งานประลองตระกูล

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของผู้อาวุโสสำนักตระกูลจ้าวกรอร์ดก้องสะท้อนไปทั่วลานประลองหินอัคนี บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยความกดดันจากจิตสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจากศิษย์สายหลักนับร้อย ท่ามกลางสายตานับพันที่มองมาด้วยความดูแคลน ร่างผอมบางในชุดศิษย์ตระกูลนอกกลับยืนหยัดอย่างมั่นคงราวกับยอดเขาไท่ซานที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อพายุคละคลุ้ง "ไอ้ขยะเฟยหง เจ้ายังมีความกล้าก้าวเท้ามาเหยียบสนามประลองแห่งนี้อีกหรือ? สภาพปราณทะเลสาบพิการเช่นเจ้า ต่อให้ฝึกฝนอีกสชาติก็เป็นได้แค่สุนัขรับใช้ที่รอวันถูกเชือดเท่านั้น!" เสียงตะคอกของมู่เฉิน ศิษย์เอกผู้ทะเยอทะยานและเหี้ยมโหด ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน ร่างในชุดคลุมสีขาวปักลายเมฆาโลหิตก้าวออกมาเบื้องหน้า สายตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองร่างของจ้าวเฟยหงด้วยความสมเพชเวทนา ในอดีตชาติ... มันคือผู้ที่เคยยื่นยาพิษสลายวิญญาณให้แก่เขา ลอบหักหลังในค่ำคืนที่เขากำลังทะลวงขอบเขตมหาเทพ จ้าวเฟยหงไม่แม้แต่จะชายตามองอีกฝ่าย ดวงตาคู่คมล้ำลึกดั่งห้วงจักรวาลกวาดมองไปทั่วบริเวณ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันเย็นเยียบของหลี่มู่เหยาที่ยืนสงباอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งทิศเหนือ นางอยู่ในชุดอาภรณ์สีม่วงอ่อนดั่งเซียนหิมะ แม้ใบหน้าจะไร้ซึ่งรอยยิ้ม แต่แววตาที่มองตรงมากลับสั่นระริกด้วยความห่วงใยและคำมั่นสัญญาที่พวกเขามีร่วมกันในห้วงจิตวิญญาณ "มู่เฉิน..." น้ำเสียงของจ้าวเฟยหงราบเรียบ เยือกเย็น จนผู้ฟังต้องขนลุกชัน "หนี้เลือดในอดีต เจ้าคิดว่าดอกเบี้ยในชาตินี้ จะชำระหมดด้วยวาจาสุนัขเช่นนี้หรือ?" สิ้นเสียงคำพูดนั้น แรงกดดันมหาศาลก็ระเบิดออกมาจากร่างของจ้าวเฟยหงอย่างไร้ที่มา ปราณแท้จริงสีทองอร่ามพวยพุ่งทะลวงชั้นฟ้าจนเมฆหมอกรอบลานประลองแตกกระเจิงเป็นจุล พลังลมปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ที่ควรจะสูญสิ้นไปแล้ว กลับตลบอบอวลและกดทับเหล่าผู้อาวุโสจนหน้าถอดสี "เป็นไปไม่ได้! ปราณของมัน... มันฟื้นฟูแล้วได้อย่างไร!" เสียงอุทานด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากปากของผู้อาวุโสใหญ่ตระกูลจ้าว จ้าวเฟยหงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดิน พื้นหินอัคนีโบราณกลับปรากฏรอยร้าวลึกแผ่ขยายออกไปดั่งใยแมงมุม ดวงตาของเขาฉายแววพิโรธดั่งเทพเจ้าแห่งสงครามที่ตื่นจากการหลับใหล ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาเซียนก็ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาสีดำที่พุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้าอย่างรวดเร็วดั่งอสนีบาต ร่างนั้นยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าจ้าวเฟยหง ปลดปล่อยจิตสังหารที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปีออกมาขัดขวางทุกการเคลื่อนไหว มู่เฉินหรี่ตาลงอย่างระแวดระวัง เมื่อเงาร่างนั้นค่อยๆ เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงท่ามกลางสายลมที่โหมกระหน่ำ... ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของกระผมด้วยดีเสมอมา แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ