ความจริงที่ถูกปิดบัง

กลิ่นอายโลหิตจางๆ ที่ลอยอวลอยู่ปลายจมูกในยามนี้ มิใช่ภาพหลอนจากอดีตชาติอันเลือนราง หากแต่เป็นความจริงอันโหดร้ายที่เพิ่งถูกกาลเวลาเปิดเปลือยออกทีละน้อย ภายในห้องโถงลับใต้ตำหนักโอสถอัคคี แสงจากคบเพลิงสีครามสั่นไหวตามแรงลมปราณที่แปรปรวน จ้าวเฟยหงยืนนิ่งงันดั่งรูปสลักหิน นัยน์ตาคู่นั้นกวาดมองแผ่นศิลาจารึกโบราณที่สลักรายชื่อ "ผู้ทรยศ" และ "ผู้บงการ" ในเหตุการณ์วิบัติ ณ หุบเขาเก้าสวรรค์เมื่อร้อยปีก่อน รอยหมึกสีชาดที่เขียนด้วยเลือดเซียนยังคงปรากฏชัดเจน และชื่อที่สะท้อนสะท้อนอยู่ในม่านตาของเขากลับทำให้ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอกลับสะดุดลงชั่วขณะ "มู่เฉิน... มิใช่แค่เจ้า" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากลำคอของจ้าวเฟยหง แววตาเยือกเย็นดั่งห้วงน้ำแข็งพันปีฉายประกายอำมหิตที่ยากจะระงับ ในชาติภพก่อน ขณะที่เขากำลังจะก้าวข้ามผ่านประตูสวรรค์เพื่อบรรลุสู่เขตแดนที่สูงที่สุด กลับถูกลอบสังหารด้วย 'พิษสลายวิญญาณเก้าอัคคี' พิษร้ายชนิดนี้มีเพียงผู้เดียวในใต้หล้าที่ปรุงขึ้นได้ และผู้ที่ถือครองสูตรยานี้ในตำหนักเซียนมีเพียงผู้อาวุโสสูงสุดผู้เป็นอาจารย์... ผู้ซึ่งเขาเคารพรักดั่งบิดาบังเกิดเกล้า! ตึง! เสียงฝีเท้าแผ่วเบาแต่หนักแน่นดังขึ้นที่เบื้องหลัง พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องโถง หลี่มู่เหยาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางปรายตามองแผ่นศิลาจารึกนั้นวูบหนึ่ง ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้างเขาโดยไม่เอ่ยวาจาใดๆ "เจ้าล่วงรู้เรื่องนี้มานานเท่าใดแล้ว?" จ้าวเฟยหงเอמהถามขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง น้ำเสียงของเขาเรียบสนิท แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศรอบกายแทบจะแข็งตัว "ตั้งแต่ข้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตเซียนแท้จริง..." หลี่มู่เหยาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับไหววูบ นางหันมามองใบหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่มีร่องรอยความเจ็บปวดซ่อนอยู่ลึกๆ "ท่านอาจารย์... หรือก็คือผู้อาวุโสเทียนเฉิน เขาใช้ร่างของมู่เฉินเป็นสะพานเชื่อมเพื่อชิงรากวิญญาณบรรพกาลไปจากท่านในคืนนั้น" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเปลวไฟที่ปะทุเบาๆ คล้ายเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของโชคชะตา จ้าวเฟยหงหลับตาลงช้าๆ ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ วันที่เขาแบกรับความไว้วางใจ วันที่เขาดื่มสุราสาบานเป็นพี่น้องกับมู่เฉิน และวันที่ร่างของเขาแหลกสลายลงท่ามกลางกลีบเมฆสีเลือด ทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างชัดดั่งมองผ่านกระจกใส มารยาของคนสนิทและความโลภอันไร้ขีดจำกัดของผู้อาวุโสผู้ทรงศีล ล้วนเป็นหมากตาสំคัญที่ถูกวางไว้เพื่อทำลายเขา "ดี... ดีมาก" รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของจ้าวเฟยหง มันเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวยิ่งกว่ายามที่เขาโกรธเกรี้ยวเสียอีก "ข้าเคยคิดว่าหนทางสู่ความเป็นเซียนนั้นโดดเดี่ยว แต่วันนี้ข้าเพิ่งเข้าใจ... ว่าบนเส้นทางนี้เต็มไปด้วยซากศพของความไว้วางใจ" มู่เหย้ายื่นมืออันเรียองามออกไปสัมผัสกับแขนเสื้อของเขาเบาๆ นางรู้ดีว่าความแค้นระดับนี้มิอาจชำระได้ด้วยเพียงคำพูด ปราณกระบี่ในกายของนางเริ่มหมุนวนเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับความพายุที่จะโหมกระหน่ำในไม่ช้า "พวกมันกำลังเคลื่อนไหวแล้ว" มู่เหยาเอ่ยเตือน "ข่าวเรื่องที่ท่านครอบครองโอสถสวรรค์ขั้นเก้าแพร่สะพัดออกไป ผู้อาวุโสเทียนเฉินและมู่เฉินกำลังเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเอง เพื่อชิงเอาคัมภีร์วิถีสวรรค์และชีวิตของท่าน" จ้าวเฟยหงลืมตาขึ้นอีกครั้ง ประกายแสงสีทองอร่ามพุ่งวาบผ่านนัยน์ตาคู่นั้น พลังปราณรอบตัวระเบิดออกอย่างรุนแรงจนแผ่นศิลาจารึกรอบด้านสั่นสะเทือน เคล็ดวิชา 'เพลิงโอสถสวรรค์' ที่เขาฝึกฝนในชาตินี้หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณเดิมอย่างสมบูรณ์แบบ ขอบเขตพลังของเขาพุ่งทะยานผ่านคอขวดขั้นรวบรวมลมปราณ สู่ 'ขอบเขตกำเนิดจิตวิญญาณ' ในชั่วพริบตา! ตู้ม! แรงกดดันจากพลังที่ทะลวงขั้นทำเอาผนังหินรอบด้านร้าวระแหง ฝุ่นผงปลิวว่อน ทว่าตรงกลางพายุพลังนั้น จ้าวเฟยหงกลับยืนหยัดอย่างสง่างาม กระบี่บินในแหวนมิติส่งเสียงคำรามก้องราวกับกระหายเลือด "ให้พวกมันมา" จ้าวเฟยหงกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและทรงอำนาจ ดั่งประกาศิตจากเทพยดาที่ไร้ผู้ต่อต้าน "หนี้เลือดร้อยปีก่อน ในชาตินี้ข้าจะใช้กระบี่และเพลิงนี้... ทวงคืนให้หมดสิ้น!" ทว่า ในวินาทีที่คลื่นพลังสงบลง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและเปี่ยมด้วยกลิ่นอายกดขี่ข่มเหงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูทางเข้าตำหนักโอสถอัคคี พร้อมกับเสียงหัวเราะอันเย่อหยิ่งที่สะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ "ฮ่าๆๆๆ... ศิษย์น้องรอง เจ้ายังคงหลงระเริงอยู่ในความฝันอันโง่เขลาเช่นนี้อีกหรือ? คิดว่าหนีมาถึงที่นี่แล้วจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของอาจารย์ได้หรืออย่างไร!" เสียงนั้น... คือเสียงของมู่เฉิน! ผู้ที่ควรจะอยู่ห่างออกไปนับพันลี้ แต่กลับมายืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขาเร็วกว่าที่คาดคิดไว้เสียอีก! ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของกระผมด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ