ทางเลือกของผู้ชนะ

กลิ่นอายความอับชื้นผสมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ยิ่งทำให้โสตประสาทของรินลดาอื้ออึงจนแทบแยกไม่ออกว่าเสียงใดคือเสียงหัวใจของตนเอง และเสียงใดคือเสียงฝีเท้ากระวนกระวายของคนที่เธอกลัวที่สุดในโลก "คุณรินลดาคะ! ทางเรากำลังเร่งเตรียมห้องผ่าตัดด่วน..." พยาบาลสาวหน้าตาตื่นวิ่งเข้ามาประคองร่างที่เกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้นของเธอ มือเรียวที่เคยแต่งหน้าเค้กอย่างประณีตบรรจงยามนี้สั่นเทาจนกุมสิ่งใดไว้ไม่อยู่ ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยห้าขวบผู้มีรอยยิ้มสดใสราวกับแสงตะวัน วิ่งมาหอมแก้มเธอพร้อมกับคำว่า *'คุณแม่ครับ วันนี้ธามอยากกินมาการ์องรสสตรอว์เบอร์รีที่สุดเลย'* แวบเข้ามาในห้วงความคิดจนหัวใจเจ็บแปลบราวกับถูกกรีดด้วยใบมีด ธาม... ลูกชายคนลับที่ธันวาอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งไม่มีวันรู้ว่ามีตัวตนอยู่! ติ๊ง! เสียงลิฟต์พุ่งตรงมาจากชั้นบนสุดเปิดออก พร้อมกับการปรากฏกายของร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษราคาแพงระยับ ธันวา ก้าวฉับๆ ออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบดריกกราดมองหาเป้าหมายด้วยความเย่อหยิ่งตามนิสัย ทว่าเมื่อสายตาคู่นั้นปะทะเข้ากับร่างของรินลดาที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ฝีเท้าของเขาก็ชะงักกุน "รินลดา?" ธันวาขมวดคิ้วแน่น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนแปลกใจ "คุณมาทำอะไรที่นี่? หรือว่าคุณยังตามราวีฉันไม่เลิก ถึงขนาดตามมาถึงโรงพยาบาลส่วนตัวของบริษัทเรา?" รินลดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาที่เคยอ่อนแสงและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาเมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและคมกริบราวกับใบมีดน้ำแข็ง เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเหยียดยิ้มหยันที่มุมปาก "ตามราวีคุณเหรอคะ... คุณธันวา?" รินลดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบจนน่ากลัว "หลงตัวเองเสียจริงนะคะ คิดว่าบนโลกใบนี้ ทุกคนต้องหายใจเข้าออกเป็นคุณหรือไง?" "แล้วถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น แล้วทำไมคุณถึงมาทำหน้าตาเหมือนคนใกล้ตายอยู่หน้าห้องฉุกเฉินแบบนี้?" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกลิ่นความมั่นใจที่ล้นปรี่ของเขายิ่งทำให้รินลดานึกคลื่นไส้ "บอกไว้ก่อนนะ ถ้าคุณคิดจะใช้เรื่องไร้สาระมาเรียกร้องความสนใจจากฉัน บอกเลยว่าเสียเวลาเปล่า โปรเจกต์ร้านเบเกอรี่ของคุณมันจบเห่ไปตั้งแต่ที่คุณไม่มีปัญญาหาวัตถุดิบเกรดพรีเมียมมาแข่งกับฉันแล้ว รินลดา" คำพูดที่เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยาม ราวกับตอกย้ำว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามองเธอเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้รองเท้า ทว่าในวินาทีนี้... รินลดากลับไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป หัวใจของเธอถูกความห่วงใยที่มีต่อลูกชายแผดเผaจนความรู้สึกที่มีต่ออดีตสามีกลายเป็นศูนย์ เหลือเพียงความเกลียดชังและการเอาคืนที่สาสม! "เรื่องโปรเจกต์เหรอคะ..." รินลดาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นกอดอก พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "คุณคงมั่นใจมากสินะคะว่าบริษัทของคุณจะชนะการประมูลสิทธิ์จัดหาขนมหวานให้กับงานกาลาดินเนอร์การกุศลประจำปีของสมาคมนักธุรกิจนานาชาติ?" ธันวาหรี่ตามองอดีตภรรยาอย่างพิจารณา ความมั่นใจฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนง "หึ แน่นอนที่สุด ฉันกว้านซื้อวัตถุดิบที่ดีที่สุดในประเทศมาหมดแล้ว และที่สำคัญ... บริษัทคู่แข่งของคุณอย่าง 'Sweet Secret' ของคุณคีย์ ก็เพิ่งถูกปฏิเสธสัญญาจากทางสมาคมไปเมื่อชั่วโมงที่แล้วด้วยซ้ำ คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนมาถามฉันแบบนี้?" "เพราะฉันมีนี่ค่ะ" รินลดาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลกันน้ำออกจากกระเป๋าถืออย่างใจเย็น เธอดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วคลี่ให้เห็นเต็มตา ตัวอักษรสีดำเข้มบนหัวกระดาษตราครุฑและตราประทับอย่างเป็นทางการทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของธันวาแข็งค้างไปในทันที *ใบอนุญาตนำเข้าวัตถุดิบเกรดเอ็กซ์คลูซีฟแต่เพียงผู้เดียว (Exclusive Import License)* — เอกสารสิทธิ์ขาดที่ออกให้โดยตรงแก่แบรนด์เบเกอรี่ของรินลดา ซึ่งเซ็นอนุมัติโดยประธานสมาคมนักธุรกิจนานาชาติ เมื่อสามสิบนาทีที่ผ่านมานี้เอง! "เป็น... เป็นไปได้ยังไง!" ธันวาหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของรินลดาโดยไม่รู้ตัว "เอกสารนี่ควรจะเป็นของบริษัทฉัน! ฉันจ่ายเงินมัดจำไปล่วงหน้าตั้งสามเท่า ทำไมสมาถึง..." รินลดาสลัดข้อมือออกจากการเกาะกุมอย่างไม่ใยดี เธอปัดชายเสื้อสูทของตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทีที่สง่างามเหนือกว่า ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของอดีตสามีด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เพราะโลกนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวคุณคนเดียวหريكคะ, คุณธันวา..." รินลดายิ้มเยาะ "และในขณะที่คุณกำลังหลงระเริงอยู่บนบัลลังก์จอมปลอม คุณอาจจะลืมไปแล้ว... ว่าบางครั้ง ชัยชนะที่แท้จริง ไม่ได้วัดกันที่อำนาจเงิน แต่วัดกันที่ความพินาศย่อยยับของคุณเองต่างหาก" ธันวากัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธเกรี้ยวและเสียหน้า แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากพูดอะไรสวนกลับ ประตูห้องฉุกเฉินก็เปิดออกพร้อมกับแพทย์หนุ่มใหญ่ในชุดกาวน์เปื้อนคราบเลือดที่เดินสวนออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ญาติของเด็กชายธนากร... ครับ?" รินลดาหน้าซีดเผือด เธอลืมเรื่องการปะทะคารมกับธันวาไปสิ้นเชิง รีบพุ่งเข้าไปหาแพทย์ทันทีด้วยหัวใจที่แทบหยุดเต้น "ฉันค่ะ! ฉันเป็นแม่ของน้องธาม... ลูกชายของฉันเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ!" ธันวายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ชื่อ 'ธนากร' และคำว่า 'ลูกชาย' วิ่งวนอยู่ในหัวของเขาอย่างสับสน ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง กองเลือดที่ติดอยู่บนพื้นรองเท้าของแพทย์และแฟ้มประวัติผู้ป่วยที่หลุดมือพยาบาลตกลงมาตรงหน้าธันวา... เอกสารใบประวัติผู้ป่วยระบุชื่อนามสกุลชัดเจน พร้อมกับช่องชื่อบิดาที่ถูกเว้นว่างไว้... แต่ภาพถ่ายสำเนาบัตรประชาชนของมารดาที่แนบอยู่ กลับเป็นใบหน้าของรินลดา และเด็กชายตัวน้อยที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงเข็น... มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับตัวเขาในวัยเด็กราวกับถอดแบบออกมาจากพิมพ์เดียวกัน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "เมฆหมอกสีชมพู" เสมอมานะคะ!