ร่องรอยของการทรยศ

กลิ่นอับชื้นของบ้านไม้เก่าหลังริมคลองไม่ได้ทำให้ธันวาKüchlerรู้สึกสะดוกใจเท่ากับความจริงที่กำลังกัดกินขั้วหัวใจของเขาในเวลานี้ นิ้วเรียวหนาที่เคยสะบัดปากกาเซ็นเช็คมูลค่าหลายร้อยล้าน สั่นเทาเล็กน้อยขณะคีบสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ฝุ่นเกาะหนาขึ้นมาจากซอกตู้เก็บของใต้บันได บ้านหลังนี้... สถานที่ที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียง "กรงนก" ไร้ค่า ที่เขาเคยทิ้งรินลดาให้อยู่โดดเดี่ยวในวันที่เขาเลือกเดินควงคู่กับพรีเซนเตอร์สาวชื่อดังออกงานสังคมอย่างไร้เยื่อใย "คุณริน... คุณซ่อนอะไรไว้ที่นี่กันแน่" เสียงทุ้มต่ำพึมพำกับความว่างเปล่า ขณะที่ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่ไร้เงาผู้หญิงคนนั้นมานานแรมปี หยดน้ำฝนด้านนอกที่ซัดสาดกระทบหน้าต่าง ยิ่งขับเน้นความเวิ้งว้างในอกให้เด่นชัดขึ้น พรึ่บ! สมุดบันทึกเล่มนั้นร่วงหล่นลงบนพื้นไม้ปาร์เกต์ที่ผุพัง พร้อมกับกระดาษใบเล็กๆ สีเหลืองนวลที่ร่วงหล่นซ่อนอยู่ด้านในปลิวมาแทบเท้า ธันวาก้มลงเก็บมันด้วยหัวใจที่เต้นกระหน่ำอย่างไม่มีสาเหตุ สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า สิ่งที่อยู่บนกระดาษแผ่นนั้นอาจพลิกผันโลกทั้งใบที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิต ภาพถ่ายโพลารอยด์เก่าๆ ใบหนึ่ง... ภาพของหญิงสาวผมยาวสลวยที่เขารู้จักดี รินลดากำลังยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ยิ้ม...รอยยิ้มแบบที่เขาไม่เคยได้รับเลยตลอดเวลาสามปีที่แต่งงานกัน ในอ้อมแขนของเธอมีห่อผ้าสีชมพูอ่อน และสิ่งสำคัญที่สุดคือ เด็กชายตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มอายุราวๆ ขวบเศษ ที่มีดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งเป็นสันคมถอดแบบพิมพ์มาจากเขาอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ธันวาล้มทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจสะดุดติดขัดจนหน้าอกแน่นอึดอัด ลูก... เด็กคนนั้นคือลูกของเขากับรินลดาอย่างนั้นหรือ? เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของตัวเองในอดีตดังสะท้อนก้องในโสตประสาท *'เด็กเหรอ? อย่าแม้แต่จะคิดเรื่องนี้เลยรินลดา ผู้หญิงเห็นแก่ตัวอย่างเธอ ไม่มีค่าพอจะเป็นแม่ของทายาทตระกูลธนandร'*- คำพูดใจร้ายที่เขาเคยตะคอกใส่เธอในคืนวันที่เธอกลั้นใจเอ่ยปากบอกเรื่องตั้งครรภ์ ย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่จนชาไปหมดทั้งแถบ ในตอนนั้น... เขาคิดว่าเธอกุเรื่องขึ้นมาเพื่อรั้งเขาไว้ เขาผลักไสเธออย่างไร้ความปรานี จนทำให้เธอต้องอุ้มท้องหนีหายไปจากชีวิตของเขา พร้อมกับความลับที่ถูกฝังกลบไว้ภายใต้ความเย็นชาของเขาเอง "ไม่... ไม่จริง..." ธันวาคำรามในลำคอ ดวงตาคมแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำใสที่เอ่อล้นทะลัก ร่างกายสูงใหญ่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน บัดนี้มันได้กลายเป็นเพลิงนรกที่แผดเผาเขาจนแทบไม่เหลือซาก ความเย่อหยิ่งทระนงตนที่เคยมี พังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าหลักฐานชิ้นสำคัญ เขารีบพลิกดูด้านหลังภาพถ่ายด้วยมือที่สั่นเทา ลายมือตัวบรรจงของรินลดาเขียนไว้ด้วยหมึกสีดำสนิท— *'แด่พ่อของลูก... ผู้ที่ไม่เคยมีหัวใจ มอบไว้ให้เป็นร่องรอยแห่งความอัปยศที่คุณสร้างขึ้นเอง'* ข้อความสั้นๆ แต่บาดลึกราวนำมีดมาคว้านใจ ธันวากำภาพถ่ายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนี้เองว่า เขาสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปอย่างไม่มีวันเรียกคืน รินลดาคนเดิมที่ยอมก้มหน้าให้เขาเหยียบย่ำ ได้ตายไปจากโลกใบนี้แล้ว เหลือเพียงเชฟสาวผู้เย็นชาและไร้หัวใจคนนั้น ที่กำลังยืนเคียงข้างกับคีย์ คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฮุบทุกอย่างของเขาไป ติ๊ด! เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ธันวาดึงมันออกมาด้วยความหงุดหงิดผสมความหวาดหวั่น หน้าจอแสดงภาพกล้องวงจรปิดจากคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองของเขาเอง ภาพหน้าจอแสดงร่างระหงของรินลดา ในชุดสูทสีขาวเข้ารูปเรียบหรู เธอไม่ได้มาคนเดียว... เธอกลับมาพร้อมกับผู้ชายอีกคนที่เขารู้จักดี และที่สำคัญที่สุดคือ ในมือของรินลดาถือเอกสารสำคัญบางอย่าง—เอกสารฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายและสิทธิ์การถือครองหุ้นทั้งหมดของธนandรกรุ๊ป! ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พลันประตูด้านนอกบ้านไม้เก่าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนก้าวเข้ามาเหยียบย่ำบนพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอาร์ด ท่ามกลางบรรยากาศที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก — เมฆหมอกสีชมพู