดินให้แหลกสลายคามือ "คุณ..." เสียงทุ้มต่ำของธันวาหลุดลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น เหมือนลำคอของเขาถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น "คุณพูดว่าอะไรนะ?" "ดิฉันไม่ได้พูดอะไรที่ซับซ้อนเลยนะคะ, คุณธันวา" รินลดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังทวนรายการวัตถุดิบทำเค้ก ไม่ใช่การเผชิญหน้ากับอดีตสามีผู้ทรงอิทธิพลที่เธอทิ้งไว้เบื้องหลัง "หรือว่าหูของคุณมีปัญหาตั้งแต่ตอนที่เราไม่ได้เจอกัน... อ้อ ไม่สิ ต้องบอกว่าตั้งแต่ตอนที่คุณเลือกที่จะไม่ใส่ใจฟังอะไรนอกจากเสียงตัวเองต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้น... น้ำเสียงเยียบเย็นแบบนั้น... และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประกายในดวงตาสีนิลคู่นั้น ที่สะท้อนความเจ็บปวดในอดีตผสมผสานกับความสะใจในปัจจุบัน มันซ้อนทับกับภาพของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่เคยนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนพื้นห้องในคืนที่ฝนตกหนัก วันที่เขาตัดสินใจเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่เขาบอกว่าเธอเป็นเพียงภาระน่ารำคาญที่ถ่วงความเจริญของเขา ธันวากลืนก้อนความขื่นขมลงคอ หัวใจของเขาเต้นรัวกระหน่ำจนเจ็บแปลบไปหมด ความสงสัยที่เคยเป็นเพียงละอองหมอกบางเบา บัดนี้ก่อตัวขึ้นเป็นพายุทอร์นาโดลูกใหญ่ที่พร้อมจะพัดพาความจริงทุกอย่างให้กระจ่างแจ้ง รินลดา... เชฟขนมหวานมือหนึ่งผู้กวาดรางวัลระดับโลก ผู้หญิงที่คีย์ศัตรูทางธุรกิจตัวฉกาจของเขาคอยหนุนหลังและให้เกียรติอย่างสูงสุด ผู้หญิงที่เขาพยายามเข้าหาเพื่อกอบกู้สัญญาธุรกิจมูลค่ามหาศาล... แท้จริงแล้วคือคนเดียวกับภรรยาเก่าที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งให้ออกไปจากชีวิตเมื่อสามปีก่อนอย่างนั้นหรือ? เป็นไปไม่ได้... หรือเป็นไปได้? สมองของธันวาประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางการจับไม้พาย การสะบัดข้อมือผสมแป้ง รอยแผลเป็นจางๆ ที่หลังมือซ้ายซึ่งเกิดจากอุบัติเหตุในห้องครัววันนั้น... วันที่เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอบาดเจ็บเพราะมัวแต่สนใจโทรศัพท์คุยเรื่องงานกับเลขาฯ ทุกอย่าง... ทุกรายละเอียดตรงกับภาพซ้อนทับของผู้หญิงที่เขาเคยละเลยอย่างไร้ความปรานี "ริน..." เขาหลุดปากเรียกชื่อนั้นออกมา เสียงสั่นพร่าอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตการทำงาน "เธอ... เธอจริงๆ ด้วยสินะ" "อุ๊ย, อย่าเรียกชื่อนั้นสนิทสนมขนาดนั้นเลยค่ะ, คุณธันวา" รินลดาขยับตัวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างถือตัว ปลายจ้วงพายซิลิโคนลงในชามผสมช็อกโกแลตอีกครั้งด้วยท่าทีมั่นคง "เราหย่าขาดจากกันตามกฎหมายมาสามปีแล้วนะคะ และในทางธุรกิจ ตอนนี้เรายืนอยู่คนละฝั่งกันอย่างสิ้นเชิง การมาทำตีสนิทกับเชฟของคู่แข่ง... ดูจะไม่ใช่กลยุทธ์ที่ดีสำหรับนักบริหารระดับคุณสักเท่าไหร่หรอกค่ะ" "ริน... ฟังผมก่อน" ธันวาพยายามก้าวเข้าไปประชิด แต่รินลดาตวัดสายตาคมกริบกลับมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยกำแพงน้ำแข็ง จนเขาต้องหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที "ฉันไม่มีอะไรจะต้องฟังคนที่ไม่มีแม้แต่ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตกาลหรอกค่ะ" รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาคู่นั้นไม่มีความรักเหลืออยู่เลย มีแต่ความว่างเปล่าและการเย้ยหยัน "คุณมาที่นี่เพื่อเรื่องโปรเจกต์งานแต่งงานของโรงแรมคุณใช่ไหมคะ? น่าเสียดายจัง... คิวของครัวเราเต็มยาวไปจนถึงปีหน้าแล้วค่ะ และต่อให้ว่าง... ดิฉันก็ไม่มีวันรับทำขนมให้ผู้ชายที่ไร้หัวใจอย่างคุณเป็นอันขาด" คำปฏิเสธนั้นเฉียบขาดและเจ็บแสบยิ่งกว่าการถูกตบด้วยหน้าแข้ง ธันวายืนตัวชา มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ความรู้สึกผิดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเงินกองทองและชื่อเสียงเริ่มกัดกินหัวใจเขาอย่างรุนแรง เขาไม่เคยคิดเลยว่า... กรรมในอดีตที่เขาเคยทำลายจิตใจผู้หญิงคนหนึ่ง จะย้อนกลับมาลงทัณฑ์เขาด้วยวิธีที่ทรมานที่สุดในวันที่เธอกลับมาผงาดอยู่เหนือความสำเร็จ ในขณะที่ธันวากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำขอโทษ—คำพูดที่เขาไม่เคยคิดว่าจะหลุดออกจากปากตัวเอง—เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นจากทางประตูด้านหลัง "มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ, เชฟริน?" ร่างสูงโปรดของคีย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างรินลดาอย่างสนิทสนม มือหนาวางลงบนไหล่บางของหญิงสาวอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาคมกราบกรานมองอดีสามีผู้เย่อหยิ่งด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่เหนือกว่าทุกประตู ธันวากัดฟันกรอด ความหึงหวงและความโกรธาสุมเข้าที่อกจนร้อนผ่าว แต่สิ่งที่ทำให้เขาแทบหยุดหายใจไม่ใช่ความสนิทสนมของทั้งคู่... หากแต่เป็นกระดาษซองสีน้ำตาลเอกสารบางอย่างที่รินลดาเพิ่งดึงออกมาจากลิ้นชักเพื่อยื่นให้คีย์ตรวจสอบ เอกสารแผ่นนั้น... มีหัวกระดาษตราโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง และตัวอักษรตัวหนาที่พิมพ์อยู่บนบรรทัดบนสุดทำเอาธันวาหน้าซีดเผือก **"ผลการตรวจเปรียบเทียบดีเอ็นเอ (DNA Paternity Test)"** รินลดาลอบมองสีหน้าซีดเซียวของอดีตสามีผ่านกระจกเงาบานใหญ่ เธอยกยิ้มหวานหยดแต่เย็นเยือกถึงขั้วหัวใจ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของธันวาดิ่งลงเหวในพริบตา "คุณธันวาคะ... ยังมีอีกหนึ่งความจริงที่คุณยังไม่รู้ และเด็กผู้ชายวัยสองขวบครึ่งที่กำลังรอฉันอยู่ที่บ้าน... เขาหน้าตาเหมือนคุณถอดแบบออกมาไม่มีผิดเพี้ยนเลยล่ะค่ะ" *** ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความดราม่าครั้งนี้มากๆ เลยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ! — เมฆหมอกสีชมพู